ตอนที่ 2

“เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ” ซย่าหนิงขมวดคิ้วมองอิ่นซีซึ่งเป็นคนสนิทนิ่ง

“คือ...ศิษย์พี่รองข้าเองก็ไม่มั่นใจ เพียงแต่คนของเราบางคนเองก็เห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่มีการเคลื่อนไหวแปลกๆ ข้าสงสัยจึงแอบตามไปดู ใครจะคิดว่าไปพบเรื่องสำคัญเข้า ข้าพบว่าท่านประมุขส่งคนไปรับคนสองคนเข้ามายังหนานซาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ประกาศปิดหนานซานห้ามเข้าออก”

“เป็นผู้ใด”

“หากข้าได้ยินมาไม่ผิดน่าจะเป็นคนของหออวิ๋นเสียง”

“หออวิ๋นเสียง?” ซย่าหนิงครุ่นคิดอยู่นานมากก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “หากเป็นคนจากหออวิ๋นเสียงเองก็คงไม่น่าแปลก แต่เพราะเหตุใดอาจารย์จึงปิดเป็นความลับ ต้องทำลับๆ ล่อๆเช่นนั้น”

“ยังมีอีกนะเจ้าคะ” อิ่นซีมีท่าทีลังเล

“มีอะไร”

“ดูเหมือน...ศิษย์พี่ใหญ่จะพยายามปกปิดท่านกับศิษย์พี่สามไม่ให้รู้เรื่องนี้”

“ปิดข้ากับน้องสาม?” การประลองครั้งนี้ศิษย์พี่ใหญ่ของนางมีท่าทีโจ่งแจ้งกว่าผู้ใดว่าต้องการชัยชนะ ส่วนศิษย์น้องสามของนางดูไม่ใคร่จะสนใจนักว่าผู้ใดจะแพ้หรือชนะ เพราะวันๆ นางก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องปรุงยา ตัวนางเองก็ไม่อยากแก่งแย่งทั้งยังไม่ต้องการแบกรับภาระ

ถึงอย่างนั้นอาจารย์ของนางยืนยันว่าหนึ่งในสามระหว่างพวกนาง คนชนะจะได้ขึ้นเป็นจ้าววังคนต่อไปหากแต่คนแพ้...ต้องไปจากหนานซานตลอดกาลห้ามกลับเข้ามาอีก!!!

“ศิษย์พี่รองท่านจะไปไหนเจ้าคะ” อิ่นซีรีบถามซย่าหนิงเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินออกไปจากห้อง

“ไปหาศิษย์พี่ใหญ่”

“ตะ...แต่”

เห็นอิ่นซีมีท่าทีหวาดกลัวซย่าหนิงชะงัก หากศิษย์พี่ใหญ่ของนางรู้ว่าอิ่นซีแอบดูการเคลื่อนไหวของตน วันหน้าอิ่นซีต้องลำบากเป็นแน่

นางลังเล... “ก็ได้...ข้าจะไปหาศิษย์น้องสาม ดูว่านางทำอะไรอยู่”

อิ่นซีมีท่าทีโล่งอก

ดังนั้นซย่าหนิงจึงเลือกที่จะไปเตือนซย่าเฟยเรื่องการมาของคนจากหออวิ๋นเสียง ไม่ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะต้องการปิดบังนางกับซย่าเฟยเพราะเหตุใด นางสังหรณ์ใจว่านี่คงไม่ใช่เรื่องดี

พวกนางทั้งสามล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บกลับมา ทั้งเติบโตและคุ้ยเคยกับหนานซานเป็นอย่างดี เห็นที่นี่เป็นบ้านและไม่อยากจากไปไหน และเพราะอย่างนี้อาจารย์จึงมองว่าเรื่องนี้เป็นจุดอ่อน กระทั่งใช้เรื่องนี้กระตุ้นเพื่อให้พวกนางจริงจังในการประลอง

ไปจากหนานซาน?...

หากนางต้องไปจากหนานซานจริงๆ นางเองก็ยังไม่รู้ว่าสมควรไปที่ใด ดังนั้นจึงเคยคิดที่จะประลองจริงๆ จังสักครา หากไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน อาจารย์ได้ให้คนเรียกนางไปพบ บทสนทนาในวันนั้นทำให้นางเปลี่ยนใจ กระทั่งเลือกที่จะวางแผนเตรียมการบางอย่างเอาไว้ล่วงหน้า

ในห้องปรุงยาของซย่าเฟยกลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งอบอวล ซย่าเฟยก้มๆ เงยๆ อยู่กับหม้อต้มยา เมื่อหันมาเห็นซย่าหนิงก็เลิกคิ้ว “ศิษย์พี่รอง?”

“เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย กำลังทำอะไรอยู่”

“ข้ากำลังปรุงยาถอนพิษจากดอกหนานจื่อ ท่านคงรู้แล้วกระมังว่าข้าปรุงยาพิษจากดอกหนานจื่อผสมกับพิษของแมงมุมหิมะ ตอนนี้กำลังพยายามปรุงยาถอน”

เมื่อกล่าวถึงพิษและการปรุงยาถอนซย่าเฟยจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ซย่าหนิงเห็นแล้วก็แค่ยิ้มและเดินไปยังข้างกายอีกฝ่าย กวาดสายตามองสมุนไพรบนโต๊ะ กระทั่งมองเห็นดอกหลิงหลานฉู่ ช่อใหญ่จึงหยิบขึ้นมา

“หลิงหลานฉู่? มิใช่เติบโตบนขุนเขาสูงอากาศหนาวเย็นทั้งยังหายากมาก เจ้าได้มันมาอย่างไร”

ซย่าหนิงคว้ามันไปจากมือหญิงสาว นำไปวางไว้ในตะกร้าแล้วยกขึ้นวางบนชั้นเหนือศีรษะ

“ระวังด้วย ท่านอาจเห็นว่ามันสวยงามและกลิ่นหอมเย้ายวน แต่มันมีพิษรุนแรงกับคนที่ร่างกายต่อต้าน ข้ากำลังคิดค้นพิษใหม่ๆ ไม่ว่าหายากอย่างไรก็จำต้องหาให้ได้ ไม่เท่านั้นหลิงหลานฉู่ยังสามารถนำมาสกัดทำยาตัวอื่นๆ อย่างเช่นยาปลุกกำหนัด”