บทที่ 1-1 อยากเป็นแค่ผู้ชมไม่ได้เหรอ?

“จูหลาน เจ้าคิดจะแข่งขันประชันกับข้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับลืมว่าตนเองเป็นเพียงบุตรอนุต่ำต้อยที่มารดาตายจากไปตั้งแต่แบเบาะ ต้องอาศัยอยู่ในจวนตระกูลเฟิ่งด้วยการดูสีหน้าข้าและท่านแม่ แต่กลับไม่เจียมตน ช่างน่าขันยิ่งนัก เจ้าอยากให้พระราชนัดดาชายตามองเจ้าหรือ ฝันกลางวันไปเถอะ ต่อไปนี้เจ้าจงไปอยู่ที่บ้านสวนเกษตร จนตายก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาเมืองหลวงอีกเลย!”

“พี่หญิง ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ อย่าได้ส่งข้าไปที่บ้านสวนแห่งนั้นเลย ข้าไม่กล้ายั่วยวนพระราชนัดดาอีกแล้ว!”

เสียงร้องขอความเมตตาของน้องสาวที่เกิดจากอนุไม่ได้ทำให้เฟิ่งหลิงหลงรู้สึกเวทนาสงสารหรือเห็นใจเลยแม้แต่น้อย กลับกันนางยังรู้สึกโล่งใจเสียมากกว่า ที่สุดท้ายแล้วเฟิ่งจูหลานก็จะไปอยู่พ้นหูพ้นตานางเสียที เมื่อไม่มีเฟิ่งจูหลานพระราชนัดดาจะต้องสนใจในตัวนางอย่างแน่นอน

นางปรายตามองเฟิ่งจูหลานอย่างดูแคลน ก่อนจะสะบัดชายเสื้อและเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

สุดท้ายแล้วเฟิ่งจูหลานก็ถูกส่งไปอยู่ที่บ้านสวนเกษตรซึ่งอยู่นอกเมืองหลวง นางใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ต้องอดมื้อกินมื้อ ถูกคนของบ้านใหญ่กลั่นแกล้งรังแก และล้มป่วยจนตายไปในที่สุด จวบจนวาระสุดท้ายนางก็ไม่ได้พบเจอกับเซี่ยเสวียนเย่ พระราชนัดดาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ซึ่งเป็นคนที่นางรักอีกเลยชั่วชีวิต

“เฮ้อ เรื่องราววนลูปเดิมๆ ตามแบบฉบับซีรีส์แนวตั้งอีกแล้ว เดี๋ยวยัยลูกอนุนี่ก็เกิดใหม่และกลับมาแก้แค้น น่าเบื่อจะตายชัก ไม่ดูต่อแล้วไปหาอะไรกินดีกว่า”

จูหลานเอ่ยขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และเธอก็ไม่มีอะไรทำ จึงนั่งดูซีรีส์แนวตั้งฉบับการ์ตูนจบไปหลายสิบเรื่องแล้ว ดูจนแทบจะจำบทจำพล็อตได้ทั้งหมด

หญิงสาวบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะไปหยิบขนมขึ้นมากิน เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน อีกไม่กี่ชั่วโมงวันหยุดที่แสนสุขของเธอก็หมดลงแล้ว วันพรุ่งนี้เธอจะต้องกลับไปทำงานและต้องพบเจอกับเพื่อนร่วมงานประสาทเหมือนเช่นทุกวัน

ปีนี้เธออายุยี่สิบห้าแล้ว จูหลานมีอาชีพเป็นพนักงานฝ่ายผลิตอยู่ที่บริษัทเครื่องสำอางชื่อดังแห่งหนึ่ง วันๆ นอกจากออกไปทำงานและกลับมานอนในห้องพักเล็กๆ แล้ว เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่ออีก เดิมทีจูหลานมีความฝันว่าอยากจะกลับบ้านเกิดไปปลูกผักทำสวน เพราะพ่อแม่ของเธอมีอาชีพเกษตร แต่เพราะตอนนี้เธอยังไม่มีเงินเก็บมากพอจึงต้องก้มหน้าก้มตาทำงานประจำไปก่อน

จูหลานกินขนมไปพลางเปิดดูอะไรในคอมพิวเตอร์ไปพลาง อยู่ๆ เธอก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาจึงคิดจะไปงีบหลับสักหน่อย คิดว่าพอตื่นขึ้นมาแล้วจะต้มบะหมี่กินสักชาม เมื่อคิดได้อย่างนั้นจูหลานจึงเดินไปทิ้งกายลงบนเตียงและผล็อยหลับไปทันที

เดิมทีมันควรจะเป็นวันพักผ่อนที่แสนสุขสบาย แต่อยู่ๆ กลับมีน้ำเย็นจัดสาดเข้ามาที่ใบหน้าของจูหลานเข้าอย่างจัง หญิงสาวสะดุ้งตกใจตื่น รีบดีดกายลุกขึ้นจากเตียงนอนพลางไอออกมาไม่หยุด ก่อนจะสบถเสียงแข็ง

“แม่งเอ๊ย ใครมันเอาน้ำมาสาดหน้าฉันวะเนี่ย แค่กๆ”

จูหลานเอ่ยไปพลางไอไปพลาง ก่อนจะได้ยินเสียงของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา

“คุณหนูรอง ได้เวลาลุกไปหาบน้ำแล้วเจ้าค่ะ หากชักช้าจะไม่มีน้ำใช้นะเจ้าคะ”

คุณหนูรอง?

จูหลานพลันชะงักไปทันที เมื่อตั้งสติได้เธอจึงมองไปที่หญิงวัยกลางคนตรงหน้า และพบว่าเจ้าหล่อนสวมชุดเหมือนคนรับใช้ในซีรี่ส์จีนโบราณ ใบหน้าก็ฉายแววหยิ่งยะโสอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งในมือยังถือถังน้ำเอาไว้อีกด้วย คาดว่าคงจะเป็นถังน้ำเดียวกันกับที่ใช้สาดหน้าเธอเมื่อครู่นี้

“คุณหนูรองเฟิ่งจูหลาน จะให้บ่าวพูดย้ำอีกรอบหรือเจ้าคะ?”

คราวนี้จูหลานเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว เธอค่อยๆ หันไปมองในกระจกทองเหลืองบานเก่าที่วางเอาไว้บนหัวเตียงก่อนจะสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าในกระจกทองเหลืองบานนั้นไม่ใช่หน้าของเธอ แต่คือใบหน้าของหญิงสาวนางหนึ่ง ที่ดูน่ารักจิ้มลิ้มอย่างยิ่ง จูหลานยกมือขึ้นมาจับใบหน้านั้น พร้อมกับอุทานออกมาเบาๆ

“ให้ตายเถอะ ตอนดูฉบับการ์ตูนว่าสวยแล้ว พอทะลุมิติเข้ามาแล้วเปลี่ยนเป็นร่างคนจริงๆ ดูสวยกว่าในการ์ตูนเป็นล้านเท่าเลย”

นางเอ่ยพร้อมกับย้อนคิดไปถึงชาติกำเนิดของตัวละครนี้

คุณหนูรองเฟิ่งจูหลาน เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ ปีนี้นางอายุสิบหก บิดาของนางเป็นถึงราชครูผู้มีความสามารถ สอนสั่งเหล่าบัณฑิตมาหลายรุ่น มีหน้ามีตาในสังคม ท่านปู่ของนางก็เป็นบัณฑิตเก่งกาจ เรียกได้ว่าตระกูลเฟิ่งนั้นเป็นแบบอย่างของบัณฑิตในใต้หล้าเลยก็ว่าได้ นางมีพี่สาวต่างมารดาหนึ่งคนนามว่า เฟิ่งหลิงหลง เป็นบุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกเพียงคนเดียวของฮูหยินใหญ่ บิดามารดารักถนอมเฟิ่งหลิงหลงราวกับหยกในฝ่ามือ ไม่ว่านางจะทำสิ่งใด ท่านพ่อและฮูหยินใหญ่ล้วนให้ท้าย ต่อมาเฟิ่งหลิงหลงยิ่งชังน้ำหน้าเฟิ่งจูหลานหนักขึ้นไปอีก เพราะเซี่ยเสวียนเย่พระราชนัดดาเกิดชอบพอในตัวของเฟิ่งจูหลาน เฟิ่งหลิงหลงจึงส่งน้องสาวต่างมารดามาที่บ้านสวนเกษตรแห่งนี้และทรมานนางจนตาย!

แต่เฟิ่งจูหลานตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ซ้ำร้ายควรจะย้อนเวลากลับมาแก้แค้นสิ แล้วทำไมถึงกลายเป็นตัวนางเองที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทนเล่า!

เวรเถอะ นางอยากเป็นเพียงผู้ชมซีรีส์แนวตั้งเท่านั้นไม่ได้อยากเข้ามาเป็นผู้ร่วมแสดงเสียหน่อย