บทที่3 ด้านได้ อายอด

............@ พระเพลิง............

คืนนี้ผมขึ้นร้องเพลงด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้าง

สับสนนิดหน่อย คงเป็นเรื่องบังเอิญ

ที่ยัยนั่นชื่อเดียวกับผู้หญิง

ที่พ่อผมพยามบังคับให้ผมหมั้นกับเธอ

นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่ยอมกลับไปช่วยพ่อ เพราะไม่อยากถูกบังคับให้หมั้นกับ

ผู้หญิงที่ผมไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า

รู้แต่ว่าเธอชื่อ ซีอาร์ ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับ

ยัยตัวแสบที่อยู่คอนโดของผม

"เป็นไรวะ ไอ้พระเพลิง กูเห็นมึงเงียบๆตั้งแต่มาละ" ไอ้พระรามมันถามผม

อ้อ ลืมบอกไป กลุ่มผมมีฉายาว่า 4พระ

มีผมชื่อ พระเพลิง พระราม พระพราย แล้วก็ พระลักษณ์ เรื่องความหล่อพวกผมกินกันไม่ลง แต่ผมจะหล่อสุด เพราะเป็นลูกครึ่งฝรั่ง?

"เรื่องของกู!"

"อ้าวไอ้เหี้ย นี่กูถามดีๆเสือกกวนตีน!"

ผมไม่สนใจที่ไอ้รามมันพูด

ได้แต่กินเหล้าในมือ

คิดวนไปวนมา เกี่ยวกับเธอ และ คนที่ชื่อซีอาร์ ว่าเป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?

หรือแค่เรื่องบังเอิญ

"กูกลับละ กูให้คนของกูคอยช่วยพวกมึงดูผับละกัน น่ารำคาญชิบหาย

พ่อจะส่งมาทำไมวะ ตามติดชีวิตกูยังกะเงา!"

"ก็ใครใช้ให้มึงเกิดมาเป็นลูกมาเฟียล่ะ

แถมมีลูกเหี้ยอย่างมึงอีก เป็นกูจับกลับไปดัดสันดารละ"

ไอ้พระลักษณ์ มันแขวะผม แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของพวกผม ถึงจะด่า จะจิก จะกัดกัน แต่แม่งโคตรรักกันเลย

ผมกำลังจะเดินออกไปจากผับ ก็มีสาวนมโต

แขกประจำที่มาเฝ้าผมแทบทุกคืน รอให้ผมพาไป กด อยู่นานเป็นเดือน แต่คิวผมไม่ว่างสักที

พอมีคิวว่าง ก็ดันไม่มีอารมณ์ เธอเดินมาทักทาย ทอดสะพานยาวเป็นกำแพงเมืองจีน

ให้ผม "พระเพลิง ว่างมั้ยอะ คืนนี้ฉันว่างนะ"

"ว่าง แต่ไม่มีอารมณ์ นมปลอมน่ะ ระวังมันจะแตกนะ เกาะอกรัดซะขนาดนั้น แตกมาเดือดร้อนไปแก้ใหม่อีก"

นี่คือคำทักทายของผม ปากดีเป็นที่หนึ่ง

ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมสาวๆพวกนั้นถึงชอบ

เวลาที่ผมพูดกัดพวกเธอ

ผมเดินไปที่รถแล้วขับออกไป

ผมเปิดประตูเข้าไป เห็นยัยตัวปัญหานอนอยู่ที่โซฟา ผมค่อยๆเดินไปใช้มือแตะที่หน้าผากเธอไข้ลดแล้วนี่หว่า ผมเดินไปหยิบ

น้ำที่ตู้เย็น บนโต๊ะกินข้าว มีข้าวต้มร้อนๆวางอยู่ พร้อมกับกระดาษโน๊ต

(..ฉันทำไว้ให้ อย่าลืมกินด้วยนะ

เผื่อเพลิงหิว....ซีอาร์ )

ผมแอบยิ้ม ซึ่งก็ไม่เข้าใจว่ายิ้มทำไมเหมือนกัน ผมนั่งกินเงียบๆ แล้วเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัว เดินออกมาดูเธออีกรอบ

เห็นยังหลับอยู่ เลยตั้งใจจะอุ้มเธอ

เข้าไปนอน เพราะเห็นว่าเธอยังมีไข้ต่ำๆอยู่เสียงเปิดประตูทำให้เธอตื่น

"นี่นายจะทำอะไรน่ะ? ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนหื่น!"

ผมโยนเธอลงบนเตียงอย่างไม่ปราณีหรือกลัวว่าเธอจะเจ็บ

ตึ๊กกกก!! เสียงร่างเธอ

กระแทกลงกับเตียง

"ไอ้บ้า!! นี่นายจะทำอะไรที่มันดีๆ

นุ่มนวลบ้างไม่ได้หรือไงนะ!!"

เธอตะโกนใส่ผม

ตอนแรกก็จะพาไปนอนดีๆนั่นแหล่ะ

แต่พอโวยวาย ผมหมั่นไส้ เลยโยนแม่ง!

"คนอย่างฉันทำเรื่องพวกนั้นไม่เป็นว่ะ รีบๆนอนได้ละ ฉันจะได้นอนบ้าง ง่วงโว้ย"

ผมโดดขึ้นเตียง ไปนอนข้างๆเธอ

"นี่นายเพลิง นายจะขึ้นมานอน

บนเตียงนี่รึไง"

"อ้าว! ทำไมนอนไม่ได้ นี่มันเตียงฉัน!

ห้องของฉัน! ฉันให้เธอนอนด้วยก็บุญละนะ"

"แต่ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะมานอนกับผู้ชายอย่างนายได้ไงเล่า"

"โธ่โว้ย!! พูดมากฉิบหาย!! จับกด

ให้ลืมชื่อแม่งซะดีมั้ง!"

ผมทำท่าจะเข้าไป ยัยนั่นถึงกับมุดลงไปในผ้าห่ม ผมกระตุกยิ้มนิดนีง

"โธ่!! คิดว่าจะแน่"

ผมเลยล้มตัวลงนอนข้างๆเธอ....

.............@ ซีอาร์................

ฉันนอนรอนายเพลิงที่โซฟา

จนได้ยินเสียงเปิดประตู ฉันรีบแกล้งหลับ เห็นเขาเดินมาใช้มือแตะที่หน้าผาก

ฉันแอบดีใจเล็กๆนะ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่า

นายเพลิงจอมเถื่อน ยังมีน้ำใจกับเขาอยู่บ้าง ตอนเขานั่งกินข้าวต้มที่ฉันทำ

อยากจะบอกว่า โคตรดีใจอะ ฉันแอบลืมตามองเขาตอนกิน โคตรหล่อเลย^_^

จนเขามาอุ้มฉันเข้าห่องนี่แหล่ะ

ใจฉันเต้นแรงแทบจะทะลุอก

ก็นายนั่นเล่นใส่แต่กางเกงนอนตัวเดียว แถมไม่ใส่เสื้อ กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่

บวกกับกลิ่นกายเขา ยิ่งทำให้ฉันเก็บอาการไม่อยู่ เลยแกล้งโวยวาย

แก้เขินไปงั้นแหล่ะ

ไม่เขินได้ไง ฉันไม่เคยถูกใครอุ้มหรืออยู่ใกล้ผู้ชายแบบนี้มาก่อน ใจจริงอยากฟัดเขาอยู่เหมือนกัน คนอะไรหล่อทุกท่วงท่า ^,^

อย่าซีอาร์ อย่าได้หื่นกับผู้ชายเถื่อนๆ

แบบนี้เป็นอันขาด ฉันบอกกับตัวเอง

พอเขาทำท่าจะเข้ามาปล้ำ ฉันถึงรีบมุดเข้าในผ้าห่ม ด้วยใจเต้นรัวเหมือนกลอง

ฉันนอนลืมตาอยู่ในผ้าห่มกว่าจะหลับได้

ก็ปาเข้าไปไม่รู้กี่โมง

..............@ พระเพลิง................

ผมรู้สึกตัวตอนสายๆ ร่างบางๆของยัยตัวปัญหา นอนซุกอยู่ที่อกของผม มือก็กอดเอวผมไว้ ผมแอบยิ้ม แต่ไม่ได้ผลักเธอออกนะ

ก็เนียนๆไป ให้เธอกอดอยู่อย่างนั้น รู้สึกดีเหมือนกันแฮะ ผมแอบจูบหน้าผากเธอเบาๆ

ก็แหม ผู้หญิงน่ารักๆนอนกอด ใครจะอดใจไหว ยิ่งเสือผู้หญิงอย่างผม แค่จูบหน้าผากนี่ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น มันไม่ใช่นิสัยที่จะนอนเฉยๆแบบนี้ บอกตรงๆผมรู้สึกดีจริงๆที่เธอกอด

ไม่เหมือนผู้หญิงที่ผมเคยขี่

เวลาพวกเธอกอด ผมโคตรรำคาญ ไม่เคยอยู่กับใครนานสักคน น้ำแตก แล้วแยกทาง จบ

ไม่นานร่างบอบบางก็ค่อยๆขยับ ผมเลยรีบหลับตา ผมหรี่ตาแอบมองเธอ

เห็นเธอลืมตามองนิดนึงแล้วกระชับแขนที่กอดผมแน่นขึ้น แถมเบียดตัวเข้ามาอีก

ถ้าลักหลับจะผิดมั้ยเนี่ย เวลาผ่านไปอีกสักพัก เธอตื่นขึ้นเธอเห็นผมนอนมองเธอ

เธอถึงกับหน้าแดง ดีดตัวลุกขึ้น

"นี่นาย ทำอะไรฉัน?"

"ใครทำอะไร? มีแต่เธอนั่นแหล่ะ นอนกอดฉันแน่นจนลุกไม่ได้ อย่าหลงตัวเองหน่อยเลยแม่คุ๊ณณณ"

ผมลุกขึ้นรีบเดินไปเข้าห้องน้ำ

ไม่รีบได้ไง ก็ยัยนั่นกอดๆลูบๆ จนมังกรยักษ์ของผม มันผงาดขึ้นเต็มตัว จนผมต้องรีบทำให้มันสงบด้วยมือของผม รู้ถึงไหนอายถึงนั่น เรื่องนี้มันจะตายไปพร้อมผม!

.........@ ซีอาร์..............

ฉันถึงกับใจเต้นแรง อายจนหน้าชาไปหมด

เผลอไปกอดเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบ เสียวไปถึงท้องได้เหมือนกันนะ

ผู้ชายอะไร ทั้งหล่อ ทั้งหอม

โอ้ยย!! ฉันจะกลายเป็นผู้หญิงหื่นก็เพราะนายพระเพลิงนี่แหล่ะ

"ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำซิ!! เธอจะได้รีบๆไปซะที"

ผมบอกเธอหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว

"ตื่นมาก็ไล่กันเลยนะ ใจร้ายชะมัด"

"ก็เฉพาะกับตัวปัญหาอย่างเธอนั่นแหล่ะ"

ผมเดินไปใส่กางเกงขาสั้น เธอรีบเดินเข้าห้องน้ำ คงกลัวเห็นมังกรยักษ์ของผม

ผมก็อยากแกล้งเธอด้วยล่ะ ผมเดินออกไปข้างนอก นั่งที่โต๊ะอาหาร ที่ป้าแก้วจัดรอไว้แล้ว

"หนูซีอาร์ ยังไม่ตื่นเหรอคะ?"

"ตื่นแล้วครับป้า เดี๋ยวก็คงออกมา"

"งั้นป้าเอาชุดไปให้หนูซีก่อนนะคะ ป้ารีดเสร็จแล้ว"

ไม่นานเธอก็เดินออกมา ในชุดของเธอเอง

เธอเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว แล้วมองหน้าผม

"มีอะไร?""ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายน่ะ"

"อะไร?"

"นายให้ฉันอยู่ที่นี่กับนายได้มั้ย?"

"หายก็กลับไปได้แล้ว ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย!"

"แต่ฉันไม่มีที่ไปนี่นา ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันก็มีชุดนี้แค่ชุดเดียว ตังค์ก็ไม่มีสักบาท โทรศัพท์ก็ไม่มี นายยังจะใจดำไล่ฉันไปได้ลงคอเหรอ?"

ฉันพยามออดอ้อนสุดฤทธิ์

"นั่นมันเรื่องของเธอ! ไม่เกี่ยวกับฉัน!"

"นี่นายยังเป็นสุภาพบุรุษอยู่รึเปล่าเนี่ย!"

"สุภาพบุรุษทั้งแท่ง แท่งใหญ่ด้วย รึจะลอง"

"ลามก! นี่ฉันพูดจริงๆนะ ฉันไม่อยู่ฟรีๆหรอก ฉันจะทำงานช่วยป้าแก้ว กลางคืนฉันก็จะไปหางานทำด้วย ฉันขอแค่มีที่นอน

ฉันทำงานเก็บเงินได้แล้วฉันจะออกไปอยู่ที่อื่นเอง" ฉันพูดแล้วมองหน้าเขาทำตาปริบๆ

"โคตรหน้าด้านเลย!"

ฉันถึงกับเหว๋อไปเลยทีเดียว แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอก ฉันต้องทำให้เขาใจอ่อนให้ได้

"เคยได้ยินมั้ย ด้านได้ อายอดน่ะ"

"งั้นเธอก็ทั้งด้าน ทั้งอดนั่นแหล่ะ รีบกินแล้วไปซะ!" ฉันเห็นท่าทางของเขากับคำพูดที่ฟังแล้วทำร้ายจิตใจ ฉันก็เลยเงียบไม่พูดอะไรต่อ

ฉันก้มหน้าก้มตากินจนอิ่ม

แล้วลุกไปเก็บจาน ล้างเสร็จฉันก็เดินออกมา

"ขอบใจนะ ที่ช่วยเหลือฉัน"

จากนั้นฉันก็เดินเปิดประตูออกไป

ฉันเดินด้วยใจเหม่อลอย

เพราะไม่รู้จะไปไหน โทรศัพท์ก็ไม่มี ติดต่อเพื่อนก็ไม่ได้ เพราะแต่ละคนอยู่ต่างประเทศกันหมด ถ้าฉันมีเพื่อนที่นี่ ฉันคงไม่กังวลขนาดนี้

ออกไปก็ไม่รู้ว่า คนของพ่อฉันจะตามมาเจอฉันอีกหรือเปล่า เฮ้อ!!คิดแล้วกลุ้ม...

..............@ พระเพลิง................

ผมไม่คิดว่ายัยนั่นจะถอดใจเร็วขนาดนี้

ถ้าเธอพูดอีกสักนิด ผมก็ยอมตกลงแล้ว

อีกอย่างผมอยากรู้ว่า เธอคือคน คนเดียวกับผู้หญิงที่พ่อจะให้ผมหมั้นด้วยหรือเปล่า

ผมไม่อยากถามพ่อ ถ้าถาม พ่อต้องมาลากตัวผมไปแน่ๆ

"คุณเพลิง จะปล่อยเธอไปแบบนั้นจริงๆเหรอคะ? หนูซีดูน่าสงสารนะคะ เธอดูเป็นคนดีออก จะไม่ช่วยเหลือเธอจริงๆงั้นเหรอ"

เสียงป้าแก้วถามผม ผมไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ว่าทำไมต้องคอยกังวลเรื่องยัยนั่น

แต่พอเธอเดินออกไป ผมยอมรับว่าผมใจหายเหมือนกัน ผมรู้สึกห้องทั้งห้องเงียบเหงา

ทั้งๆที่ก่อนหน้าก็เป็นแบบนี้ ผมกำช้อนไว้แน่น ก่อนจะวางมันลง แล้วเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญแจรถแล้วออกไปทันที

พอลงไปถึงชั้นล่าง ผมมองหาร่างของเธอ

แต่ไม่เห็นแม้แต่เงา

"ทำไมไวจังวะ!"

ผมเลยรีบขับรถออกจากคอนโด ขับไปช้าๆเผื่อจะเจอเธอเดินอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ แล้วก็เจอเธอจริงๆ ตอนที่เจอเธอหัวใจผมรู้สึกพองโต

และโล่งอก แค่2คืนที่เธออยู่ที่คอนโดผม

แต่เหมือนเธอจะมีอิทธิพลต่อผมมาก

เธอนั่งกอดเข่าอยู่ริมฟุตบาทข้างถนน

ดูแล้วเธอคงไม่มีที่ไปจริงๆ