บทที่ 1 ชายแปลกหน้า

2 ปีผ่านไป เช้าวันเปิดเทอมวันแรกของโรงเรียนสตาเดเฟีย เนื่องด้วยตอนนี้มีเด็กเข้ามาใหม่มากมายหลายคนจึงทำให้วันนี้เด็กๆแต่ละคนดูครึกครื้นเป็นพิเศษรวมถึงมีเด็กหลายคนที่ยังไม่คุยชินกับการเข้ามาอยู่ในดินแดนแห่งเวทมนตร์ทำให้พวกเขาต้องปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่หลายอย่าง

เด็กเหล่านั้นต้องหาเพื่อนใหม่ในโรงเรียนซึ่งมันทำให้เด็กใหม่ที่มาเรียนวันนี้ทุกคนต่างเริ่มต้นทักทายกันอย่างคึกคักและสนุกสนานเป็นอย่างมาก

อนาตาเซียเองที่กำลังเดินไปยังชั้นเรียนเมื่อมองไปยังบรรยากาศทำให้รู้สึกนึกถึงตัวเองตอนที่มาเรียนที่นี่ใหม่ๆเธอเองก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างจากเด็กๆพวกนี้เลยและในตอนนั้นเธอเองก็ยังต้องเรียนรู้และปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นหลายอย่างเลยทีเดียว

“ไม่คิดว่าถ้าหากเราไม่ได้มาเจอที่นี่อนาคตของเราตอนนี้จะเป็นยังไง อย่างน้อยเราก็โชคดีที่ได้มาอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้”

อนาตาเซียคิดในใจและเดินไปห้องเรียนด้วยรอยยิ้มอันเบิกบาน วันนี้นอกจากอนาตาเซียต้องมาเรียนตามตารางแล้วเธอยังมีอย่างอื่นที่ต้องทำซึ่งนั่นก็คือเธอต้องไปทัศนศึกษาที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งตามที่โรงเรียนสตาเดเฟียได้แจ้งกับนักเรียนในชั้นปีของเธอ

บ้านพักเอเดิลพัฟฟี่

“อนาตาเซีย เธอเตรียมของไปทัศนศึกษาที่หมู่บ้านเสร็จรึยัง” ลูเซียที่กำลังจัดกระเป๋าอยู่อย่างขมักเขม้นถามเพื่อนที่กำลังเตรียมสัมภาระอยู่ใกล้ๆ

“ใกล้เสร็จแล้วล่ะ”

“เธอว่าหมู่บ้านนั้นมีอะไรน่าไปศึกษากัน ฉันไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันมีอะไรน่าไปตรงไหน”

“มันก็อาจจะเป็นบรรยากาศที่มีแต่ธรรมชาติไง”

“สตาเดเฟียของเราก็มีธรรมชาติเยอะแยะยังต้องไปดูที่อื่นทำไม แค่นี้ก็เป็นธรรมชาติรอบตัวแล้ว”

“มันก็อาจจะแตกต่างกันไง อีกอย่างฉันก็คิดว่ามันดูน่าสนุกออก ที่นั่นอาจจะมีอะไรใหม่ๆให้เราได้เรียนรู้ก็ได้”

“นี่เธอยังไม่เบื่อธรรมชาติอีกหรอ” ลูเซียพูดแกมหัวเราะ

“มันก็แค่ทัศนศึกษานอกสถานที่อีกอย่างหลายคนบอกว่าหมู่บ้านฟาเรนเดียมีสถาปัตยกรรมที่สวยมากไม่เหมือนกับหมู่บ้านทั่วไปบางทีเราอาจจะได้เจออะไรที่น่าสนใจเพิ่มมากขึ้นก็ได้”

“ฉันว่าคงจะสำหรับคนที่ชอบอะไรแบบนั้นมากกว่าเพราะฉันไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนคนอื่นๆเลยสักนิด”

“ก็คงงั้น”

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้หญิงสาวเจ้าของห้องต้องเดินออกไปต้อนรับแขกทำให้สาวที่เคาะประตูอยู่ด้านนอกสามารถเดินเข้ามาด้านในได้ตามปกติเหมือนกับทุกครั้งพร้อมทักทายลูเซียและ อนาตาเซียเหมือนเช่นเคย

“ลูเซีย อนาตาเซีย พวกเธอทำอะไรอยู่” มาเดลินที่เคาะประตูเดินเข้ามาด้านในห้องพลางถามเพื่อนอย่างรวดเร็ว

“กำลังเก็บกระเป๋า เธอล่ะไม่เก็บหรอ” ลูเซียถามกลับ

“ฉันเก็บเสร็จแล้วว่าจะมาชวนเธอทั้งสองไปห้องโถง”

“ตอนนี้เที่ยงแล้วหรอ” อนาตาเซียถาม

“ใช่ จะไปกันเลยไหมตอนนี้โซอี้กับเทียน่าไปรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันเถอะ” อนาตาเซียตอบและทั้งสามก็เดินไปทานอาหารที่ห้องโถงใหญ่ทันที

ห้องโถงสตาเดเฟีย

“ว้าว......อาหารที่นี่อร่อยไม่เคยเปลี่ยนเลย” อนาตาเซียกล่าวขณะนั่งกินน่องไก่อย่างเอร็ดอร่อย

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแม่ครัวที่นี่ฝีมือไม่เคยเปลี่ยนเลย” ลูเซียที่กำลังทานอาหารอยู่เต็มปากพูดขึ้นพร้อมตักอาหารที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว

“เธอสองคนทำอย่างกับไม่ได้กินอะไรมาอย่างนั้นแหละ” โซอี้บ่น

“ใช่ พวกเราอยู่ที่นี่มา 3 ปีแล้วนะทำอย่างกับไม่เคยกินอาหารที่นี่มาก่อน” เทียน่าพูดแกมหัวเราะขณะมองไปยังสองสาวที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

“แหม่อาหารที่นี่มีตั้งเยอะวันๆหนึ่งแทบจะเลือกไม่ได้เลยด้วยว่าจะกินอะไรดีเยอะแยะลายตาไปหมด” ลูเซียตอบ

“ไม่มีใครสบายเท่าโซอี้หรอก” มาเดลินกล่าว

“ทำไมหรอ” อนาตาเซียถามกลับด้วยความสงสัย

“เพราะโซอี้กินได้แค่อย่างเดียว ฮ่าๆๆ” มาเดลินตอบและหัวเราะออกมา

“ใช่ ฉันไม่เคยมีปัญหากับการเลือกอาหารแบบพวกเธอหรอก”

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอนาตาเซียก็ลุกขึ้นและขอตัวไปเข้าห้องน้ำเนื่องจากก่อนหน้านี้เธอดื่มน้ำมากเกินไป

“ทุกคนฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวกลับมา” อนาตาเซียกล่าวและลุกเดินไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว