บอกให้เลิกกันไง

“พี่มอส^^”ฉันระบายยิ้มออกมาเมื่อเจอร่างสูงนั่งรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นที่ประจำของฉันส่วนมากคนเขาจะไม่มานั่งตรงนี้หรอกเพราะเคยมีข่าวว่ามีงูตัวใหญ่ตกลงมาแถมยังจับไม่ได้อีกแต่ตั้งแต่ฉันนั่งมาก็ยังไม่เจองูตกใส่เลยนะไว้ค่อยตกใส่จริงๆก่อนฉันถึงจะย้ายที่นั่งแล้วกัน

“มาแล้วเหรอ”ใบหน้าหล่อยิ้มรับอย่างอบอุ่นพี่มอสจัดได้ว่าเป็นคนหน้าตาดีคนนึงเลยนะฉันถึงไม่เชื่อไงว่าเขาจะเข้ามาจีบฉันจริงๆแต่ทว่าพอได้ลองคุยเขาเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยแหละสุดท้ายพอเขามาขอฉันเป็นแฟนฉันก็เลยตอบตกลงไปในทันที

รักครั้งแรก แฟนคนแรก แค่คิดว่าจะได้ทำอะไรร่วมกันเป็นครั้งแรกมันก็มีความสุขมากเลยแหะ

“รอนานรึเปล่าคะ”ฉันเอ่ยถามพร้อมกับดันแว่นกรอบสีดำให้เข้าที่

“ไม่เลยครับข้าวกินข้าวมารึยัง?”เจ้าตัวเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“กินมาแล้วค่ะ”

“น่าเสียดายจังพี่ว่าจะชวนเราไปกินข้าวอยู่พอดี”อ๊ากเสียดายจังรู้งี้ไม่น่ากินข้าวมาดีกว่า

“งะงั้นตอนเที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกันไหมคะพี่มอสว่างรึเปล่า?”ฉันเอ่ยถามที่จริงกะจะไปกินข้าวกับไอบ้าเซฟตอบแทนเรื่องที่ให้ติดรถมานั่นแหละแต่เอาไว้ก่อนแล้วกันยังไงแฟนฉันก็ต้องมาก่อน

“ได้ครับตอนเที่ยงก็ได้”รอยยิ้มอันอบอุ่นถูกส่งมาที่ฉันหลังจากนั้นเราสองคนก็นั่งคุยเล่นกันเรื่อยเปลื่อยพอใกล้เวลาขึ้นเรียนก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

“ข้าวมากินที่คณะพี่ได้รึเปล่า”

“คะ?”

“คือถ้าไม่สะดวก..”

“ไม่ค่ะ!สะดวกค่ะ!”ถึงจะไม่สะดวกก็ตามแต่ฉันไม่อยากปฏิเสธพี่เขาแล้วอ่ะเอาจริงๆโรงอาหารวิศวะนี่คนแน่นมากซึ่งฉันไม่ชอบเลยแน่นอนว่าไม่ใช่มีคนเด็กคณะวิศวะมากินหรอกไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ต่างพากันไปกินข้าวที่คณะวิศวะกันทั้งนั้นเพราะอะไรล่ะ

ก็อาหารตามันดียังไงล่ะ!

โดยเฉพาะเซฟเบ้าหน้าสัญญาลักษณ์ของคณะวิศวะ

ติ๊ง~

ดูสิคิดปุ๊บก็ส่งข้อความมาหาฉันปั๊บ ตายยากซะจริง-.-

“ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ”

“ค่ะไว้เจอกันตอนพักเที่ยงนะคะ^^”ฉันกล่าวลาด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิบมือถือมาอ่านข้อความของไอบ้าเซฟ

เซฟ(ไอคนไร้มารยาท) : ยัยข้าวบูดกินข้าวด้วยกันตอนไหน?

ทั้งๆที่ฉันบอกว่าจะทักไปเองแท้ๆนี่เขากลัวฉันไม่เลี้ยงข้าวขนาดนั้นเลยรึไงกัน

ข้าวเจ้า : ตอนเย็นว่างรึเปล่าตอนเที่ยงฉันมีนัดกับแฟนแล้ว

ฉันตอบกลับก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋าแต่ทว่าเสียงข้อความก็ดังขึ้นรัวๆ

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ไม่ว่าง! เธอเลิกกับแฟนแล้วมากินข้าวกับฉันซะยัยข้าวบูด

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ตอบสิ

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : บอกให้เลิกกันไง

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ตอบฉันเดี๋ยวนี้!

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ยัยแว่น ยัยข้าวเน่า เห้ยยัยข้าวบูด

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ข้าวเจ้า!

ข้าวเจ้า : โอ้ยยเดี่ยวค่อยคุยกัน ฉันต้องไปเรียนแล้วปิดเสียงนะ

ฉันพิมพ์ตอบไปอย่างโมโหไอบ้านี่เอาแต่ใจเสียจริงและฉันก็ปิดเสียงจริงๆนะถ้าเปิดสั่นมือถือก็คงจะสั่นไม่หยุดอีกแน่ๆ

คาบเรียนตอนเช้าผ่านไปได้ด้วยดีตอนบ่ายฉันไม่มีเรียนแล้วเลยคิดว่าจะกลับไปนอนชดเชยให้หนำใจแต่ตอนนี้ขอไปกินข้าวกับแฟนก่อนแล้วกัน><

ว่าแล้วก็สาวเท้าเดินไปยังคณะวิศวะที่ไม่ไกลจากคณะบริหารที่ฉันเรียนอยู่เท่าไหร่นักพี่มอสทักมาว่าเขาจองโต๊ะไว้ให้แล้วดีจังแสนดีที่สุดไอฉันก็กังวลอยู่เลยว่าจะไม่มีโต๊ะเพราะตอนเที่ยงด้วยคนต้องเยอะมากแน่ๆ

ไม่ชอบเลยแหะ แต่ทำไงได้นี่มันการกินอาหารร่วมกันมื้อแรกของฉันกับพี่มอสเลยนี่หน่า

“น้องข้าว”ฉันมองไปยังร่างสูงของพี่มอสที่โบกมือให้ฉันฉันก็รีบฝ่าผู้คนอันยั้วเยี้ยไปหาพี่เขาทันที

“รอนานรึเปล่าคะ”ฉันเอ่ยถาม

“ไม่นะแต่พี่ซื้อข้าวมาให้แล้วไม่รู้เราจะชอบกินรึเปล่าพี่กลัวคนเยอะต้องไปต่อแถวนานๆอีก”ให้ตายสิทำไมผู้ชายคนนี้ถึงแสนดีขนาดนี้กันนะรู้จักเอาใจใส่ฉันด้วย

ฮื่อรักนะคะT^T

“ขอบคุณค่ะข้าวทานได้ค่ะ”หลังจากนั้นฉันกับพี่มอสเราก็เริ่มทานข้าวกันภายในโรงอาหารก็ค่อนข้างเสียงดังเพราะอยู่ในช่วงพักเที่ยงด้วยโต๊ะที่ฉันนั่งก็เป็นโต๊ะยาวๆแน่นอนว่าข้างๆฉันก็เต็มไปด้วยหนุ่มๆเสื้อชอปเลือดหมูสีประจำคณะวิศวะพร้อมกับสร้อยเกียร์ที่เขาบอกว่าผู้หญิงคนไหนสวมสร้อยเกียร์อยู่ถ้าไม่ได้เรียนวิศวะก็แสดงว่าต้องมีแฟนเป็นหนุ่มวิศวะ

มันก็แอบเท่ห์ดีนะเหมือนตีตราเป็นเจ้าของเลยแหะ

“ว่าแต่พี่มอสเคยให้สร้อยกะ..”

ตุ้บ!

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบจู่ๆก็มีใครบางคนวางจานข้าวลงข้างๆฉันอย่างแรงนี่ฉันยังจำเป็นต้องเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ป่ะเพราะคนที่ไร้มารยาทขนาดนี้มันมีแค่ไอบ้าเซฟคนเดียวนี่แหละ!

“ไงไอเซฟ”ฉันมองพี่มอสที่ทักทายคนที่ยืนช้อนหลังฉันอยู่ว่าแล้วเชียวว่าต้องรู้จักกันแน่ๆ

“ก็ว่าอยู่เห็นบอกว่ามีแฟน..แฟนที่ว่าคือยัยเฉิ่มนี่อ่ะเหรอ?”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นฉันรีบหันไปมองค้อนเขาทันทีเซฟยกยิ้มอย่างยียวนก่อนจะนั่งลงข้างฉันอย่างถือวิสาสะแล้วไม่ใช่อะไรไงเขานั่งใกล้ฉันมากจนไหล่ของเขาเราสองแนบชิดติดกันเป็นปาท่องโก๋เลยก็ว่าได้

“ไอเซฟมึงจะไปนั่งเบียดแฟนกูทำไมมานั่งข้างกูนี่”พี่มอสเอ่ยบอกกับเซฟแต่เจ้าตัวก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวกินอย่างสบายใจ

“ข้าวไม่เป็นไรค่ะ”ฉันบอกกับพี่มอสพร้อมกับส่งยิ้มแห้งแอบเหยียบเท้าหมอนั่นไปเล็กน้อยด้วย

หมั่นไส้!

“นี่ยัยข้าวบูด”ใบหน้าหล่อหันมาพูดกระซิบใส่ฉันดวงตาของเขามองฉันเหมือนอยากจะจับมาบีบคอเสียอย่างนั้นก็แค่เหยียบเท้าเองป่ะแต่ฉันก็ปั้นหน้ายิ้มแย้มเป็นทองไม่รู้ร้อนเหมือนกันกับอีกฝ่ายที่ทำ

“เหอะ”เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ ตายจริงนี่ฉันไปทำให้คุณชายอารมณ์เสียซะแล้วสิ

“เมื่อกี้ข้าวจะถามอะไรพี่นะ?”พี่มอสเอ่ยขึ้น

“อ๋อไม่มีอะไรค่ะเรารีบกินข้าวกันเถอะคนอื่นจะได้มีที่นั่ง^^”ฉันเปลี่ยนเรื่องเพราะอยากรีบลุกออกจากตรงนี้จะแย่ไอบ้าเซฟก็เบียดมาอยู่ได้รู้ไหมว่าตอนนี้ผู้หญิงที่ผ่านไปผ่านมามองฉันด้วยสายตาของความอิจฉามากขนาดไหน

“งั้นกูไปก่อนนะเว้ย”พี่มอสเอ่ยบอกกับเซฟซึ่งฉันก็ลุกขึ้นด้วย

กินข้าวไม่อร่อยเลยแหะเหลือเต็มจานเลยเพราะไอบ้าเซฟคนเดียวเลยมาทำบรรยากาศเสียหมด หึ่ย!

“อืม”เซฟเอ่ยตอบสั้นๆแต่สายตาเขาก็มองมาทางฉันตลอดแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจรีบเดินตามพี่มอสไปทันที

“รู้จักกับไอเซฟด้วยเหรอ?”พี่มอสถามฉันเขาอาสาเดินมาส่งฉันที่หน้ามหาลัยเพราะฉันกำลังจะกลับบ้านแต่พี่เขามีเรียนต่อ

“ไม่นะคะ”ฉันเอ่ยปฏิเสธถ้าในมหาลัยฉันจะทำเป็นไม่รู้จักกับเซฟเพราะฉันไม่อยากเป็นที่สนใจของคนอื่นที่คนอย่างฉันไปสนิทกับผู้ชายที่หล่อและเป็นที่หมายปองของสาวๆขนาดนั้น

“งั้นสินะ..ปกติไอเซฟมันขยาดพวกผู้หญิงจะตายไม่ชอบนั่งใกล้ด้วยบอกว่าเหม็นกลิ่นน้ำหอมแรงๆน่ะ”ฉันพยักหน้ารับก็พอรู้อยู่บ้างว่าเขาไม่ชอบคนที่ใส่น้ำหอมกลิ่นแรงๆโดยเฉพาะสาวๆบางคนที่ชอบฉีดมาเหมือนอาบมาทั้งตัวแบบนั้น

“อ๋อคงเพราะข้าวไม่ได้ฉีดน้ำหอมมั้งคะเขาเลยนั่งใกล้ได้^^”ฉันพูดไปเรื่อยพร้อมกับรอยยิ้มอยู่ด้วยกันสองคนแท้ๆพี่มอสจะเอาไปบ้านั่นมาเป็นหัวข้อสนทนากันทำไมนะ

“จริงเหรอ?แต่ข้าวตัวหอมมากเลยนะไม่ได้ฉีดน้ำหอมจริงดิ?”พี่มอสทำหน้าตกใจจนฉันตกใจตามไปด้วย

มันแปลกเหรอที่ผู้หญิงไม่ฉีดน้ำหอมแล้วจะตัวหอมไม่ได้อ่ะมันก็มีวิธีทำให้ตัวหอมตั้งหลายอย่างอย่างเช่นยาสระผมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหรือแม้แต่แป้งที่ใช้ทาตัวทาหน้า

“จริงค่ะ..ข้าวไม่ชอบอะไรที่กลิ่นฉุนๆเหมือนกัน”ฉันเอ่ยบอกเพราะฉันเองก็ไม่ชอบกลิ่นฉุนๆเหมือนกัน

“แล้วทำไมตัวถึงหอมจังครับ”จู่ๆใบหน้าของฉันมันก็ร้อนผ่าวขึ้นมากับประโยคของพี่มอสเหมือนประโยคจีบเลยแหะทำเอาใจเต้นตึกตักเลย

“กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มมั้งคะพอดีมันเป็นกลิ่นที่แม่ของข้าวชอบน่ะข้าวก็เลยติดใช้กลิ่นนี้มาตลอด”ฉันบอกออกไปพลันนึกถึงใบหน้าของผู้เป็นแม่พอได้กลิ่นนี้มันก็ทำให้ฉันนึกถึงแม่นึกถึงครอบครัวของเขาขึ้นมาฉันเลยใช้กลิ่นนี้มาตลอด

“เป็นเด็กที่น่ารักจังเลยนะครับ”อึก!โดนโจมตีครั้งที่สองหรือนี่ ฮื่อเขินไม่ไหวแล้ว><

“อ๊ะนั่นรถเมล์สายที่เราต้องขึ้นรึเปล่า?”เดินไปเดินมาก็ถึงป้ายแล้วแหะแถมรถเมล์ที่ต้องขึ้นยังมาพอดีอีก

“ใช่ค่ะถ้างั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ^^”

“ครับเจอกันพรุ่งนี้นะเดี๋ยวคืนนี้พี่ทักไปหา^^”

“ค่ะตั้งใจเรียนนะคะ”

“ครับ”ฉันยิ้มรับรอยยิ้มสุดอ่อนโยนของพี่มอสก่อนจะขึ้นไปบนรถเมล์ที่โล่งมากผิดกับตอนเช้าลิบลับฉันนั่งลงก่อนจะโบกมือลาพี่มอส อย่างมีความสุข

หลังจากที่รถเมล์เคลื่อนตัวออกฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาพบว่ามีข้อความของเซฟที่ส่งมาอยู่

จริงสิฉันลืมกดเปิดเสียงเลยแหะเลยไม่รู้เลยว่าเขาทักมา

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ส่งรูป

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : เธอตายแน่

ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่มองเซฟที่ส่งรูปรองเท้าของเขาที่มีรอยตีนของฉันประทับอยู่แล้วไอบ้านี่มันใส่รองเท้าสีขาวมาเรียนเพื่อ!แต่แค่เช็ดก็ออกแล้วไหมทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้

ข้าวเจ้า : จ้าๆ

ข้าวเจ้า : ส่งสติ๊กเกอร์มองบน

หลังจากกดส่งไปนึกว่าเจ้าตัวจะทักมาด่าทันทีซะอีกแต่ทว่าก็เงียบไปเลยสงสัยกำลังเรียนอยู่มั้งแต่ก็ช่างเถอะฉันขอกลับบ้านไปนอนก่อนแล้วกันง่วงไม่ไหวแล้วว

จากคู่กัดระวังกลายมาเป็นคู่รักนะคะกิ้วๆ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าา