ตอนที่ 2 รับผิดชอบผมด้วยนะครับ

ตอนที่ 2 รับผิดชอบผมด้วยนะครับ

"ไอ้บ้าทาม! หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!"

พายแผดเสียงแข่งกับเสียงหัวเราะชอบใจของกองเชียร์รอบข้าง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงคอ เธอไม่รอให้ทามได้พล่ามอะไรต่อ รีบคว้าข้อมือหนาของเขาแล้วออกแรงดึงสุดตัว ลากนายตัวดีออกมาจากวงล้อมไทยมุงในโรงอาหารทันที

ทามยอมเดินตามมาแต่โดยดี ยิ้มร่าเริงเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นถูกใจ ขายาวๆ ของเขาก้าวตามแรงดึงของคนตัวเล็กไปจนถึงมุมตึกคณะที่ลับตาคน

"ปล่อยได้แล้วมั้งครับ จับแน่นขนาดนี้ หวงเนื้อหวงตัวหน่อยก็ดีนะเราน่ะ" ทามแซวพลางก้มมองมือเล็กที่กำข้อมือเขาแน่น

พายสะบัดมือเขาออกเหมือนจับของร้อน ก่อนจะหันมาเท้าเอวใส่ "นายต้องการอะไรกันแน่ทาม! ลบรูปนั้นเดี๋ยวนี้ แล้วไปแก้ข่าวด้วยว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน!"

ทามพิงหลังกับกำแพงตึก ยกแขนกอดอกทำท่าครุ่นคิด "อืม... ลบรูปน่ะง่าย แต่จะให้แก้ข่าวนี่ยากหน่อยนะ"

"ทำไมจะยาก!"

"ก็พยานมันเยอะ" ทามยักไหล่ "เมื่อคืนพายเกาะแกะทามขนาดนั้น เพื่อนทามเห็นกันหมด แถมรอยจูบนี่..." เขาเคาะนิ้วลงที่อกตัวเองเบาๆ "มันก็ชัดเจนจนคนเขาเชื่อไปทั้งบางแล้ว ถ้าทามไปบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน คนเขาจะหาว่าทามฟันแล้วทิ้งนะ พายอยากให้ทามดูเป็นคนเลวเหรอ?"

"นายมันก็เลวอยู่แล้ว!" พายสวนกลับทันควัน "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันเป็นคนทำ นายอาจจะแอบเอาเสื้อไปทาลิปสติกเองก็ได้ ใครจะไปรู้!"

ทามหัวเราะหึๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาพายช้าๆ พายเผลอก้าวถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเฉียบ ทามใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นเธอไว้ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของเธอ

"พาย... ทามถามจริงๆ จำไม่ได้เลยเหรอครับ?" น้ำเสียงขี้เล่นเมื่อกี้หายไป กลายเป็นเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ใจหวิว "ตอนที่พายดึงคอเสื้อทามลงไป... ลมหายใจอุ่นๆ ของพาย... แล้วก็ริมฝีปากนิ่มๆ นั่น..."

พายกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ภาพในหัวเริ่มตีกันยุ่งเหยิง หรือว่าเธอจะทำแบบนั้นจริงๆ? ก็เมื่อคืนมันเมามาก...

"ทามไม่ได้เรียกร้องอะไรมากหรอก" ทามอาศัยจังหวะที่พายกำลังสับสน กระซิบข้างหู "แค่ รับผิดชอบ สิ่งที่พายทำก็พอ"

"ระ...รับผิดชอบยังไง?" พายถามเสียงตะกุกตะกัก

"เป็นแฟนกัน... แค่หลอกๆ ก็ได้"

"ฮะ!?"

"ฟังก่อนสิยัยบื้อ" ทามใช้นิ้วดีดหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งที "ช่วงนี้ทามโดนพวกแฟนคลับตามตื๊จนรำคาญ พายเองก็คงไม่อยากโดนตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงใจง่ายที่จูบผู้ชายแล้วไม่รับผิดชอบใช่ไหม? วิน-วิน ทั้งคู่"

"ไม่เอา! ฉันไม่..."

"ถ้าปฏิเสธ..." ทามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำท่าจะกดอะไรบางอย่าง "ทามยังมีคลิปเสียงเมื่อคืนนะ ตอนที่พายบ่นงึมงำว่า 'ทามหล่อจัง ขอจุ๊บหน่อย'... อยากให้ทามโพสต์ลงสตอรี่ไหมครับ?"

พายเบิกตาโต รีบตะครุบมือถือทามไว้ "อย่านะ! นายมันเจ้าเล่ห์ที่สุด!"

"สรุปว่าตกลง?" ทามเลิกคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบผู้ชนะ

พายกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอไม่มีทางเลือก ถ้าคลิปเสียงนั่นหลุดออกไป ชีวิตสงบสุขของเธอจบสิ้นแน่ๆ "ก็ได้! แค่หลอกๆ นะ! แล้วถ้านายล่วงเกินฉันแม้แต่นิดเดียว สัญญานี้จบ!"

"ดีลครับ... คุณแฟน"

ทามยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะถือวิสาสะคว้ามือพายมากุมไว้ดื้อๆ

"จะทำอะไร!" พายสะดุ้ง

"ก็ซ้อมไว้ไง เดี๋ยวคนอื่นไม่เชื่อ... ปะ ไปเรียนกัน เดี๋ยวแฟนไปส่งที่คณะนะ"

พายได้แต่เดินตามแรงดึงของทามไปอย่างจำยอม หัวใจเต้นแรงจนน่าโมโห ไม่ใช่เพราะความรักหรอกนะ... แต่เพราะความแค้นต่างหาก! ฝากไว้ก่อนเถอะทาม!

...

บนรถของทาม

ตลอดทางจากคณะวิศวะไปคณะบริหาร พายเอาแต่นั่งกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามทำตัวให้ลีบที่สุด แต่ทามก็ขยันชวนคุย (กวนประสาท) ไม่หยุดหย่อน

พอรถจอดสนิทหน้าตึกคณะบริหาร พายรีบปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะพุ่งตัวลงจากรถ แต่เสียงทามก็ขัดขึ้น

"เดี๋ยวสิพาย"

"อะไรอีก!"

ทามเอี้ยวตัวมาหาเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน พายผงะจนหลังติดเบาะ หลับตาปี๋เพราะคิดว่าเขาจะทำมิดีมิร้าย

กริ๊ก!

เสียงปลดล็อกประตูรถดังขึ้น พายลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาดู เห็นทามกำลังยิ้มขำ

"ประตูล็อกอยู่ ลงไม่ได้หรอกครับ... คิดลึกนะเรา"

พายหน้าแตกละเอียดเป็นผุยผง เธอรีบผลักอกเขาออกแล้วเปิดประตูรถลงไปทันที แต่ก่อนจะปิดประตู ทามก็ลดกระจกลงแล้วตะโกนไล่หลังมาด้วยประโยคที่ทำให้สาวๆ แถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว

"ตั้งใจเรียนนะพาย! เย็นนี้เดี๋ยวทามมารับ อย่าแอบไปมองผู้ชายคนอื่นล่ะ หวง!"

พายรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าตึกโดยไม่หันกลับไปมอง ทิ้งให้ทามมองตามแผ่นหลังเล็กนั้นด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนลงกว่าเดิม

"ปากแข็งชะมัด... แต่ก็น่ารักดี"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตตัวที่มีรอยจูบ (ซึ่งพับเก็บไว้อย่างดีที่เบาะหลัง) ขึ้นมาดู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายไป เหลือเพียงแววตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

ความจริงก็คือ... เมื่อคืนพายเมาแล้วจะล้ม เขาแค่เข้าไปรับ หน้าเธอชนอกเขา ลิปสติกก็เลยเปื้อน... ไม่มีคำพูดว่า 'ทามหล่อจัง' ไม่มีคลิปเสียง... มีแค่เขาคนเดียวที่ใจเต้นแรงตอนที่เธอล้มลงมาซบ

"ขอโทษทีนะพาย แต่โอกาสมาถึงมือแล้ว... ทามไม่ปล่อยหรอก"