ตอนที่ 1 นักศึกษา - 1

ตอนที่ 1 นักศึกษา

“เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีครับ...” เสียงประกาศราบเรียบจากอาจารย์คุมสอบกรีดผ่านความเงียบงันในห้องกว้าง เต้าหู้สะดุ้งเล็กน้อย เขาพยายามบังคับปลายนิ้วที่สั่นเทาให้กระชับปากกาแน่นขึ้น ดวงตาที่พร่าเบลอจากการอดนอนจ้องมองตัวเลขบนกระดาษคำตอบแผ่นสุดท้าย หัวใจเต้นระรัวแข่งกับเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทุกวินาทีที่เคลื่อนผ่านคล้ายกับเครื่องย้ำเตือนว่านี่คือบทสรุปของความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษและเครื่องปรับอากาศเย็นจัดไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อหันไปมองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทอีกสี่คนที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ทั้ง ต้นข้าว

น้ำปั่น บันนี่ และโรส ความกังวลเหล่านั้นก็พลันจางลง

พวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมห้อง แต่นี่คือกลุ่มคนที่ร่วมหัวจมท้าย ฝ่าฟันกองหนังสือพะเนินเทินทึกมาด้วยกันเพื่อเป้าหมายเดียว...

‘เราต้องเข้าเรียนบัญชีที่มหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้’

ภาพความทรงจำเมื่อหกเดือนก่อนยังคงชัดเจน ห้องเรียนยามเย็นที่อาบไปด้วยแสงสีส้มรำไร เต้าหู้นั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าสุด เขาไล่เรียงตัวเลขในโจทย์บัญชีเป็นรอบที่สามด้วยความละเอียดลออ จนกระทั่งแรงตบเบา ๆ ที่ไหล่ทำให้เขาหลุดจากภวังค์

“ไอ้หู้ มึงจะจริงจังไปถึงไหนเนี่ย!” น้ำปั่นโพล่งขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ

“คะแนนมึงพุ่งทะลุเพดานไปไกลแล้วนะ จะไปแข่งกับเทวดาหรือไง?”

“เราแค่อยากมั่นใจน่ะ...” เต้าหู้ตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีระเรื่อเมื่อถูกจ้องมอง

“จริงอย่างที่น้ำปั่นว่า ถ้าเต้าหู้เปิดคอร์สติว ป่านนี้รวยไปแล้วนะเนี่ย” โรสเสริมพลางพลิกหน้าสมุดจดที่เต็มไปด้วยไฮไลต์หลากสี ต้นข้าวพยักหน้าเห็นด้วย น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“เงินทองน่ะเรื่องรอง แต่เป้าหมายสำคัญคือพวกเราต้องไม่ทิ้งกัน ฉันไม่อยากจินตนาการเลยว่าถ้าต้องไปเรียนคนเดียวจะเป็นยังไง”

“นั่นสิ!” บันนี่ดีดนิ้วเสียงดังสนั่น

“พวกเราต้องจบพร้อมกัน ใส่ชุดครุยสีเดียวกัน และนั่งปวดหัวกับตัวเลขไปด้วยกันจนแก่นู่นเลย!”

เสียงหัวเราะใสกระจายตัวไปทั่วห้อง สัญญาใจที่ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรถูกสลักลงในความรู้สึกของทุกคนอย่างแน่นหนา

คืนสุดท้ายก่อนชี้ชะตา

ในห้องนอนเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกองเอกสารสอบ บันนี่ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งบนพื้น กอดหมอนข้างแน่นพลางครางโอดครวญด้วยความเพลีย

“สวรรค์... ส่งนางฟ้ามาช่วยติวหน่อยเถอะ บันนี่ไม่ไหวแล้ว หัวจะระเบิด...”

“นางฟ้าไม่มีหรอก มีแต่น้ำปั่นนี่แหละ” เพื่อนตัวแสบโยนชีทสรุปวางแหมะลงบนพุงของคนขี้แย

“ลุกขึ้นมาอ่าน เดี๋ยวแม่ตีตายเลย”ต้นข้าวที่นั่งเท้าคางอยู่ข้างกองหนังสือขยับแว่นสายตา

“อีกแค่สองวันเท่านั้นนะ ห้ามมีใครถอยเด็ดขาด”

เต้าหู้มองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยแววตาอบอุ่น เขาปิดสมุดจดเล่มโปรดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“อื้อ... เราจะติดไปด้วยกันนะ เพราะเราสัญญากันไว้แล้วนี่นา”

นาฬิกาบอกเวลาตีสาม แสงไฟสีนวลยังคงสว่างไสว แข่งกับเสียงพลิกกระดาษและเสียงหัวเราะที่สอดแทรกมาเป็นระยะ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบแหลกสลาย แต่พลังใจที่ส่งถึงกันกลับทำให้ความง่วงกลายเป็นเรื่องรอง

วันที่โลกทั้งใบหยุดนิ่ง

หน้าจอโน้ตบุ๊กสว่างวาบ ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่ติดขัด

“ทำไมเว็บมันหมุนนานแบบนี้ล่ะ!” โรสกำมือแน่นจนสั่น ส่วนต้นข้าวได้แต่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความลุ้นระทึก

“เต้าหู้... เปิดของมึงก่อนเลย” น้ำปั่นยื่นสมาร์ทโฟนให้ด้วยมือที่สั่นเทา

“ถ้าคนเก่งอย่างมึงติด พวกกูก็มีหวัง”

เต้าหู้รับโทรศัพท์มาถือไว้ ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปถึงปลายนิ้ว เขาค่อย ๆ กรอกรหัสผู้สมัครอย่างช้า ๆ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อนิ้วหัวแม่มือกดลงบนคำว่า “ตรวจสอบผล”หน้าเว็บที่เคยหมุนค้างค่อย ๆ โหลดข้อมูลขึ้นมา ปรากฏข้อความตัวหนาชัดเจนว่า...

[ ยินดีด้วย คุณสอบติดคณะบัญชีและบริหารธุรกิจ ]

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจจะระเบิดออกมาพร้อมกันจนแสบแก้วหู

“กรี๊ดดดดด! ไอ้หู้ติดแล้ว!”

น้ำปั่นรีบคว้าเครื่องตัวเองมาเช็ก ตามด้วยคนอื่น ๆ ทีละคน และในวินาทีต่อมา น้ำตาแห่งความสุขก็รินไหล เมื่อพบว่าชื่อของพวกเขาทั้งห้าคนเรียงรายอยู่ในรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาที่เดียวกัน