ตอนที่ 10 แผนง้อสุดน่ารัก(ยอมใจอ่อนน้า...)

ยนตร์กลับมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ หยิบถุงสีน้ำตาลขึ้นมา เขากลัวว่าน้องสาวจะมาแอบดูข้อความข้างใน อย่างไรเสียเขาคงต้องรีบเปิดดูแล้ว มือค่อย ๆ แกะตัวการ์ตูนตัวเล็กน่ารักใบหน้าอมยิ้มที่แปะอยู่ออกอย่างเบามือที่สุด เมื่อเปิดถุงอ้าออก มองเห็นอมยิ้มสองอันสีเหลืองกับสีส้มผูกติดกันอยู่ด้วยโบสีน้ำตาล แล้วมีกระดาษแผ่นเล็กแปะไว้ เขียนด้วยลายมือผอม ๆ หัวโต ๆ ว่า

ปารขอโทษนะคะ

ข้อความนั้นมันทำให้คนอ่านยิ้มออกมาได้ มองอมยิ้มสองอัน สีส้มหมายถึงปารเพราะเธอชอบกินอมยิ้มสีส้ม และสีเหลืองหมายถึงตัวเขาเพราะเขาชอบกินอมยิ้มสีเหลือง

หนุ่มแว่นก้มลงมองด้านในของถุงสีน้ำตาลใบที่สอง มีเพียงถุงพลาสติกว่างเปล่าอยู่ข้างใน ซึ่งยัยน้องสาวตัวดีแอบกินขนมตาลของเขาไปเสียแล้ว เหลือแต่ถุงพลาสติกไว้ให้ดูต่างหน้าด้านนอกของถุงพลาสติก มีกระดาษเขียนด้วยลายมือผอม ๆ หัวโต ๆ ว่า

หายโกรธกันนะ

ข้อความนั้นทำให้เขาต้องอมยิ้มน้อย ๆ ขณะบรรจงเปิดถุงสีน้ำตาลถุงที่สาม ข้างในมีกล่องสี่เหลี่ยมสีกาแฟ พอดึงฝาให้เปิดออก มองเห็นลูกชุปสีสวยรูปตัวอักษรวางเรียงกันสี่ห้าตัวอยู่ตรงกลางกล่อง ระหว่างตัวอักษรจะขั้นด้วยลูกชุปรูปหัวใจสีแดง

ยนตร์อ่านออกเสียงอักษรบนลูกชุปทีละคำอย่างช้า...ช้า...

ดี..กัน..นะ

รอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม กับความน่ารักช่างคิดของปาร ทุกตัวอักษรและการกระทำเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายระหว่างเขาและเธอ เขาจะใจแข็งโกรธเธอได้อย่างไร

==============

ดินสอถูกกดลงบนกระดาษสีน้ำตาลอ่อน เคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ จนเกิดรูปการ์ตูนกำลังอมยิ้ม ครู่หนึ่งการออกแรงกดน้ำหนักของดินสอลงบนกระดาษผ่อนลงจนหยุดนิ่งอยู่กับที่

ชายหนุ่มร่างสูงมายืนอยู่ข้างโต๊ะม้าหินนานแล้ว แต่เด็กสาวซึ่งนั่งอยู่ก่อนกลับไม่รู้เลยว่ามีคนมายืนอยู่ใกล้ ๆ ในขณะนี้ เขาก้มหน้าลงเพ่งมองการ์ตูนรูปอมยิ้มบนกระดาษสีน้ำตาลอ่อน รู้สึกชอบตัวการ์ตูนที่ปรากฏอยู่บนกระดาษนั้นเสียจริง ละสายตาจากการ์ตูนเลื่อนขึ้นมามองดวงหน้าของคนวาดซึ่งกำลังก้มหน้านิ่งมองกระดาษสีน้ำตาลอ่อนในมือ ลมพัดปอยผมด้านข้างไหวละผิวแก้มนวลอย่างช้า ๆฝ่ามือโต ๆ วางทาบลงบนโต๊ะม้าหินตรงหน้าเด็กสาวที่กำลังใจนั่งใจลอยก่อนจะเคาะปลายนิ้วทั้งสี่นิ้วกับโต๊ะหินอ่อนเบา ๆ เพื่อปลุกสาวน้อยให้ตื่นจากภวังค์

เด็กสาวสะดุ้ง! มองฝ่ามือขาวอันใหญ่โตตรงหน้า

“พี่นรินทร์!” เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือ พบรอยยิ้มบนใบหน้าอันหล่อเหลา และสายตาที่กำลังจ้องมองเธอนิ่ง

“ปารนั่งใจลอยเชียว คิดอะไรอยู่ครับ อย่าบอกนะว่า คิดถึงพี่ยนตร์อยู่”

คนถูกถามยิ้มแหย ๆ แทนคำตอบ

“ปารวาดการ์ตูนอยู่หรือครับ การ์ตูนน่ารักมากเลย วาดยากหรือเปล่าครับ” เขาพยายามชวนคุยในสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามสนอกสนใจ

“ไม่ยากหรอกค่ะ”

“วาดให้พี่บ้างได้มั้ย”

ปารมองหน้าชายหนุ่มรุ่นพี่อย่างอึกอัก เพราะการ์ตูนตัวนี้เธอวาดให้สำหรับพี่ยนตร์คนเดียวเท่านั้น แต่ยังไม่ทันได้ให้คำตอบลมพัดกระดาษที่อยู่บนโต๊ะปลิวไป ปารจึงต้องรีบตะครุบกระดาษนั้นเอาไว้

นรินทร์รีบเอื้อมมือมาช่วยคว้ากระดาษนั้นไว้เช่นกัน ทำให้มือของชายหนุ่มคว้าไว้ทั้งกระดาษและมือของสาวน้อยอย่างไม่ตั้งใจ

ถ้วยน้ำกระดาษทรงสูงถูกวางลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนอย่างแรงจนน้ำกระเพื่อม เกือบกระเฉาะออกมานอกถ้วย

“ปารน้ำมะนาวปั่นมาแล้วจ้า!” นภาส่งเสียงแจ่มใส ราวกับกำลังเตือนคนที่กำลังจับมือเพื่อนของเธออยู่

“ขอบคุณนะคะ” ปารรีบขยับมือออกจากฝ่ามือใหญ่โตของชายหนุ่ม แล้วเสียบกระดาษเจ้าปัญหาไว้ในสมุด

นภาตวัดสายตาหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หน้าหล่อเขม็ง ก่อนพาตัวเองแทรกเข้ามายืนข้างโต๊ะม้าหินเบียดหนุ่มหน้าหล่อที่ยืนอยู่ก่อนให้ต้องขยับตัวถอยออกไปทันที และจงใจหันตัวให้ถุงผ้าที่ใส่หนังสือเล่มโตของเธอกระแทกโดนชายหนุ่มอย่างจัง!

สายตาของเด็กสาวยังจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยความขุ่นเคือง เมื่อเห็นเขามายืนคุยกับปาร แถมยังมาจับมือถือแขนเพื่อนของเธออีก มันจะมากไปแล้วนะ!

‘ปารเป็นของพี่ยนตร์เท่านั้น ใครหน้าไหนอย่ามายุ่ง!’

‘กล้าดียังไง! มายุ่งกับเพื่อนของฉัน!!’ สายตาที่จ้องมองอีกฝ่ายพร้อมจะเอาเรื่องตลอดเวลา

นรินทร์เซถอยหลังเล็กน้อยอย่างงุนงงเมื่อโดนถุงผ้านั้นกระแทกเข้าที่ต้นแขน หันไปมองคนก่อเหตุ

‘ยัยตัวแสบ! เจอกันอีกแล้วเหรอเนี่ย!’

เขากัดฟันกรามอย่างหัวเสีย ไร้มารยาทสิ้นดีเลย อยู่ ๆ ก็เข้ามายืนแทรกกลางระหว่างเขาและปารหน้าตาเฉย แถมยังตั้งใจเอาถุงผ้ามากระแทกเขาอีก มันไม่ใช่ความบังเอิญแน่นอน