ตอนที่ 1 วสันต์สลาย

ตอนที่ 1 วสันต์สลาย

แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบไล้หลังคากระเบื้องเคลือบของจวนตระกูลเสิ่นให้กลายเป็นสีทองอร่าม วันนี้คือวันมงคลที่ทั่วทั้งพระนครต่างพูดถึง งานฉลองวันเกิดครบห้าสิบปีของ เสิ่นจง เสนาบดีกรมพิธีการผู้เรืองอำนาจและขึ้นชื่อเรื่องความตงฉิน

ภายในลานจวนกว้างขวาง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมยที่บานสะพรั่งรับวสันตฤดู เสียงบรรเลงพิณคลอเคล้ากับเสียงหัวเราะของเหล่าขุนนางและคหบดีที่มาร่วมแสดงความยินดี เสิ่นอวี้จิน ในชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆา เดินตรวจตราความเรียบร้อยของงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าดวงตาคมกริบของนางกลับคอยสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยที่คนอื่นมองข้าม

นางชะงักฝีเท้าเมื่อเดินผ่านประตูทิศตะวันออก

"นั่นไม่ใช่ทหารจากกรมพิธีการ..."

อวี้จินรำพึงในใจ นางจำใบหน้าทหารประจำจวนได้ทุกคน ทว่าชายในชุดเกราะที่ยืนเฝ้าประตูอยู่นั้นกลับมีแววตาแข็งกร้าวและวางท่าทางดุดันดั่งทหารจากกองทัพรักษาพระนคร ที่สำคัญ... พวกเขาจ้องมองแขกเหรื่อราวกับกำลังจับจ้องนักโทษมากกว่ามารักษาความปลอดภัย

นางแสร้งเดินไปหยิบถ้วยสุราใกล้ประตู พลางลอบสังเกตอาวุธข้างกายทหารเหล่านั้น ปลายกระบี่ที่โผล่พ้นฝักมีตราสัญลักษณ์รูปพยัคฆ์เหยียบเมฆตราเฉพาะของหน่วยองครักษ์ภายใต้การกำกับของ เสนาบดีหลี่กวน

หัวใจของอวี้จินกระตุกวูบ นางรีบหมุนตัวกลับ มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวของบิดาทันทีโดยไม่แวะทักทายแขกคนใด

ประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกเบาๆ เสิ่นจงกำลังนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน บนโต๊ะไม่มีตำราหรือพู่กัน มีเพียงกระดานหมากรุกที่เดินค้างไว้ครึ่งทาง เขามองดูบุตรสาวที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบอย่างรู้เท่าทัน

"ท่านพ่อ... ทหารหน้าประตูไม่ใช่คนของเรา"

อวี้จินกระซิบเสียงสั่น

"หลี่กวนส่งคนมาล้อมจวนเราไว้หมดแล้ว เหตุใดท่านจึงยังให้นั่งจัดงานเลี้ยงต่อไปเช่นนี้? เราต้องรีบแจ้งใต้เท้ากง หรือไม่ก็หาทางส่งสารเข้าวัง..."

เสิ่นจงยกมือขึ้นห้ามบุตรสาว แววตาของเขาดูสงบนิ่งจนน่าใจหาย

"อวี้เอ๋อร์... ช้าไปแล้ว ลมพายุครั้งนี้หลี่กวนเตรียมการมานานกว่าสามปี ฎีกาปลอมที่กล่าวหาว่าข้าแอบขายแผนที่ทางทหารให้แคว้นศัตรูถูกยื่นถึงพระหัตถ์ฮ่องเต้ตั้งแต่ยามเหมา ป่านนี้ราชโองการคงกำลังเดินทางมาพร้อมกับเพชฌฆาต"

อวี้จินหน้าซีดเผือด "ท่านพ่อรู้... ท่านรู้อยู่แล้วหรือ?"

"ข้าเป็นขุนนางมาทั้งชีวิต มีหรือจะมองไม่ออกว่าใครถือดาบไว้ข้างหลัง"

เสิ่นจงหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ มันคือ หยกแกะสลักรูปมังกรคู่ แต่ถูกหักแบ่งครึ่งอย่างประณีต เขายัดมันใส่มือบุตรสาวพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กที่อัดแน่นไปด้วยรหัสลับ

"หยกซีกนี้คืออำนาจสั่งการเครือข่ายการค้าลับในดินแดนใต้ที่ข้าสร้างไว้เพื่อยามฉุกเฉิน ส่วนกระดาษนี้คือรหัสผ่านที่ต้องใช้กับ หลงจู๊หวัง แห่งโรงรับจำนำกวางโจว" เสิ่นจงกุมมือนางไว้แน่น

"จำไว้ อวี้เอ๋อร์... หมากกระดานนี้ข้าอาจจะแพ้ในกระดานการเมือง แต่ข้าจะไม่ยอมให้ตระกูลเสิ่นต้องสิ้นชื่อ เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นอย่างคนเขลา แต่เพื่อเปิดโปงความจริงที่พวกมันพยายามฝังกลบไปพร้อมกับศพของพ่อ"

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าทหารเริ่มดังใกล้เข้ามาในโถงทางเดิน เสียงแก้วแตกและเสียงหวีดร้องของสตรีด้านนอกบอกให้รู้ว่างานเลี้ยงจบลงแล้ว

"พังประตูเข้าไป!" เสียงคำรามสั่งการดังขึ้นดุจสายฟ้า

ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง นายทหารร่างยักษ์นำกำลังบุกเข้ามาพร้อมดาบที่ชักออกจากฝัก เสิ่นจงลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดแจงชุดขุนนางให้เรียบร้อยดั่งผู้ที่เตรียมตัวรับแขกสำคัญ เขามองไปยังนายทหารเหล่านั้นด้วยสายตาดูแคลน

"ไม่ต้องเปลืองแรง ข้า เสิ่นจงอยู่นี่แล้ว"

ทหารสองนายปรี่เข้ามารวบตัวเสิ่นจง แต่อวี้จินกลับโผเข้าหาบิดา นางจงใจทำตัวตื่นตระหนก ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางกอดบิดาไว้แน่น

"ท่านพ่อ! พวกท่านจะพาเขาไปไหน? ท่านพ่อข้าเป็นขุนนางตงฉิน! พวกท่านกำลังทำผิดกฎหมาย!"

ท่ามกลางความวุ่นวายและการดุด่าของทหาร อวี้จินใช้จังหวะที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดบิดา ลอบสังเกตใบหน้าของทหารทุกคนในห้อง นางจดจำรอยแผลเป็นที่หางตาของนายกอง จดจำน้ำเสียงของคนที่สั่งการ และจดจำแม้กระทั่งกลิ่นสุราที่ติดมากับตัวพวกมัน

นายกองผู้นั้นสะบัดร่างของอวี้จินออกจนนางล้มลงกับพื้น

"นังหนูนี่ก็คือกบฏด้วย! คุมตัวไปขังคุกหลวงรวมกับคนอื่นๆ อย่าให้ใครเล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

อวี้จินแสร้งทำเป็นขวัญเสียจนตัวสั่นเทา นางมองดูบิดาถูกใส่โซ่ตรวนลากออกไปจากห้อง ท่ามกลางซากปรักหักพังของจวนที่เคยอบอุ่น นางกำหยกซีกนั้นไว้ในอุ้งมือจนคมของมันบาดเข้าในเนื้อ

ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือ... ยังเทียบไม่ได้กับความแค้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ

นางยอมถูกลากคอเสื้อออกไปจากจวนอย่างผู้แพ้ แต่นางรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสังเกตการณ์เบื้องหลังเส้นชัยของศัตรู... เพื่อที่นางจะได้เดินหมาก ในวันที่ไม่มีใครคาดคิด