บทที่ 3 ผลักไส

บทที่ 3 ผลักไส

สามวันสามคืนเต็มที่ประตูตำหนักขององค์หญิงเจ็ดปิดเงียบ ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกนอกจากนางกำนัลใกล้ชิดสองคนที่คอยยกสำรับอาหารและน้ำแกงบำรุงเข้าไปถวาย

ข่าวเรื่ององค์หญิงเมามายจนเสียกิริยาในงานมงคลแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง แม้ผู้คนจะไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ แต่คำซุบซิบก็ไม่เคยหายไปจากวงสุราและโรงน้ำชา ยิ่งในห้องปิดของโรงเตี๊ยมยิ่งกล่าวกันสนุกปาก ด้วยต่างก็เป็นคนจากสกุลใหญ่โต ต่อให้อีกฝ่ายเป็นองค์หญิงก็ไม่ใช่ว่าจะน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนั้น

ในฝั่งคนวังรอง หมิงหลงอันเองก็คิดว่าน้องสาวเพียงอับอายที่ก่อเรื่อง จึงปล่อยให้นางเก็บตัวเงียบๆ ไปก่อน มิได้บังคับให้ออกมา และมิได้ส่งผู้ใดเข้าไปปลอบโยน

กระทั่งเช้าวันที่สี่ บานประตูตำหนักจึงเปิดออกช้าๆ

หมิงลี่ถิงในชุดสีฟ้าอ่อนปักลายเรียบง่ายก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวเล็กน้อย แต่กลับงดงามเย็นชาราวกับหิมะต้นเหมันต์

นางกำนัลรีบเดินตามหลังมา “องค์หญิง วันนี้จะให้จัดสำรับในตำหนักหรือไม่เพคะ”

“ไม่ต้อง เปิ่นกงจะไปกินกับเสด็จพี่” กล่าวจบสายตาก็เหลือบไปยังเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนเฝ้าอยู่ใต้ชายคามาตลอดสามวัน เมื่อนางไม่ออกจากตำหนักและไม่เรียกเข้าพบก็ไม่มีเหตุให้เขาต้องเข้าไป องครักษ์ก็เพียงแต่ต้องยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก เมื่อพี่รองไล่องครักษ์หญิงออก จึงเป็นหน้าที่ของเฟยโจวที่ต้องดูแลจนกว่าจะมีผู้มาสับเปลี่ยน

เขายังคงสวมชุดองครักษ์สีดำสนิทดังเดิม สีหน้าสงบนิ่งจนดูไม่ออกว่าอดหลับอดนอนมาหลายคืน หมิงลี่ถิงปรายตามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยเสียงเย็นกับนางกำนัลที่ติดตามมาเป็นพรวน

“พวกเจ้าไปรอด้านหน้าก่อน”

นางกำนัลลังเลอยู่ชั่วขณะ เพราะเพิ่งถูกสั่งตัดเบี้ยหวัดเป็นการลงโทษเรื่องงานเลี้ยงในจวนเสิ่น แต่สุดท้ายก็ถอยออกไปอย่างว่าง่าย ด้วยเห็นว่าองครักษ์เสิ่นที่องค์หญิงไม่กล้าขัดแย้งยืนอยู่ไม่ไกล

เมื่อบริเวณนั้นเหลือเพียงคนสองคน ลี่ถิงจึงหยิบหยกประจำตระกูลเสิ่นออกมาจากแขนเสื้อ หยกสีขาวสะอาดถูกยัดใส่มือของเฟยโจวอย่างไม่ไยดี

“คืนให้เจ้า”

เสิ่นเฟยโจวก้มมองหยกในมือ ดวงตาไหววูบเล็กน้อย “องค์หญิง…”

“หากองค์หญิงเจ็ดจะต้องมีสามี” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก “คนผู้นั้นย่อมต้องดีกว่าองครักษ์เสิ่น…จริงหรือไม่” กล่าวจบหมิงลี่ถิงลูบจัดเสื้อผ้าของเสิ่นเฟยโจวให้เข้าที่ ก่อนจะเดินผ่านเขาไปโดยไม่แยแสอีก

เสิ่นเฟยโจวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กำหยกในมือแน่นเสียจนข้อนิ้วซีดขาว เขาผูกมันไว้ที่ข้างเอวเช่นเดิม ติดตามรั้งท้ายเพื่อทำหน้าที่ของตนราวกับว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น

ภายในเรือนกลาง องค์ชายรองกำลังเตรียมจะเรียกคนให้ย้ายสำรับไปในห้องทำงาน เมื่อเห็นหมิงลี่ถิงเดินเข้ามาก็ยกยิ้ม ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วให้ดูขึงขัง

“ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้วหรือ เจ้ายังรู้หรือไม่ว่าคืนนั้น”

“เสด็จพี่…พี่รอง…” หมิงลี่ถิงรีบเดินเข้าไปคล้องแขนพี่ชาย “ลี่ถิงรู้ผิดแล้ว”

น้ำเสียงออดอ้อนทำให้หมิงหลงอันชะงักไปเล็กน้อย

“รู้ผิดแล้วก็ดี แต่อย่างไร…”

“ลี่ถิงจะเชื่อฟังพี่รองแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มหวานพูดขัดพี่ชายตน “เสด็จพี่อยากให้ข้าออกเรือนมิใช่หรือ เช่นนั้นก็หาสามีให้ข้าเถิด”

“จริงหรือ!” หมิงหลงอันตาโต

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะเอ่ยเรื่องคู่ครองเมื่อใด น้องสาวล้วนหาข้ออ้างเลี่ยงไปทุกครั้ง ผู้ใดจะคิดว่าวันนี้กลับยอมเองง่ายๆ

“จริงเจ้าค่ะ”

องค์ชายรองหัวเราะเสียงดังทันที ความหงุดหงิดเรื่องพฤติกรรมเมามายหายไปกว่าครึ่ง ยิ่งเสด็จพ่อสัญญาว่าหากทำให้ลี่ถิงยอมแต่งงานได้ก็จะยินยอมให้เขาแต่งคนรักเข้ามาเป็นชายาได้หลงอันยิ่งดีใจมากกว่าเก่า

“ดี ดีมาก! พี่ชายผู้นี้จะคัดคนที่ดีที่สุดให้เจ้าเอง”

หมิงลี่ถิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาเหลือบไปยังบุรุษชุดดำที่ยืนนิ่งด้วยท่าทีเงียบสงบอยู่ไม่ไกล เสิ่นเฟยโจวยังคงทำหน้าที่องครักษ์เช่นเดิม ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ลี่ถิงถึงกับหงุดหงิดกินข้าวต้มไม่อร่อย เพราะพาลคิดไปว่ามีแต่ตนเองที่เดือดร้อนนั่งไม่ติด

ทว่าเมื่อหมิงหลงอันเริ่มเอ่ยชื่อบุตรชายขุนนางที่เตรียมคัดเลือกเมียงมองไว้ก่อนบ้างแล้ว เสียงเรียบเย็นของเฟยโจวกลับดังขึ้นขัดทุกครั้ง

“คุณชายโจวบุตรชายรองเสนาบดีกรมโยธาเล่า เป็นอย่างไร”

“สามเดือนก่อนลอบเปิดบ่อนพนันในชื่อคนบังคับม้าของตนพ่ะย่ะค่ะ ผู้ตรวจการกำลังรวบรวมหลักฐานร่างฎีกาขึ้นถวายแล้ว”

“แล้วสกุลซ่ง มิใช่ว่าบุตรชายคนรองยังไม่มีฮูหยินหรือ”

“บุตรชายคนรองเลี้ยงอนุภรรยาไว้ข้างนอกสองคน เหตุว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมรับจึงมิได้รับเข้าจวนมาขอรับ”

“คนสกุลหลิวเล่า สกุลนี้ก็คนฝ่ายเราเช่นกัน”

“ติดหนี้เงินพนันใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ”

คนแล้วคนเล่าถูกเสิ่นเฟยโจวเปิดโปงความลับจนหมดสิ้น หมิงหลงอันจากเดิมที่หงุดหงิด สุดท้ายกลับถอนหายใจ

“เจ้ามีข่าวกรองกว้างไกลถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่รายงานตั้งแต่แรก”

“เพราะมิได้เกี่ยวข้องกับหน้าที่พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายรองส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ช่างเถิด อย่างน้อยก็ช่วยให้น้องสาวข้าไม่ต้องแต่งเข้าจวนสกปรก คนฝ่ายเราก็เหลือเกิน พี่ใหญ่ปล่อยไว้เช่นนี้ องค์ชายสามคงได้เป็นรัชทายาทแน่”

“พี่รองก็อย่าแสดงตนว่าอยู่ฝักฝ่ายองค์ชายใหญ่มากเกินไปเลยเพคะ เรื่องบัลลังก์ยังไม่แน่ เราไม่มีสิทธิ์ในน้ำแกงจะไปช่วยผู้อื่นซดด้วยเหตุใด” หมิงลี่ถิงวางตะเกียบลงเบาๆ

“หากไม่เลือกข้างเราย่อมตกเป็นเป้าว่าจะร่วมชิงตำแหน่ง เท่านี้ก็ยุ่งยากมากเกินพอแล้ว คุณชายสามอันเล่าสกุลนี้ไม่ใหญ่มาก แต่ก็นับว่ามีเกียรติไม่น้อย”

“เป็นลูกชังของบิดา สมบัติคงมิได้ตกทอดมามากนัก องค์หญิงอาจลำบากพ่ะย่ะค่ะ”

“สะใภ้อื่นอาจจิกเรียกน้องสาวเปิ่นหวาง ไว้พี่จะหาคนมาคัดเลือกคนใหม่ทั้งหมด เบื้องหลังคงต้องตรวจสอบให้มากหน่อย”

“พี่รอง ข้าอิ่มแล้ว” นางลุกขึ้นเดินออกจากเรือนทันที ไม่ทันรับปากกับพี่ชายเรื่องการดูตัว

เสิ่นเฟยโจวเองก็ติดตามอยู่ด้านหลังไม่ห่างไปไกล จนกระทั่งมาถึงศาลากลางสวน องค์หญิงเจ็ดถึงได้หยุดฝ่าเท้าตน สายลมยามเช้าพัดใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงดังขึ้นรอบกายเบาๆ

“พวกเจ้าออกไปรอด้านนอก”

หมิงลี่ถิงออกคำสั่งอีกครั้ง เหล่านางกำนัลจึงถอยห่างออกไปตามปกติ เพราะองค์หญิงเจ็ดก็มักจะมีเรื่องรับสั่งเป็นการส่วนพระองค์กับองครักษ์เสิ่นอยู่แล้ว เมื่อเหลือกันเพียงสองคน หมิงลี่ถิงหันกลับมามองเฟยโจวด้วยแววตาเอาเรื่อง

“เจ้าจงใจใช่หรือไม่”

“องค์หญิงหมายถึงสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็เรื่องคู่ครองของเปิ่นกง!” นางแค่นหัวเราะ “คนที่เสด็จพี่เสนอออกมา เจ้าก็หาเรื่องขัดขวางเสียหมด หรือว่าองครักษ์เสิ่นจะหวงก้างเอาไว้เองงั้นหรือ”

“ต้องการมากหรือ ตำแหน่งราชบุตรเขยน่ะ”

ดวงตาของเฟยโจวมืดลงเล็กน้อย “องค์หญิงเป็นผู้กล่าวเองว่าหากจะมีสามี คนผู้นั้นต้องดีกว่ากระหม่อม”

“แล้วอย่างไร”

“กระหม่อมเพียงทำตามที่องค์หญิงต้องการ องค์หญิงจะเอาอันใดอีก!”

เพียะ!

ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนใบหน้าของบุรุษตรงหน้าอย่างแรงจนเสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ

เสิ่นเฟยโจวเอียงหน้าไปตามแรงตบ แต่กลับไม่คิดหลบเลี่ยง

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาชี้นำชีวิตเปิ่นกง” หมิงลี่ถิงกัดฟัน “อย่าลืมฐานะตนเอง เสิ่นเฟยโจว ต่อให้ถูกฮูหยินใหญ่รับเลี้ยง เป็นบุตรบุญธรรม เจ้าก็ยังเป็นเพียงลูกของบ่าวโรงครัว!”

สายลมในศาลาพลันเย็นเยียบ เสียงของทุกสรรพสิ่งรอบข้างเงียบงัน แต่ลี่ถิงกลับยังไม่หยุด

“แม่ของเจ้าก็แค่อาศัยโชคดี นางอยู่ตรงนั้นในยามที่นายท่านเสิ่นถูกวางยาปลุกกำหนัดจนได้ตั้งครรภ์ขึ้นมา ไม่เช่นนั้นคนอย่างเจ้าจะมีสิทธิ์มายืนสั่งสอนเปิ่นกงตรงนี้หรือ”

มือของเฟยโจวกำแน่นขึ้นทีละน้อย เขาถูกดูหมิ่นผู้เดียว ไม่นับว่าเป็นปัญหา แต่หากกล่าวถึงมารดาที่ทั้งรักและเอ็นดูองค์หญิงเจ็ดไม่ต่างกับเป็นบุตรสาวตนเองก็ออกจะมากเกินไปแล้ว “องค์หญิง…”

“ส่วนเจ้า…ต่อให้ถูกวางยาแล้วอย่างไร คนเป็นองครักษ์ที่เก่งกาจนักหนาไม่ควรอดทนได้หรือ” นางแค่นหัวเราะ “หรือแท้จริงแล้วเจ้าก็มักง่ายเหมือนแม่ตนเอง เห็นสตรีเมามายก็ยับยั้งไม่อยู่!”

สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงก็เข้าประชิดในพริบตา ริมฝีปากร้อนจัดบดลงมาปิดคำพูดร้ายกาจทั้งหมดเอาไว้

“อื้อ!”

หมิงลี่ถิงเบิกตากว้าง ก่อนผลักเขาออกเต็มแรงแล้วฟาดมือลงบนใบหน้าอีกครั้ง

เพียะ!

แต่คราวนี้เสิ่นเฟยโจวกลับจับข้อมือนางเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัวอีกหน จุมพิตหนักหน่วงกว่าครั้งแรกบดเบียดลงมา ราวกับต้องการหยุดไม่ให้นางกล่าวดูถูกมารดาของเขาอีก

หมิงลี่ถิงกัดริมฝีปากของบุรุษตรงหน้าจนได้กลิ่นคาวเลือด ทว่าเฟยโจวกลับไม่ยอมปล่อย เขาผลักนางลงกับพื้นศาลา มือใหญ่ปาดลูบ ปากซุกไซ้คลอเคลียราวกับถูกความโกรธครอบงำทั้งหมด

“ปล่อย…อื้อ ปล่อยข้านะ!” ลี่ถิงดิ้นรนสุดแรง ผลัก ตี กัดทุกอย่างที่ทำได้ กระทั่งแรงขัดขืนค่อยๆ หายไป

เสิ่นเฟยโจวชะงัก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงได้เห็นว่าองค์หญิงเจ็ดกำลังร้องไห้เงียบๆ น้ำตาไหลลงข้างแก้มไม่ขาดสาย

หัวใจของเขาพลันเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก ใจโกรธที่นางหยิบยกมารดาผู้ให้กำเนิดมาพูดเสียหาย แต่ในใจลึกๆ ก็รู้ว่าพื้นฐานองค์หญิงเจ็ดมิได้เป็นคนที่มีจิตใจเหยียดหยามคน

“อย่างน้อย…” เสียงของลี่ถิงสั่นเครือ “ก็นึกถึงใจคุณหนูเมิ่งบ้าง แม่นางน้อยผู้นั้นที่เป็นคนรักของพี่เฟยโจว นางมิได้ผิดอันใดในเรื่องนี้”

เฟยโจวนิ่งค้างไปทันที มือที่กำต้นแขนขององค์หญิงเจ็ดอยู่คลายออกช้าๆ ความเดือดดาลเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบอันน่าอึดอัด เขามิได้โง่เขลา ที่นางพูดจาเช่นนั้นก็เพียงแค่ต้องการผลักไสไล่เขาให้ห่างตัว

เขาถอยออกห่างจากร่างของหมิงลี่ถิง แล้วคุกเข่าลงต่ำ

“พี่เฟยโจวไม่รักคุณหนูเมิ่งได้หรือไม่”

“กระหม่อม…ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”

กล่าวจบเสิ่นเฟยโจวก็ลุกขึ้นเดินออกจากศาลาไปโดยไม่หันกลับมามอง แม้ว่าเสียงร้องไห้ของหมิงลี่ถิงจะดังไล่หลังมามากมายเพียงใด…เขาก็ไม่อาจใจอ่อน