ฝากปลาย่างไว่กับแมว

เซฟ PART

“เก็บแต้มอีกแล้วเหรอมึง”

“เออ..คนนี้ไม่น่าจะเกินอาทิตย์เดี๋ยวก็ได้มาร้องครางใต้ร่างกูละ” ผมมองไอมอสที่พอเดินเข้ามาก็พูดจาหมาไม่แดกทันทีน่าอนาถใจแทยยัยข้าวบูดชะมัดเลือกแฟนทั้งทีทำไมถึงไปเลือกไอเศษสวะแบบนี้มาก็ไม่รู้

“อย่างเอาอ่ะครับเพื่อน” ผมถอนหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์มองพวกมันที่คุยเรื่องผู้หญิงกันอย่างสนุกปากตอนแรกที่ได้ยินยัยนั่นบอกมีแฟนผมก็แทบจะไม่เชื่อหูตัวเองแต่สุดท้ายมันก็คือเรื่องจริงสินะ

“ไอเซฟวันนี้ไปดื่มป่ะ?”

“ไม่อ่ะ” ผมตอบปฏิเสธก่อนจะก้มมองรองเท้าตัวเองที่มีรอยรองเท้าของยัยข้าวเน่าประทับอยู่ผมเห็นข้อความที่ยัยนั่นตอบกลับมาแล้วมันน่านักจริงๆ รอก่อนเถอะกลับบ้านไปจะทำโทษให้เข็ด

“ยิ้มอะไรของมึงวะขนลุก” ผมหุบยิ้มทันทีไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังยิ้มอยู่แถมยังยิ้มทั้งๆ ที่นึกหน้ายัยข้าวเน่านั่นอีกหลังจากจบคลาสเรียนผมก็แยกตัวออกมาเพื่อตรงกลับบ้านในหัวนี่คิดแผนการแกล้งยัยข้าวเน่าสารพัดอย่าง

“เห้ยไอเซฟ” ผมมองไอมอสที่เรียกผมไอเวรนี่ต่อหน้าสาวทำเป็นสุภาพบุรุษแต่ความจริงแล้วเป็นไอสวะดีๆ นี่เองเห็นว่าชอบไปหลอกเอาสาวเฉิ่มๆ โลกส่วนตัวสูงมานอนด้วยก่อนจะถ่ายคลิปขู่เรียกเอาเงิน

แล้วยังไงล่ะพวกผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่กล้าหือกล้าอือไงสุดท้ายเลยต้องส่งเงินแลกกับการที่คลิปของตัวเองจะไม่หลุดว่อนโซเซี่ยลเดี๋ยวยัยเฉิ่มก็คงจะเป็นรายถัดไปสินะ

“มีไร” ผมเอ่ยถามไม่อยากจะเสวนาคุยกับมันสักนิด

“มึงรู้จักกับแฟนกูเหรอ”

“ไม่” ผมเอ่ยตอบเพราะถ้าบอกไปว่ารู้จักเดี๋ยวมันจะคิดว่าผมต้องเอาเรื่องชั่วๆ ไปบอกเธอแน่แล้วแบบนั้นยัยข้าวเน่าอาจจะเป็นอันตรายได้เพราะมันไม่เคยปล่อยเหยื่อให้หลุดมือไปแจ้งตำรวจหรอก

“งั้นสินะกูก็คิดว่าแฟนกูจะพูดโกหก” ผมมองไอมอสที่ทำหน้าโล่งใจออกมา

“ไม่มีไรละกูไปก่อน” หลังจากนั้นมันก็เดินจากไปอย่างอารมณ์ดีผมมองอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อไหร่สวะอย่างมันจะโดนจัดการสักทีวะแค่หายใจร่วมกันก็ขยะแขยงจะแย่

“พี่เซฟขาา” ผมถอนหายใจพรืดใหญ่มองกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงที่กำลังพุ่งตรงมาทางผมเพราะไอเวรมอสตัวเดียวเลยมาขัดจังหวะการกลับบ้านของผมเนี่ย

“ครับ” ผมยิ้มรับในใจอยากจะอาเจียนกับกลิ่นน้ำหอมที่พวกเธอฉีดหรืออาบมาก็ไม่รู้แล้วแต่ละคนก็แต่ละกลิ่นอีก

เวียนหัวชะมัด!

“พวกหนูขอถ่ายรูปกับพี่เซฟหน่อยนะคะ^^”

“ฮ่าๆ ได้ครับๆ ขอถ่ายเป็นกลุ่มเลยนะพอดีพี่รีบ” ผมเอ่ยบอกที่ไม่ปฏิเสธเพราะเดี๋ยวสาวๆ เขาจะน้อยใจเอาไอผมมันก็ยังต้องใช้หน้าตาหากินซะด้วยสิเผื่อใบหน้าของผมมันจะไปสะดุดสาวๆ สวยๆ ตรงสเป็กให้มาจีบผมบ้าง

แต่เอาเข้าจริงผมก็เป็นคนเรื่องมากคนนึงเลยนะแม้กระทั่งการเลือกคบแฟนก็ด้วยในชีวิตนี้เลยมีแฟนอยู่แค่คนเดียวไงแถมยังจบกันไม่สวยอีกแต่ก็ช่างมันเหอะอดีตก็คืออดีตตอนนี้โสดพร้อมเปิดใจให้ทุกคน

“ป้าครับยัยข้าวบะเอ่อข้าวเจ้าอยู่ไหนครับ” ผมชะงักเกือบหลุดปากบอกชื่อแปลกๆ ออกไปให้ป้าของยัยข้าวบูดได้ยินซะแล้ว

“สงสัยยังหลับอยู่ค่ะคุณชาย”

“หลับเหรอครับ?” หลับมานอนหลับสบายใจเฉิบนี่เองเดี๋ยวโดนดีแน่ยัยเฉิ่มเอ้ย

“จ่ะสีหน้าก็ดูเพลียๆ ป้าพึ่งไปดูมารู้สึกว่าจะมีไข้ด้วยนะป้าเลยให้กินยานอนพักต่อ”

“งั้นเหรอครับขอบคุณครับ” ป่วยหรือนี่อนอยู่มหาลัยยังดูปกติดีแท้ๆ หรือว่าแกล้งป่วยการเมืองหลบหน้าผมวะเพราะรู้ว่าผมกลับมายังไงก็จะต้องโดนแกล้งแน่ๆ เลยชิงป่วยการเมือง

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ คนแข็งแรงบึกบึนอย่างยัยข้าวเน่าไม่มีทางป่วยหรอก!

“คุณชายมีอะไรจะให้ยัยข้าวรับใช้รึเปล่าคะป้าจะไปเรียก”

“มะไม่มีครับผมแค่ถามดูเฉยๆ ขอบคุณมากครับป้า” ผมรีบเอ่ยตัดบทก่อนจะเดินเข้าบ้านมาอย่างเซ็งๆ

ป่วยจริงหรอ ป่วยแน่นะ ชิหงุดหงิดชะมัด

“ตาเซฟ ตาเซฟ” ผมมองแม่ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางผมในมือถืออะไรบางอย่างอยู่

“มีอะไรครับ”

“มาก็ดีแล้วเอาเจลลดไข้ไปให้หนูข้าวแทนแม่หน่อยแม่ต้องออกไปข้างนอกกับพ่อ” ผมขมวดคิ้วมองแม่ที่ยัดเจลลดไข้เย็นๆ มาใส่มือผมสรุปยัยนั่นป่วยจริงเหรอเนี่ยไม่อยากจะเชื่อ

“แม่ครับผมเป็นผู้ชายวัย23ปีนะครับ” ผมเอ่นบอกกับแม่จะให้ผู้ชายโตเต็มวัยอย่างผมเข้าห้องผู้หญิงได้ยังไงกัน

“แม่เชื่อใจเรานะ^^” แม่ส่งยิ้มกลับมาให้ผมก่อนจะเดินควงแขนพ่อที่ไม่พูดอะไรเลยออกไป

ถามจริง!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ยัยเข้าเน่า เห้ยยัยแว่น ฮัลโหลล~” ผมเคาะประตูพร้อมกับส่งเสียงเรียกอยู่นานแต่ทว่าก็ได้ยินแต่ความเงียบเป็นคำตอบไม่ใช่ว่าเป็นไข้หนักนอนตายไปแล้วเหรอวะ

แกร้ก

“ให้ตายสิยัยนี่นอนไม่ล็อคประตูแบบนี้ไม่รู้จักอันตรายเลยสินะ” ผมเอ่ยบ่นขึ้นถึงแม้ว่าคนในบ้านส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงก็ตามมีแค่คนสวนกับคนขับรถที่เป็นผู้ชายและไม่ได้มาป้วนเปี้ยนในโซนห้องพักสาวใช้เท่าไหร่แต่แบบนี้มันก็ไม่อันตรายไปหน่อยรึไง

ผมเดินเข้าไปในห้องที่ค่อนข้างมืดห้องของสาวใช้ไม่ค่อยใหญ่มากเพราะสาวใช้นั้นมีค่อนข้างเยอะแต่ทว่าทุกคนก็ได้มีห้องเป็นของตัวเองเพื่อความเป็นส่วนตัวที่จริงพ่อกับแม่ของผมจะให้ยัยนี่ไปนอนที่ห้องรับแขกบ้านใหญ่เพราะเอ็นดู

แต่ทั้งป้าและยัยนี่ต่างก็ปฏิเสธและบอกว่าตัวเองไม่อยากมีสิทธิพิเศษเหนือใครเพราะตัวเองก็เป็นคนใช้เหมือนกันก็นะตอนได้ยินคำพูดแบบนั้นออกมาจากหน้าตาเฉิ่มๆ ของยัยนี่ผมก็ไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่หรอกดูก็รู้ว่าเป็นพวกเจียมเนื้อเจียมตัวในระดับนึงเลย

“นี่ตื่น” ผมสะกิดแขนบางที่โพล่พ้นออกมาจากผ้าห่มให้ตายสิรู้นะว่าป่วยแต่จะนอนแบบไม่เปิดทั้งแอร์หรือพัดลมแบบนี้คิดจะอบตัวเองตายอยู่ในห้องรึไงกัน

“อื้ออ” เสียงเล็กๆ หลุดลอดออกมาพร้อมกับการขยับตัวนอนหงายใบหน้าของเธอขาวซีดจากที่เป็นคนตัวขาวเหมือนแป้งโกกิอยู่แล้วก็ยิ่งขาวขึ้นไปใหญ่เม็ดเหงื่อไหลย้อยจากขมับผ่านแก้มลงมายังลำคอที่กระเพื่อมตามจังหวะการหายใจ

กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาติดจมูกมันเป็นกลิ่นที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งเป็นกลิ่นที่หอมอ่อนๆ เหมือนดอกไม้อะไรสักอย่าง

“ฮึกร้อน”

“เห้ยยัยบ้า!” ผมรีบตะขุบผ้าห่มมาปิดร่างกายของเธอทันทีเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่่ายนอนแบบใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นเท่านั้นแถมเมื่อกี้เสื้อของเธอก็เลิกขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวๆ เลยด้วยไหนจะขาอ่อนที่เพียงเห็นแค่แวบเดียวแต่ก็อดทำผมใจเต้นตึกตักไม่ได้นี่เอง

“อยากจะบ้าตายจริงๆ แม่คิดว่าผมเป็นพระรึไงถึงได้ฝากปลาย่างไว้กับแมวแบบนี้” ผมบ่นออกมาไม่อยากจะปลุกแล้วเลยเดินเข้าไปนั่งบนเตียงจับใบหน้าที่ไร้แว่นของเธอให้ตั้งตรงปัดปอยผมที่ปรกหน้าและเปียกชื้นของเธอออกเพื่อเคลียร์พื้นที่ในการแปะเจลลดไข้

“เห็นแบบนี้หน้าตาก็ดูดีนี่หว่า” ผมขมวดคิ้วเมื่อได้สังเกตใบหน้าของยัยข้าวบูดชัดๆ เพราะแว่นที่เธอใส่ค่อนข้างจะกินใบหน้าของเธอไปเยอะแถมยังมีผมหน้าม้ามาปิดอีกก็เลยไม่ค่อยได้มองเท่าไหร่

ตอนถอดแว่นก็ไม่ได้สังเกตดีๆ ด้วยว่าใบหน้าของเธอจะเนียนขาวและนุ่มขนาดนี้

“แม่งเอ้ย” ผมสถบออกมาเมื่อรับรู้ถึงความตื่นตัวด้านล่างของตัวเองนึกด่าตัวเองในใจที่ดันเกิดอารมณ์ขึ้นมาง่ายๆ เพียงแค่จับใบหน้าผู้หญิงแถมผู้หญิงคนนั้นยังเป็นยัยเฉิ่มนี่อีก

“อึกเย็น” ผมรีบแปะเจลลดไข้ให้กับเธอจะได้รีบๆ ออกไปสักทีก่อนที่ผมจะควบคุมตัวเองไม่ได้

“อยู่นิ่งๆ”

“อื้อเย็น” ผมถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อมือของเธอเริ่มปัดป่ายจนผมไม่ได้แปะเจลดีๆ

“ข้าวเจ้าอยู่นิ่งๆ” ผมพูดเสียงเข้มแต่ทว่าเจ้าตัวก็ยังไม่หยุดดิ้นผมทนไม่ไหวสุดท้ายเลยขึ้นคล่อมเธอใช้มือข้างซ้ายรวบสองมือของเธอชูขึ้นเหนือศรีษะตั้งใจจะรีบแปะเจลแต่สายตาดันไปโฟกัสกับเนินอกของเธอที่กำลังเบียดชิดติดกันและแม่งโคตร..

เซ็กซี่ชิบหายเลยโว้ยยย!!

“อื้ออออ”

ผมกัดริมฝีปากแน่นตัดสินใจรีบแปะเจลลงไปก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากห้องทันที

ยัยข้าวเน่าทำไมเธอถึง...แม่งเอ้ยต้องรีบไปปลดปล่อยแล้ว!

โอ้ยยน้อออเอ็นคุณชายเซฟเขานะคะ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าา