Chapter 6 : รสจูบของคนเลว

Chapter 6 : รสจูบของคนเลว

"เข้ามาสิจ้ะหนู มารินเหล้าให้ป๋าทีมา เดี๋ยวป๋าจะทิปหนัก ๆ เลย ฮ่า!ๆๆ"

มือเล็กของเธอสั่นจนต้องกำเข้าหากันแน่น ใบหน้าคมของอีธานทำเพียงยกยิ้ม เขาจิบเหล้าได้อย่างสบายใจ

"ทำแบบนี้เธอก็กลัวสิครับ มาครับ มานั่งตรงนี้มา"

ชายวัยกลางคนอีกคนพูด เขาขยับเล็กน้อยจนเหลือที่ว่างตรงกลางระหว่างเขากับชายอีกคนให้เธอนั่ง

พิชชาก้าวเข้าไปในห้องช้า ๆ พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง

"เล่นตัวอยู่ได้ มานี่!"

พรึ่บ!

"โอ้ย!"

ร่างเล็กถูกกระชากลงไปนั่งจนตัวปลิว พิชชาเบ้หน้าด้วยความเจ็บ แต่ก็พยายามสะบัดข้อมือออกจากมือใหญ่ของชายด้านข้าง

"เดี๋ยวทิปให้หนัก ๆ น่า จะเล่นตัวทำไมนักหนา"

เขาสะบัดมือของเธออกอย่างแรง จนพิชชาสั่นเทาจากความกลัวจนนัยน์ตาสวยแดงก่ำ

ฝ่ามือของชายอีกด้านวางลงบนหน้าขาผ่านเดรสสีขาวตัวบาง เขาขยับเข้ามาชิดพร้อมกับกระซิบที่ใบหูของเธออย่างแผ่วเบา

"ทำตัวสบาย ๆ คืนนี้ป๋าจะพาไปขึ้นสวรรค์เองนะ"

เขาว่าพร้อมลูบเรียวขาของเธอไปมาช้า ๆ

ความหวาดกลัวคืบคลานเข้ามาจนริมฝีปากเล็กสั่นเทา พิชชากลัวจนเธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขัดขืนหรือปฏิเสธคนพวกนี้ด้วยซ้ำ

นัยน์ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเงยมองนัยน์ตาคู่คมของอีธานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในระยะเพียงแค่วาเดียว หากแต่สายตาของเขากลับจ้องมองมาที่เธออย่างเย็นชา และลิ้มรสเหล้าหรูอย่างใจเย็น

"อึก!....."

น้ำตาเอ่อล้นดวงตาของเธอทันที มือของชายแปลกหน้าลูบไล้ขึ้นมาอย่างเชื่องช้า เขาบีบเอวคอดของเธอเนิบนาบ ก่อนจะจรดจมูกลงบนไหล่อันเปลือยเปล่าและสูดดมมันเสียงดัง

"ไม่ดีมั้งครับ เธอไม่เต็มใจสักหน่อย"

ทุกคนหันมามองคนที่พึ่งพูดโพล่งเสียงเรียบ ทำลายบรรยากาศเป็นตาเดียว รวมถึงอีธานที่เหลือบตามองเพื่อนสนิทอย่างไมค์ช้า ๆ

"เอามืออกจากเธอ ตอนที่ผมยังพูดดี ๆ ด้วยจะดีกว่า"

ไมค์ว่าเสียงเรียบ ใบหน้าของหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่มักมีแต่ความอารมณ์ดีติดอยู่ บัดนี้กลับกลายเป็นนิ่งเรียบและจริงจังจนทุกคนในห้องกระอักกระอ่วน

มือปลาหมึกของชายแปลกหน้ารีบชักกลับ พิชชาจึงรีบยืนขึ้น ก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

"เฮ้อ.....วันนี้มึงทำกูหมดสนุกว่ะ"

ไมค์หันไปมองอีธาน เขาลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องเงียบ ๆ ปล่อยให้ในห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบและอารมณ์มาคุของใครบางคน

"เป็นอะไรไหมครับ"

มือเล็กรีบเช็ดน้ำตาที่อาบอยู่บนหน้าลวก ๆ ก่อนจะหันไปมองคนที่พึ่งช่วยเธอจากสถานการณ์แย่ ๆ เอาไว้

"ไม่ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"

พิชชาขอบคุณเขาเสียงสั่น ผู้ชายคนนี้คงจะเป็นเพื่อนของอีธาน แต่นิสัยดูจะแตกต่างกันอยู่ทีเดียว

"ผมไมค์ครับ"

มือหนายื่นมาตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ของเขา

"พิชชาค่ะ"

เธอยื่นมือไปจับมือหนานั่นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"วันนี้ฉันติดหนี้คุณ ขอบคุณจริง ๆ นะคะ"

"งั้นแลกคอนแทคได้ไหมครับ เผื่อวันไหนผมไม่มีตังค์กินข้าว จะได้ให้คุณเป็นเจ้ามือ"

พิชชาขำเบา ๆ แม้จะอยู่ในแดวงเดียวกัน แต่แต่ละคนก็มีนิสัยส่วนตัวต่างกัน คนทำงานแบบเธอรู้ดี และเขาคนนี้ก็คงเป็นข้อยกเว้น เธอถึงได้รู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัย ถึงแม้จะพึ่งเจอกันก็ตาม

"แน่นอนค่ะ ฉันจะเลี้ยงคุณมื้อใหญ่เลย โทรมานะคะ"

ไมค์รับนามบัตรมาไว้ในมือ ก่อนจะพยักหน้ารับ มองพิชชาที่เดินห่างออกไป นัยน์ตาคู่คมก้มลงมองนามบัตรในมือด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเก็บมันไว้ในเสื้อพร้อมกับเดินจากไป โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่

นัยน์ตาคู่สวยทอดมองไปยังถนนที่มีรถวิ่งผ่านไปมาในยามเที่ยงคืนอย่างเหม่อลอย ฝนเริ่มเทสาดลงมาจากฟากฟ้า รู้ตัวอีกทีรอบกายเธอก็ไร้ผู้คน มีเพียงหยาดฝนและแสงไฟสลัว รถราที่วิ่งซาลง และความเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างที่กัดกินหัวใจดวงน้อยเท่านั้น

"ทำไม ไม่ชอบหรอที่ฉันหารายได้พิเศษให้"

พิชชาหันมองเสียงคุ้นหูด้านข้าง ก่อนจะรีบกระถดตัวถอยออกห่างจากอีธานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาตั้งแต่ตอนไหน

"อะไรนะคะ"

เขาไม่ได้สนใจ มือหนาหยิบบุหรี่ออกมาดูด พ่นควันกลิ่นเตะจมูกออกมาจนใบหน้าของเธอต้องเบี่ยงหนี

"จะเล่นตัวทำไม ฉันหาแขกที่กระเป๋าหนักมาให้เป็นพิเศษเลยนะ เห็นว่าต้องใช้เงินนี่"

เธอหันมองอีธานด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ ทั้งสองคนสบตากัน แต่อารมณ์นั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"ไม่คิดหรอคะ ว่าการทำแบบนี้ของท่านประธาน"

เสียงของเธอสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ

"มันน่ารังเกียจขนาดไหน"

อีธานขำเบา ๆ เขาโยนบุหรี่ลงบนพื้น ใช้เท้าบดขยี้มันช้า ๆ

"คนที่น่ารังเกียจ.....ควรเป็นเธอสิ"

นัยน์ตาคมแข็งกร้าวหันมาสบกับนัยน์ตาอันสั่นไหวของเธอราวกับเขาอยากจะขย้ำเธอให้ตาย

พรึ่บ!

"โอ้ย!"

มือหนาบีบข้อมือเล็กพร้อมกับกระชากเธอจนร่างของเธอปะทะเข้ากับอกแกร่งอย่างแรง

"ปล่อยฉันนะคะ!"

แรงอันน้อยนิดของเธอที่ขัดขืนเขาแทบจะไม่มีผลอะไรกับมือหนาที่ออกแรงบีบอย่างแรงจนเธอปวดข้อมือ

"แทนที่จะเอาพวกแก่หัวงู เอาไอ้ไมค์แทนดีกว่าเป็นไหน ๆ ฉลาดนักนะพิชชา"

อีธานกดเสียงต่ำ จ้องเธอเขม็ง

"ทุเร อื้ออออ!!!"

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ มือหนาอีกข้างของเขาก็เอื้อมไปจับท้ายทอยของคนตัวเล็ก ริมฝีปากหนาประกบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอย่างรุนแรง เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ

"อื้อออ!!"

จุ้บ!.....จ๊วบ!

ยิ่งเธอขัดขืน เขาก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือเล็ก และแรงกดที่ท้ายทอย พร้อมกับเพิ่มความรุนแรงในรสจูบ จนเธอได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วโพรงปาก

"ฮ่าส์!....อึก"

ทันทีที่อีธานถอนริมฝีปากออก คนตัวเล็กก็โกยเอาอากาศเข้าปอดไประรอกใหญ่ เธอเกือบจะเป็นลมเพราะขาดอากาศหายใจจากคนป่าเถืื่อนอย่างอีธาน

เพี้ย!

ใบหน้าคมหันไปตามแรงตบ พิชชาหอบหายใจด้วยความโกรธ เธอรีบยืนขึ้นและใช้หลังมือถูริมฝีปากแรง ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

"เลว"

เธอก่นด่าเขาเสียงสะอื้น

"หึ"

อีธานยกยิ้มเยาะ เขาหันหน้ามามองเธออย่างอารมณ์เสีย ลิ้นหนาดุนดันโพรงแก้มที่แสบและร้อนผ่าวจากแรงตบ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มเต็มความสูง

"อย่าตีค่าว่าฉันพิศวาสเธอล่ะ ผู้หญิงแบบเธอใช้เงินซื้อยังเสียดายเงินเลย"

พิชชาร้องไห้จนตัวโยน ผู้ชายที่แสนดีของเธอไม่มีอีกต่อไป มีแต่ผู้ชายตรงหน้า คนที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ ดูถูกเธอ ตีค่าเธอต่ำกว่าก้อนกรวดไร้ค่า

"เก็บเงินของคุณไว้เถอะค่ะ เพราะมันซื้อฉันไม่ได้"

มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาลวก ๆ พิชชาสูดหายใจข่มเสียงสะอื้นสุดกำลัง ยิ่งเธออ่อนแอ เขาก็ยิ่งพอใจ

"ฉันยอมนอนกับผู้ชายทุกคนบนโลกนี้ฟรี ๆ แต่กับคุณ......"

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น เธอมองอีธานทั้งน้ำตา แต่สายตาที่เขามองมายังเธอกลับมีเพียงความเรียบเฉย

"แลกด้วยอะไร ฉันก็ไม่มีวันยอม"