บที่ 1 แค่ลองเปิดใจ

“พ่อเลี้ยงงงคร้าบบบ!! พ่อเลี้ยง”

เสียงร้องเรียกดังกังวานไปทั่วไร่ ทำให้คนงานที่อยู่แถวนั้นต่างหันมามองเจ้าของเสียง ไร่ชมเดือนแห่งนี้มีพื้นที่มากกว่า สามร้อยไร่ ที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเจ้าของไร่เป็นอย่างดีอัคนี อัครเดชา หรือพ่อเลี้ยงเพลิง หนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีที่ยังครองตัวเป็นโสดสาว ๆ ทั่วทั้งจังหวัดต่างแวะเวียนมาขายขนมจีบ แต่ก็กลับไปมือเปล่าทุกราย เพราะเขานิยมซื้อกินไม่ผูกมัดกับใครหน้าไหนทั้งนั้น

“พ...พ่อเลี้ยงครับ…ขอเวลาหายใจแป๊บนึง”ละสายตาจากการยืนดู คนงานในไร่ไถที่เตรียมดินปลูกสตอเบอรี่ ตอนหน้าหนาว หันมาให้ความสนใจ ไอ้คนยืนหอบเหนื่อยอยู่ข้าง ๆไดแต่ส่งสายตาตำหนิไปให้มัน เห็นสภาพมันแล้วก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย กับความโง่เขลา ของลูกน้องคนสนิท

“ใครห้าม!! ให้มึงหยุดหายใจไอ้โง่” เสียงหอบหายใจของมันดูก็รู้ มันคงมีเรื่องด่วนแต่มันก็โง่จริง ๆ เรียนจบปริญญามาได้ไงวะ

“รถในไร่มีตั้งเยอะ มึงจะเลือกขับมาหากูสักคันก็ได้” เฮ่อ….เหนื่อยใจกับมันมีลูกน้องแทนที่จะฉลาดกับเขาบ้าง

“แฮร่… ผมรีบจนลืมครับพ่อเลี้ยง”

“เออ ๆ… มึงมีอะไรก็รีบพูดมา กูจะได้ไปดูต้นกล้าสตอเบอรี่ที่ให้ลุงชัยเอามาลง”

“พ่อเลี้ยง!!มีน้ำไหมครับ”ตัวภาระกูจริง ได้แต่มองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาเซ็ง ๆแต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้ เห็นแล้วเวทนา อยากจะสรรหาคำด่า ให้มันได้มีสมองมากขึ้นแต่ก็สงสาร

“เอาไปแดก!!แล้วก็รีบพูดธุระของมึงมา”

“ขอบคุณครับ เย็นชื่นใจสุด ๆบุญคุณครั้งนี้ไอ้วีจะไม่มีวันลืมเลยครับ”

“เข้าเรื่อง อย่าลีลา”

“คุณหญิงมาครับ”

“มึงว่า…อะไรนะ” แม่จะมาหาเขาที่ไร่ทำไมนะ หรือว่ามีธุระสำคัญอะไร ถึงได้มาหากันถึงที่นี่ ปกติก็ไม่เห็นจะมา

“คุณหญิงมาที่ไร่ครับ ตอนนี้รอที่บ้านใหญ่ ท่านบอกโทรหาพ่อเลี้ยง มาสามสี่วันก็ไม่รับโทรศัพท์ เลยมาหาถึงที่ไร่ นี่ละครับสาเหตุที่ทำให้ไอ้วีต้องรีบวิ่งมาหาพ่อเลี้ยง คุณหญิงกำชับผมอีกว่า ถ้าไม่รีบมาตามพ่อเลี้ยง จะส่งตัวผมไปอยู่ใต้เก็บรังนกกับไอ้แทน”

“แล้วทำไมไม่มึงโทรมาไอ้เวร”

“โทรหาเกือบยี่สิบสายแล้ว พ่อเลี้ยงก็ไม่ยอมรับสักที ผมก็เลยต้องมาตามด้วยตัวเอง”

“เออ…วะกูลืมโทรไว้ออฟฟิศ”

“ก็ว่าอยู่ทำไมพ่อเลี้ยงถึงไม่รับสาย แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์คุณหญิงครับ ท่านต้องมีธุระสำคัญแน่ ๆ ถึงได้มาหาพ่อเลี้ยงถึงไร่”คนอย่างคุณหญิงพราวพิรา จะมีธุระด่วนสำคัญอะไรนอกจากเรื่องเดิม ๆการไปดูตัวกับผู้หญิงที่แม่เลือกมาให้ แล้วแต่ละคนที่ผ่านมา มีแต่พวกหวังชื่อเสียงเงินทอง จะเอาตัวเข้าแลกเพื่ออยากจะรวยทางลัด

“ถ้าพ่อเลี้ยงรับโทรศัพท์คุณหญิงท่าน ป่านนี้ผมก็คงได้ไปรับกระติกที่โรงเรียนแล้ว รีบกลับบ้านเถอะนะครับ….”

“มึงนี้นะ... ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนอย่างกับผู้หญิง เห็นแล้วกูขนลุก ทำตัวอย่างกับเมียมาตามผัวกลับบ้านไอ้ห่า”

“หรือพ่อเลี้ยงจะลองเป็นผัวผมดู เอาไหมคืนนี้เลย”

“ไอ้สัดวี….มึงจะไปตายห่าที่ไหนก็รีบไป ก่อนจะโดนตีนกูแล้วมึงอย่ามาทำหน้า ทำตาแบบนี้ใส่กูอีก แม่กูมาคงเรื่องผู้หญิงอย่างคราวก่อนนั่นแหละ มึงไม่ต้องไปสนใจ”

แม่นะ!!...แม่คราวที่แล้ว ไล่ตะเพิดผู้หญิงที่ท่านส่ง มาหาถึงที่ไร่ยังเข็ดอีกเหรอ มาตอนแรกก็เห็นว่าเป็นถึงลูกผู้ดี จะทำตัวเรียบร้อย แต่นานวันเข้า เล่นแต่งตัวยั่วยวนทำเอาของแทบขึ้นดีนะที่มีสติ ไม่อย่างนั้นคงจับทำเมียไปหลายรายแล้ว ผู้หญิงสมัยนี้มันน่ากลัวจริง ๆ เห็นเป็นตระกูลดังร่ำรวยหน่อยไม่ได้ วิ่งแจ้นมาหาถึงที่

“โธ่…ผู้หญิงก็ไม่ได้เหมือนกันทุกคนหรอกพ่อเลี้ยง ผู้หญิงดี ๆ ก็มีเยอะแยะ แค่พ่อเลี้ยงรีบมีเมีย คุณหญิงก็จะเลิกหาคนนั้นคนนี้ให้แล้ว เลือกเอาสักคนเถอะครับ น้องส้มโอ น้องแตงโมของพ่อเลี้ยงอ่ะ”

“มึงไม่ต้องมาพูดมาก”

“ก็ผมอยากจะเห็นหน้าเมียพ่อเลี้ยงนี่น่า...มีผู้หญิงยืนรอต่อแถวยาวเป็นหางว่าว พ่อเลี้ยงก็หยิบมาเชยชมสักคน”

“จะชาตินี้ หรือชาติหน้ามึงก็ไม่เห็นหน้าเมียกูหรอ กูเกลียดพวกผู้หญิงที่เห็นแกเงิน ไร้ซึ่งความจริงใจ แค่ทุกวันนี้มีเงินกูทำได้ทุกอย่าง”

“พ่อเลี้ยง ลองเปิดใจอีกสักครั้งจะได้รู้”

“มึงเป็นพ่อกูเหรอ ถึงได้มาสั่งห๊ะไอ้วี…”

“เปล่าคร้าบบ…ผมแค่หวังดีอยากให้พ่อเลี้ยงมีคู่ชีวิตกับคนอื่นเขาบ้าง อย่าไปยึดติดกับเรื่องในอดีตนักเลย”

“มึงจะไปไหนก็ไปไกล ๆ รีบไปให้พ้นหูพ้นตากูเลยไอ้ควย เสือกไม่เข้าเรื่องดีเอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อน”

“คนอุตส่าห์หวังดี ยังมาด่าว่าเสือกอีก แล้วที่คุณหญิงให้ผมมาตาม พ่อเลี้ยงล่ะครับจะไปไหม”

“ยังไม่ไปตอนนี้…ยังไงกูก็ต้องกลับบ้านอยู่แล้ว แม่กูรีบมาหาขนาดนั้นคงไม่กลับง่าย ๆหรอก ปล่อยให้รออยู่บ้านนั่นแหละ เดี๋ยวเย็นนี้ก็เจอกันอยู่ดี”

“แต่…..พ่อเลี้ยง”

“ไม่มีตง...มีแต่อะไรทั้งนั่นแหละ มึงไปรายงานแม่กูว่าเย็นนี้เดี๋ยวกูกลับไปเอง ถ้าขืนมึงยังพูดมากกูจะไปนอนที่อื่น ไปได้แล้วมึงอ่ะ เห็นหน้านาน ๆ ชักจะรำคาญอยากเตะสักทีสองที”

“ครับ ๆ ผมก็ไม่อยากเห็นหน้าพ่อเลี้ยงเหมือนกันแหละ คนอะไรหน้าหล่อแต่ปากสุนัขไม่รับประทานฉิบหาย” วีรชลสบถออกมาเบา ๆ หลังจากที่หันหลังให้เจ้านาย

“ไอ้วี….กูได้ยินนะ มึงรีบไปเลยก่อนที่กูจะเตะก้านคอมึงไอ้ควย”

ครับ….ไปแล้วครับบบบ

“เฮ่ยยย!!...ทุกคนนนน รู้หรือเปล่าพ่อเลี้ยงจะมีเมียแล้วนะ พ่อเลี้ยง….จะเมียแล้ว พ่อเลี้ยงเพลิงจะมีเมียแล้วนะทุกคน”

เสียงของไอ้วีร้องตะโกนไปตามทาง คนงานที่ต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงาน ต้องเงยหน้าขึ้นมามองมันด้วยความสนใจ ไอ้นี้มันซักจะเอาใหญ่แล้วนะ

“จริงหรือครับ…ที่พ่อเลี้ยงจะมีเมีย”เสียงของลุงป้อง คนเก่าคนแก่ของไร่ ถามขึ้นหลังจากที่แก่ได้ยินเสียงป่าวประกาศของไอ้คนที่มันบอกว่าเขาจะมีเมีย

“ลุงก็ไปฟังไอ้วี มันก็พูดไร้สาระไปอย่างนั่นแหละ”

“โธ่!! นึกว่าจะจริง ลุงกับพวกคนงานจะเตรียมฉลองกันสักหน่อย แต่ลุงว่าพ่อเลี้ยงหาคนมาอยู่ด้วยก็ดีนะ แก่ตัวไปกว่านี้จะได้ไม่เหงา”

“นี่…ลุงป้องหาว่าผมแก่เหรอ”

“อะ…เออเปล่า ๆครับ แต่คนเราก็อายุมากขึ้นทุกวันนะพ่อเลี้ยง มีคู่ชีวิตมันก็ดีไปอีกแบบถึงจะมีทะเลาะกันบ้าง เหมือนลิ้นกับฟัน แต่ถ้าได้คู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันหรอก มีเมียมันไม่ได้เหมือนมีแฟนนะพ่อเลี้ยง เป็นแฟนกันเราไม่รู้หรอก อนาคตอาจจะเลิกกันก็ได้ เลิกกันเราก็แค่หาคนใหม่ แต่ถ้ามีเมียบริบทมันจะเพิ่มขึ้น เราจะพยายามจะรักษาเขาไว้ให้ดีที่สุด ค่อยประคับประงมชีวิตคู่ เขาจะเป็นได้ทั้งเพื่อน ทั้งแฟนและเมียในเวลาเดียวกัน

ดูอย่างลุงสิช่วงแต่งงานใหม่ ๆ ลุงกับยายพร มีแต่คนบอกว่าจะไปกันไม่รอด ลุงอ่ะเจ้าชู้มากสมัยหนุ่มๆ ยายพรจับได้ก็หลายที ขอลุงหย่าเป็นหลายสิบรอบลุงก็ไม่ยอม ต้องขอบคุณความอดทน ความใจเย็นของยายพรจริง ๆ ที่ทนนิสัยของลุงได้ สุดท้ายก็มาตกม้าตาย เพราะความดีของมัน กว่าลุงจะคิดได้ก็ตอนยายพรอุ้มท้องไอ้ปราบได้สามเดือน ลุงไม่รู้ว่าเมียตัวเองท้อง ตอนนั้นลุงก็มีสาว ๆ บ้าง ยายพรก็ปากแข็งไม่บอกลุงสักคำว่าตัวเองท้อง พอครั้งสุดท้ายที่มันจะไม่ทนคือไปเห็นลุงนอนกับผู้หญิงอื่น ทั้งที่สัญญาว่าจะไม่มีใครอีกแล้ว เราทะเลาะกันใหญ่โตจนลามไปถึงผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

ยายพรก็จะหย่าท่าเดียว ด้วยความลุงก็เริ่มเบื่อเหมือนกันทะเลาะกันแต่เรื่องเดิมๆ ทั้งที่ตอนเป็นแฟนกันมันก็รับได้นิ แต่ตอนเป็นผัวเมียกันทำไมถึงทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตนัก ลุงก็เลยตัดสินใจเออ…. มึงอยากหย่ากูก็จะหย่าให้ ดีซะอีกจะได้มีผู้หญิงสักกี่คนก็ได้

ช่วงแรก ๆ มันก็มีความสุขอยู่หรอก ไม่มีใครคอยบ่น คอยด่า แต่พอนานไปมันไม่ใช่ เริ่มคิดถึงช่วงเวลาที่มีกัน ช่วงเวลาที่ลุงมีปัญหาไม่สามารถระบายให้ใครได้ฟัง ยังมีเขาอยู่ข้าง ๆ แต่วันหนึ่งมันไม่มีแล้วโคตรแย่เลย โคตรอยากไปหาเลยแต่ด้วยความอยากเอาชนะมัน ที่เป็นคนบอกหย่าเลยไม่ไปง้อ จนมารู้ข่าวอีกทีวันที่ยายพรคลอดเจ้าปราบมัน ลุงนี้ง้อยายพรอยู่เป็นปี กว่าจะได้มาอยู่ด้วยกัน พ่อเลี้ยงลองเก็บไปคิดดูนะครับอย่าเอาอดีตที่ไม่ดี มาตัดสินว่าทุกคนจะเป็นแบบนั้นกันหมด มีผู้หญิงดี ๆ ที่จะเป็นคู่ชีวิตที่พร้อมจะเดินทางไปยังอนาคต กับพ่อเลี้ยงขอแค่ลองเปิดใจ ทุกคนมันต้องก้าวไปข้างหน้าอย่าไปจมปรักอดีต เราต้องอยู่กับปัจจุบัน

“หึ...ไม่คิดว่าลุงจะมีอดีตกับเขาด้วย แต่ยังไงก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ ผมจะลองเอาไปคิดดูเผื่อวันหนึ่งอยากมีเมียกับเขาบ้าง”