บทที่ 9 แสดงความรับผิดชอบ

หมับ!

" O.O"

แคนเชลสกี้สะดุ้งเฮือก เบิกตากว้าง หลังสัมผัสได้ถึงมือใหญ่มาจับต้นแขน ก่อนออกแรงบีบหวังช่วยพยุง

หญิงสาวรู้สึกสมองช้าตั้งแต่นั้น เมื่อเห็นสีหน้านักเรียนรอบๆ ตัวที่พากันแตกตื่นก่อนเห็นหน้าของเขา กว่าจะได้สติ ต้องรอให้เขาพูดเสียก่อน ด้วยน้ำเสียงทุ้มปนแหบ

" โทษนะ คิดว่าแบบนี้เธอน่าจะถนัดกว่า "

ยูรีถ่างตากว้างอีกระลอก พลางหันขวับไปมองเขา

" .... "

และเกิดคำถามมากมายภายใต้ความเงียบนั้น เธอถึงกับใบ้กิน

" ตกใจหรือที่เห็นฉัน " ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง

" นายคือ..."

" จำไม่ได้จริงๆ สินะ " พลางขมวดคิ้ว ก่อนจะยกยิ้ม "เพื่อนร่วมห้องเธอไง วิชาแรกเมื่อวาน "

" นายชื่อบรูโน่เหรอ "

และยิ้มกว้างออกมาในที่สุด

" นั่นไง ว่าแล้วเธอต้องรู้จัก "

ไม่ใช่เท่าแต่ใบ้กิน ทว่าเธอนั้นกำลังอึ้งด้วย และจับต้นชนปลายไม่ถูก เหตุไฉนอยู่ดีๆเขาถึงมาคุยกับเธอ มิหนำซ้ำยังประคองชนิดไหล่กระทบไหล่ มองเผินๆ คือโอบกอดกันก็ไม่ปานอีก

ท่ามกลางคนมองอยู่นับสิบ และเขา..คือผู้ที่ทำเหมือนกับว่าทั้งอาคารเรียนมีแค่เขากับเธอสองคน

ประเด็นหลัก สิ่งที่กังวลสูงสุดหลังจากนี้ก็คือสายตานักเรียนหญิงซึ่งมองมาอย่างเอาเรื่องแบบเปิดเผย เป็นสัญญาณเตือนบางอย่าง บ่งบอกให้รู้เป็นนัยๆ ประมาณว่าต่อจากนี้เธอนั้นจะไม่ปลอดภัย

" เธอ! "

" คะ? "

ก่อนจะหลุดจากภวังค์ก็ตอนที่เขาเขย่าแขน

" เป็นอะไรไป "

" เอ่อ..." ร่างบางกะพริบตาถี่ หันมองเขาเริ่มจูณสมอง

" เป็นอะไรไป"

" นายถามว่าอะไรนะ "

" ไปโดนอะไรมา เมื่อวานเห็นดีๆ อยู่เลย "

" อ่อ ล้มจักรยานน่ะ "

" หืม จักรยาน? "

" อื้ม จักรยาน รถเฉี่ยวฉันน่ะ "

แต่เหมือนประโยคนี้จะทำให้คนช่วยพยุงชะงักกึก คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากัน สลับกับหันมองเธอ

" เมื่อคืนเหรอ "

" ใช่ ทำไมเหรอ? "

" เปล่า แค่ถาม แล้วที่ไหน"

" แถวบ้านน่ะ ออกมาซื้อของ เห็นว่าดึกแล้วเลยซิ่งซะแทบลอย กะจะรีบไปรีบกลับ ช่างมันเถอะ ฉันไม่ทันระวังเองแหละ "

" ......"

และถ้าเธอหันมาสักนิด ในจังหวะเขาเงียบไปนั้น เธอจะเห็นสีหน้าของเขา ลักษณะกำลังอึ้ง ปนรู้สึกแย่ในเวลาเดียวกัน

" แต่ว่า นายไม่ควรทำแบบนี้นะ ฉันเดินเองได้ "

เธอบอก พลางสะบัดไหล่ หวังให้หลุดจากการเกาะกุม ทว่าเหมือนไม่ง่าย เมื่อเขากระชับอุ้งมือออกแรงบีบต้นแขนมากขึ้นไปอีก จนรู้สึกชา..

สาวเจ้านิ่วหน้า เผลอช้อนตาขึ้นมอง

" เจ็บนะ "

ร่างสูงจึงชักสีหน้า ทว่ากลับต้องเสียอาการชั่วขณะ จังหวะก้มลงไปกะจะดุเธอ แต่เห็นดวงตาคู่สวยของเธอพอดี ถึงขนาดคลายมือหลวม ไม่ได้ปล่อยให้เป็นอิสระซะทีเดียว

"ทะ โทษที นึกว่าเธอจะล้ม ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เจ็บ "

เขาโกหก และเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง พลางสลัดความคิดซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนออกจากหัว เร่งปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

" แต่ว่า.."

" ฉันประคองแบบนี้น่ะดีแล้ว เธอจะได้ไม่สาย โดนทำโทษเหมือนเมื่อวานอีก "

" แต่นายจะสายไปด้วยนะ " เธอท้วง ทำเขาจะหันมายิ้มมุมปาก

" งั้นก็สายไปด้วยกันซะเลย "

คราวนี้กลายเป็นยูรีที่เคอะเขินแทน เธอยิ้มบางๆ กลับไปให้ ก่อนจะก้มหน้างุดลง

" ถะ ถ้างั้นก็ขอบคุณนะ "

" หืม"

" ทั้งเรื่องวันนี้ และเรื่องเมื่อวาน "

" ช่างเถอะน่า มันไม่ได้ลำบากอะไร ก็แค่เห็นสภาพเธอ แล้วเดินผ่านไปไม่ได้ก็แค่นั้น "

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันก็ควรจะขอบคุณนายอยู่ดี "

'แม้หลังจากนี้ เธออาจจะซวยมากกว่าเดิมก็เถอะ'

ประโยคนี้เธอไม่ได้เอ่ย แต่กลับถอนหายใจแผ่วอย่างเหนื่อยใจแทน และก้มหน้างุดมาตลอดทาง เพราะรับแรงปะทะจากสายตาหมั่นไส้รอบตัวไม่ไหว

จนกระทั่งถึง..

แน่นอน นาทีนั้นสามารถเรียกเสียงฮือฮาพร้อมกับสายตาอึ้งทึ่งจากเพื่อนร่วมห้องได้มากมายเลยทีเดียว

" บรูโน่?? "

" ใช่ เขากับยัยนั่นมาด้วยกันได้ไงน่ะ "

" นี่..มันชักจะเกินหน้าเกินตาไปหน่อยแล้วนะ "

เท่านั้นไม่พอ ยังมีเสียงนินทาแว่วดังมาทดสอบความอดทนของเธอ

ต่างกับเขานอกจากจะไม่สนใจแล้ว ยังทำเหมือนไม่ได้ยินอีก แถมประคองเธอมาส่งถึงโต๊ะ สร้างเรื่องราวให้นักเรียนหญิงได้บูลลี่กันอีกยกใหญ่

หญิงสาวยิ้มกลบเกลื่อน หน้าซีดเผือด มือกุมขมับ หลังจากถูกพยุงจนนั่งที่ลงบนเก้าอี้ แล้วผละจากกัน

" ขอบคุณอีกครั้งนะ "

บรูโน่ยักคิ้วข้างเดียวกลับมาให้ ก่อนจะเดินไปหาใครคนหนึ่ง ซึ่งนั่งอยู่นานแล้ว และกำลังมองมาที่เธอ นับตั้งแต่ผ่านธรณีประตูเข้ามา ไม่นานก็สังเกตเห็นว่า พวกเขาคุยกัน สลับกับหันมามองเธอเป็นระยะ

ภาพนั้นบรูโน่ที่กำลังยืนหันหลัง ส่วนคนที่นั่งอยู่ เป็นผู้หันมอง ราวกับว่าเรื่องที่สนทนากันเป็นเรื่องของเธอ

ปัง!

ก่อนจะหลุดจากภวังค์ เพราะเสียงตบโต๊ะจากผู้หญิงสามคนที่คิดจะหาเรื่อง

" เธอน่ะ มากับบรูโน่ได้ยังไง "

พร้อมคำถามที่ทำเธอขมวดคิ้ว

" ฉันไม่ได้มากับเขา "

" ไม่ได้มา? เฮอะ! พูดออกมาได้ ทำอย่างกับพวกฉันตาบอด ถ้างั้นช่วยบอกที ชะนีตัวไหนที่เดินเข้ามา"

และเมื่อคำถาม กลายเป็นประโยคหยาบคาย หญิงสาวจึงเริ่มหมดทน เธอขึงตากลับกัดฟันกรอด

" นี่พวกเธอ.."

" อะไร? จะสู้เราเหรอ ด้วยสภาพเดี้ยงแบบนี้น่ะนะ "

ในขณะพวกนั้นกลั้วขำ กอดอกมองเธอสายตาดูถูก ทว่ากลับต้องเปลี่ยนสีหน้าทันควัน เมื่อเห็นใครคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังเธอ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องเขม็งมายังพวกหล่อน

ด้วยความสงสัยทำแคนเชลสกี้หันไปมองเขา ก่อนจะหันกลับมา เมื่อเผลอสบตาเข้ากับเขาพอดีและราวกับจะเดินมาหา เป็นจังหวะเดียวกันกับสามคนนั้นถอยหลังกลับไป

" ซวยแล้ว.."

หญิงสาวแสร้งทำเป็นค้นหาอุปกรณ์การเรียนในกระเป๋า ทำเป็นมองไม่เห็น แต่เหมือนจะไม่ทัน เมื่อเขาเดินเข้ามาถึง แล้วยื่นมือมาค้ำโต๊ะ

"....!! "

ร่างบางถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ มองตามมือนั้น ก่อนจะช้อนตาขึ้นมอง

แน่นอน นาทีแรกที่เห็นคือสายตาเย็นชาดุจก้อนน้ำแข็งยากต่อการคาดเดา สร้างความประหม่าให้เธอเผลอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

" ฉะ.. ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมองหน้านายนะ ฉันเห็นพวกนั้นมอง.."

ทว่า..

หมับ!

เหมือนเขาไม่ได้สนใจ มากกว่าแผลบนข้อศอกของเธอ ที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล

" เธอน่ะ ไปโดนอะไรมา "

และนอกจากจะถามเสียงเรียบแล้ว ยังก้มลงมา จนปลายจมูกอยู่ห่างกับหน้าเธอแค่ไม่กี่เซนต์

เช่นเคย..

กลิ่นน้ำหอมนั้น กำลังปั่นระบบประสาท

" เอ่อ..."

" เลิกเรียน พวกเราจะพาไปโรงพยาบาล"

พลางเอ่ยประโยคสั้นๆ เพียงแค่นั้น ไม่ได้ทำให้เธอหายงง เขาก็เดินกลับไป

" พวกเรา? "