บทที่ 10 แผนของพ่อม่ายจอมเจ้าเล่ห์

“ถ้าอย่างนั้น... อย่าลืมฝันถึงผมนะครับ” เวย์วางสายจากเธอไปนานแล้ว แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวไม่หยุดย่อนจนเวลาล่วงเลยมาสองชั่วโมง ไม่ว่าเธอจะพลิกกายไปมาหรือจะไปล้างหน้าล้างตา เธอก็ไม่สามารถระงับหัวใจอันสั่นระรัวเอาไว้ได้

เธออยากจะลบล้างสมองตัวเองนัก ความจำเธอกำลังคิดถึงเรื่องเมื่อตอนหัวค่ำระหว่างเธอกับเวย์ ความร้อนรุ่มนั้นเธอจำได้ดี เธอกำลังฟุ้งซ่านมากเกินไปแล้ว อันนาหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่าน เธอพยายามตั้งสมาธิกับหนังสือเรียนปริญญาโทให้มากกว่าความคิดเรื่องนั้น เธออ่านหนังสือหลายชั่วโมงกว่าความง่วงจะครอบงำ และวิธีนี้ก็ใช้ได้ผล เธอลืมความร้อนรุ่มไปได้ชั่วขณะ แต่กว่าจะลืมได้เข็มนาฬิกาก็บอกเวลาตีสามกว่า เธอจึงล้มตัวนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า

ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา อันนากับเวย์ไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เพราะช่วงนี้เวย์กำลังเปิดสาขาใหม่ที่ประเทศอเมริกา เธอจึงต้องรับบทเป็นคุณแม่ของคาเซียมากกว่าที่จะไปทำงานที่บริษัท

“คุณแม่ขา วันนี้คาเซียอยากกินไอศกรีม” คาเซียอ้อนอันนาทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาในบ้านเวย์ เวย์กำลังนั่งจัดการกับอาหารเช้าตรงหน้า วันนี้เขามีนัดประชุมผู้ถือหุ้นทั้งหมดของบริษัท และกว่าจะเลิกประชุมก็คงถึงค่ำ

“คาเซียอย่ากวนคุณแม่นักสิครับ” เวย์เอ็ดคาเซียเล็กน้อย คาเซียก้มหน้าลงเพราะถูกดุ

“คุณอย่าว่าคาเซียสิคะ เมื่อวานนี้ฉันเล่นเกมกับคาเซียแล้วแพ้ ฉันเลยต้องทำตามข้อตกลงของคาเซีย” อันนาหัวเราะพลางเดินจูงมือคาเซียเข้าไปนั่งบนโต๊ะอาหารเช้า

“แต่...”

เวย์ทำท่าอึกอัด หลายวันมานี่เขาไม่มีโอกาสได้อยู่กับอันนาสองต่อสองเลย ตั้งแต่วันที่เขาได้ช่วงชิมเรือนร่างสาว เขาก็เฝ้ารอวันที่เขาจะว่างและอยู่กับเธอสองคนเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ให้มันลึกซึ้งกว่านี้ แต่ทุกอย่างมันกลับไม่เป็นใจกับเขาเลย

โดยเฉพาะลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งดวงใจ คาเซียจะมานั่งคั่นกลางระหว่างเขากับอันนาทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่มีโอกาสได้จับมือถือแขนอันนาอย่างที่ต้องการเลย และที่สำคัญคาเซียติดอันนามาก มากจนบางทีเขาก็อดคิดเล่นๆ ไม่ได้ว่าอันนาจะมาแย่งความรักที่คาเซียมีต่อเขาไป

“ไม่มีแต่ค่ะ วันนี้ฉันจะไปซุปเปอร์มาเก็ต แล้วก็จะพาคาเซียไปทานไอศกรีมด้วย”

“ก็... ผมอยากไปด้วยนี่นา” เวย์สารภาพความจริง เขาอยากรอให้ตัวเองว่างแล้วพาลูกและอันนาไปทานไอศกรีมพร้อมกันมากกว่า

“เอาไว้ให้งานคุณเรียบร้อยก่อนดีไหมคะ แล้วเราค่อยไปด้วยกัน”

“แต่ผมอยากทานวันนี้เลยนี่” เวย์ทำเสียงออดอ้อน อันนาหัวเราะเบาๆ กับท่าทีงอแงเหมือนเด็กๆ คาเซียปีนขึ้นไปนั่งตักเวย์ แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่

“เอาไว้คาเซียจะซื้อไอศกรีมมาฝากนะคะ คุณพ่อกลับมาจะได้ทานไอศกรีมวันนี้” อันนาหัวเราะเสียงดัง เวย์หัวเราะผ่านลำคอ เขาจ้องมองใบหน้าเล็กๆ ของคาเซีย

“ก็ได้ครับ แล้วอย่าทำไอศกรีมละลายก่อนถึงบ้านล่ะ ยายตัวแสบ” เวย์ขยี้ผมสีทองของคาเซียเล่น ซึ่งคาเซียก็พยักหน้ารับอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

ในซุปเปอร์มาเก็ต อันนาหยิบสิ่งของต่างๆ ใส่รถเข็น โดยที่มีคาเซียอยู่ข้างกาย คาเซียทำให้อันนารักมากขึ้นทุกวัน ความน่ารัก และนิสัยที่เหมือนกับเวย์ไม่มีผิด ทำให้อันนาทั้งรักทั้งหลงคาเซียแล้วก็เวย์

“คุณแม่ขา วันนี้คุณแม่จะทำอะไรให้หนูกินคะ” คาเซียจับมือบางของอันนาแล้วถาม “วันนี้คุณแม่จะทำข้าวผัดรวมมิตร แกงจืด แล้วตามด้วยสังขยาฟักทองค่ะ”

“สังขยาฟักทองเป็นยังไง หนูไม่รู้จัก”

“เอาไว้ถึงบ้านแล้วคุณแม่จะบอกนะคะ วันนี้คุณแม่จะสอนหนูทำอาหารด้วยไง”

คาเซียดีใจยิ่งนักที่อันนาจะสอนเธอทำอาหาร เมื่อซื้อของที่ต้องการแล้วอันนาก็พาคาเซียไปทานไอศกรีม โดยไม่ลืมที่จะซื้อไอศกรีมแบบกล่องไปฝากเวย์ด้วย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน สองสาวต่างวัยก็ช่วยกันทำอาหารกันอย่างขะมักเขม้น เวย์กลับมาถึงบ้านก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข มันก็ทำให้เขาอดมีความสุขตามไปด้วยไม่ได้ เขาแอบมองอันนาที่หน้าประตู วันนี้เธอใส่เดรสสีส้มอ่อน ผมยาวสลวยของเธอถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าหลวมๆ มีปอยผมตกลงมาปรกหน้านิดหน่อย ยิ่งมองก็ยิ่งร้อนรุ่ม เขาชอบมองเรียวขาสวยๆ คู่นี้นัก คาเซียเห็นเวย์มาก็ตะโกนเรียกเสียงดัง

“คุณพ่อมาแล้ว!!”

เวย์สะดุ้งโหยง เพราะจินตนาการอันล้ำเลิศที่ว่าหญิงสาวนั้นเปลือยเปล่าทำให้สติเขากระจุยกระจาย

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอคะ เป็นยังไงบ้างคะ” อันนาเอ่ยถาม เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเขาเลย

“เรียบร้อยดีครับ” เวย์กลั้นหัวเราะเอาไว้ เพราะสีหน้าจริงจังยามที่เธอทำอาหารนั้น มันช่างเหมือนกับภรรยาที่ทำกับข้าวรอสามี

เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ เวย์ก็พาคาเซียไปดูทีวี เล่นเกม ก่อนจะส่งเข้านอนพร้อมกับที่อันนาไปอ่านนิทานให้คาเซียฟัง คาเซียหลับไปแล้วเหลือเพียงอันนากับเวย์เพียงสองคนเท่านั้น อันนาเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับทำความสะอาดอย่างขะมักเขม้น เวย์เดินไปข้างหลังพร้อมกับสวมกอดหลวมๆ

“เวย์ ทำอะไรคะ” อันนาถามอย่างตกใจ ริมฝีปากว่องไวฉกฉวยพวงแก้มนุ่มนิ่มไปหนึ่งฟอด

“คิดถึงจังเลย เราไม่ได้กอดกันตั้งหลายวันแล้วนะ” อันนามองชายหนุ่มตาเขียว พยายามดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกอดอบอุ่น เพราะมันจะทำให้เธอละลายลงไปนอนกองกับพื้น

“ปล่อยนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า ตอนนี้คาเซียก็หลับไปแล้ว ก็คงจะเหลือแต่เรา... สองคน” เวย์กระซิบที่ข้างหู พร้อมกับอุ้มหญิงสาวไปที่โซฟาตัวยาว

“เวย์ คุณจะทำอะไรน่ะ” อันนาร้องลั่น เมื่อเขาวางเธอลงบนโซฟานุ่ม พร้อมกับทาบทับตัวเองลงไป

“คิดถึงจัง อยากกอดให้หายคิดถึง”

“แต่คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ว้าย!” อันนาร้องประท้วง เมื่อเวย์ถลกชุดเดรสสีส้มขึ้นมาถึงเอว เวย์ชะงักกึกเมื่อได้ยินประโยคนั้น พร้อมกับส่งสายตาขอโทษมาให้

“ผมขอโทษ”

เวย์ดึงตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งหลังตรง นี่เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ เธอคงจะโกรธเขามากแน่ๆ ที่ทำอะไรไม่เหมาะสม บางที... เขาควรจะบอกความในใจให้หญิงสาวได้รับรู้ แต่เขาก็ยังกลัวเหลือเกินว่าเธอจะไม่รับรัก

อันนามองชายหนุ่มที่นั่งเงียบ เธอว้าวุ่นอยู่ในใจ ด้วยกลัวว่าเวย์จะโกรธเธอ เธอจึงวางฝ่ามือบางไปที่หน้าขา ซึ่งมันก็ทำให้เขาสะดุ้งเฮือก

“อันนา...” เขาครางเสียงแผ่ว เขาอุตส่าห์นั่งนิ่งๆ เพื่อสงบสติอารมณ์พุ่งพล่าน แต่แม่คุณกลับเอามือมาวางไว้ที่ต้นขา ถึงเธอจะไม่คิดอะไรก็เถอะ แต่เขานี่สิ คิดไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว

“โกรธฉันหรือคะ” อันนาก้มหน้านิ่ง เวย์อยากจะบอกไปเหลือเกินว่าไม่ใช่เลย แต่แผนการชั่วร้ายก็แอบวิ่งปรู๊ดเข้ามาในหัวสมอง

“เปล่าครับ ผมจะไปส่งคุณที่บ้านตอนนี้”

เวย์ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงรี่ไปที่รถ เขาตอบอันนาเสียงแข็ง อันนาหน้าชาวูบ ไม่คิดเลยว่าเขาจะโกรธเธอเพราะเรื่องแบบนี้ เธอกลัดกลุ้มใจยิ่งนัก แต่หารู้ไม่ว่าเมื่อเขาลุกขึ้นไปแล้ว เวย์แอบยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันครบสามสิบสองซี่

ตลอดระยะทางที่เวย์ขับรถมาส่งอันนา เขาตีหน้าบึ้งไม่พูดไม่จา สีหน้าของเขานั้นทำให้อันนาไม่กล้าคุยด้วย เธอรู้สึกผิดเหลือเกิน แต่จะโทษเธอก็ไม่ได้ เพราะเขาเป็นคนเริ่มเอง และที่สำคัญเขาก็ไม่ได้บอกความในใจให้เธอได้รับรู้ แล้วเธอจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาคิดจริงจังกับเธอ ไม่ได้ทำไปเพราะเห็นเธอเป็นแค่ของเล่น เธออยากให้เขาจริงจังกับเธอ ไม่ใช่ว่าได้เธอไปง่ายๆ แล้วจะทำกับเธอเหมือนผู้หญิงไร้ค่า