บทที่5

ความเงียบที่เกิดขึ้นมาตลอดการเดินทางทำให้ดรัณภพต้องหวนกลับมานั่งคิด ว่าเขาเผลอไปทำอะไรให้คนข้างกายไม่พอใจเข้ารึเปล่า เธอถึงมีท่านี้เช่นนี้ใส่ กระทั่งเมื่อกลับมาถึงบ้าน มือหนาจึงเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ ก่อนที่เธอจะได้ทันเดินหนีเข้าไปในบ้าน

“เดี๋ยวก่อนครับพีช อยู่คุยกับพี่ก่อน!” เมื่ออีกคนไม่ได้ปัดป้อง เขาจึงเอ่ยถามออกไปตรงๆ

“นี่พี่เผลอไปทำอะไรพีชโกรธรึเปล่า” ถ้าเป็นเรื่องที่เขาแอบตามเธอไปถึงห้างในวันนี้ เขาก็พร้อมที่จะอธิบายให้เธอได้เข้าใจว่าเขาเพียงแต่เป็นห่วงเธอเท่านั้น ประจวบกับคู่ค้านัดออกไปคุยงานข้างนอก เขาจึงนัดให้อีกฝ่ายไปเจอกันที่ร้านอาหาร ในห้างเดียวกับที่เธอบอกว่าจะไปดูหนังกับเพื่อน ตั้งใจว่าคุยงานเสร็จจะลองโทรหา เผื่อว่าเธอดูหนังเสร็จพอดี จะได้รับเธอกลับบ้านด้วยกันมันก็เท่านั้น

“เปล่าค่ะ พีชแค่เหนื่อยกับงานเฉยๆ” พิณรวีตอบกลับไปเบาๆ นาทีนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ด้วยกลัวว่าจะเผลอส่งผลความรู้สึกต้องห้ามบางอย่าง กลับไปให้เขาได้รับรู้

ซึ่งหากเขาได้รู้ มันคงไม่เป็นผลดีต่อตัวเธอสักเท่าไหร่!

“ลาออกมาทำงานที่บริษัทพี่เอาไหม พี่กำลังมองหาผู้ช่วยอยู่พอดีเลย” ทว่าคำถามต่อมาที่ดังขึ้นนั้น ทำให้เธอตกใจจนเผลอสบถ

“พี่ชิน…”

“ชวนเฟื่องมาด้วยก็ได้นะ เดี๋ยวพี่หาตำแหน่งให้” หนนี้เธอจำต้องปฏิเสธกลับไปพร้อมให้เหตุผลว่าเธอยังสนุกกับงานที่ทำอยู่

“ถ้าเปลี่ยนใจบอกพี่ได้นะ แล้วคืนนี้…จะแวะมาเล่นกับโรมิโอไหม พี่จะได้เปิดบ้านรอ” คนถูกถามหยุดนิ่งไปชั่วครู่ราวกับจะทบทวนหลายๆ สิ่งที่กำลังว่ายวนอยู่ในความรู้สึกของตัวเอง จนเมื่อได้คำตอบ ว่าเธอยังอยากอยู่กับเขาอีกหน่อยถึงได้เอ่ยตอบกลับไป…

“ไปค่ะ!”

เป็นอีกคืนแล้วที่พิณรวีพาตัวเองกลับมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายข้างบ้าน หากแต่คืนนี้นั้นกลับมีเบียร์เย็นๆ ถึงสองขวดวางเรียงกันอยู่ กระทั่งเมื่อเขาเอ่ยปากชวนเธอจึงนั่งลงพร้อมกับยกมันขึ้นมาจิบเบาๆ

“นี่ถ้าพี่ชายเรามันรู้ว่าพี่ชวนพีชดื่ม มันเล่นงานพี่ยับแน่ๆ” ดรัณภพเอ่ยขึ้นพร้อมกับลอบยิ้มเมื่อนึกถึงท่าทีหวงน้องสาวของอดีตเพื่อนรักขึ้นมา ไม่ว่าจะกี่รายที่เข้าหาพิณรวี ก็เป็นอันต้องหนีตายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเจอเข้ากับความหวงที่เกินพอดี แต่จะโทษมันก็ไม่ได้ ลองถ้าเขามีน้องสาวน่ารักแบบนี้ เขาเองก็คงหวงไม่ต่างอะไรกับมัน

“พี่ชินก็อย่าบอกสิคะ พีชเองก็จะเงียบๆ ไว้เหมือนกัน” เสียงหวานตอบรับ ก่อนจะจ้องมองคนข้างกายนานร่วมนาที ยอมรับว่าเธอชอบที่จะได้นั่งมองเขาจากมุมนี้ มากกว่าผ่านหน้าต่างเป็นไหนๆ

“ได้นั่งมองพี่ชินใกล้ๆ แบบนี้ เหมือนว่าพีชกำลังฝันอยู่เลยค่ะ…” เพราะพิษของเครื่องดื่มที่เขารินส่งมาให้ หรืออาจเป็นเพราะความโหยหาที่มีก็ไม่อาจรู้ได้ที่มันทำให้พิณรวีตัดสินใจพูดในสิ่งที่เคยทำได้แค่คิดออกไปตรงๆ แน่นอนว่าคำพูดของเธอทำเขาตกใจ แต่ก็ไม่มากเท่ากับความชิดใกล้ที่เกิดขึ้นยามเมื่อร่างหอมกรุ่นขยับมาใกล้

“น่าเสียดายจัง...ที่คนอย่างพีชคงทำได้แค่มอง แต่ครอบครองเป็นเจ้าของพี่ไม่ได้!” ใช่ว่าจะไม่เคยรู้สึก แต่พอมาได้ยินมันชัดๆ จากปากของเธอแล้ว มันก็ยิ่งทำให้ดรัณภพเข้าใจถูกต้อง ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองเขาเป็นเพียงพี่ชาย แต่มันมีอะไรที่มากกว่านั้น ซึ่งเรื่องนี้อดีตเพื่อนสนิทก็เคยส่งสัญญาณเตือนมาให้เขาได้รู้เหมือนกัน แต่ก็เป็นเขาเองที่ไม่เชื่อคำพูดของมันกระทั่งวันนี้ที่มาได้ยินกับหู เห็นกับตา

“พีชเมาแล้ว พี่ไปส่งพีชกลับบ้านดีกว่า ไปครับ!” เสียงเข้มว่าก่อนจะพยายามรั้งคนไม่ได้สติให้ลุกขึ้น หากแต่กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่ถูกดึงให้ล้มเข้าไปหา ภาพที่ได้เหมือนเหมือนกับว่าเขากำลังคร่อมอีกฝ่ายอยู่ ครั้นพอทำท่าจะผละหนี มือบางก็เอื้อมมาโอบรัดรอบคอกันเอาไว้ ราวกับจะบอกให้รู้ว่าครั้งนี้เธอจะไม่ปล่อยเขาไป!

ไม่อีกแล้ว!