หอสุราของสามี

“หวงตี้เรียกจิ้นอ๋องให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์หลังจากเสร็จประชุมเช้า ส่วนไท่จื่อยังคงไม่มีการเคลื่อนไหว”

“อืม” รับคำรายงานจากคนสนิท สายตายังคงจับจ้องไปยังกระดาษรายงานอีกมากมายในมือ “จับตาดูไว้ให้ดี และจับตาดูขุนนางที่หนุนไท่จื่อองค์นี้ให้ดี”

“ท่านกังวลสิ่งใดหรือ ความจริงตระกูลจ้าว ของจ้าวซือหงคือตัวตั้งตัวตีหนุนไท่จื่อองค์นี้มิใช่หรือ”

“ทั้งใช่และไม่ใช่” หยางจื่อถงพูดพลางยกน้ำชาขึ้นมาดื่ม “ตระกูลจ้าวที่สนับสนุนไท่จื่อนั้นตายไปหมดแล้ว ที่เหลืออยู่นั้นความทรงจำก็หล่นหาย บัดนี้หากมีผู้ใดล่วงรู้ว่าจ้าวซือหงไร้สิ้นความทรงจำ ไม่แน่ว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นมาได้”

“สตรีนางเดียวจะก่อให้เกิดเรื่องใหญ่ได้หรือ จากที่เห็นนางไม่...” จางต๋ากลืนถ้อยคำมากมายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสบเข้ากับดวงตาดุจพยัคฆ์ของท่านแม่ทัพ ที่มองมาอย่างไม่พอใจระคนตักเตือนเขาอยู่ในที

“สตรีนางนั้นที่เจ้าว่าคือภรรยาข้าจางต๋า ภรรยาของแม่ทัพหยาง บุตรสาวจากตระกูลวีรชนที่รักษาแคว้นต้าเซี่ยเอาไว้ เจ้ามิอาจดูแคลนนางได้ ความจริงเจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงนางด้วยซ้ำไปจางต๋า”

“ข้าน้อยขออภัยท่านแม่ทัพ” เมื่อตระหนักได้ว่าตนนั้นก้าวพลาดล่วงเกินของหวงห้ามของผู้เป็นนายก็ได้แต่ก้มศีรษะรับผิดอย่างไม่นึกเถียง แม้ว่าจะฉงนสนเท่ห์อยู่บ้างก็ตาม

แม่ทัพหยางไปรักใคร่ปรองดองกับภรรยาตั้งแต่เมื่อใดกันหนอ

ความรักระหองระแหง กลับมาชื่นมื่นตั้งแต่เมื่อใด ความจริงเขานึกสงสัยตั้งแต่ท่านแม่ทัพสั่งคนให้ของใช้ส่วนตัวกลับจวนแล้ว แต่ก็ได้แต่สงสัยเพราะจางต๋าผู้นี้มิกล้าเอ่ยถามสิ่งใดกับท่านแม่ทัพฆ่าคนไม่กะพริบตาผู้นี้

“ตามหาคนให้ข้าทีจางต๋า” หยางจื่อถงละมือออกจากรายงานต่างๆ ของกองทัพ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้และหลับตาลงราวกับเหนื่อยล้าเหลือประมาณ ทั้งๆ ที่เขายังไม่ได้ออกแรงทำอะไรเสียด้วยซ้ำไป

“ใครหรือขอรับ”

“ซ่งจื่อรุ่ย” เอ่ยชื่อของคนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นหนี้ชีวิตออกมา และบัดนี้เขาอยากพบหน้าคนผู้นี้เหลือเกิน เพราะคำถามที่ไม่อาจหาคำตอบได้ด้วยตนเองนั้น อาจถูกคนผู้นี้แก้ไขให้กระจ่างก็เป็นได้

“หมอที่เคยรักษาท่านยามเจ็บหนักคราก่อนหรือขอรับ”

“ใช่ ตามหาเขาโดยด่วนที่สุด”

“ท่านแม่ทัพจะให้เขามาดูอาการจ้าวซือหงหรือขอรับ”

“มิใช่กงการของเจ้า”

“ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว”

คล้อยหลังคนสนิทจึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ซ่งจื่อรุ่ยอาจเป็นความหวังที่หลงเหลืออยู่ของหยางจื่อถงในการรักษาจ้าวซือหง ใช่ว่าเขากังวลถึงเรื่องความทรงจำที่สูญหาย นั่นนับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยด้วยซ้ำไป นางจะจำได้ก็ช่างจำไม่ได้ก็ช่างตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่นางมิต้องกังวลสิ่งใดด้วยซ้ำไป แต่สิ่งที่เขากังวลคือนางมิได้หลงลืมเรื่องตลอดสามปีที่ผ่านมาเพราะความชอกช้ำใจเช่นหมอในเมืองหลวงคาดการณ์

แต่หากนางต้องยาพิษเข้าจริงๆ จะเป็นเรื่องใหญ่... ขึ้นชื่อว่ายาพิษย่อมให้โทษมากกว่าคุณ และยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางกำลังอ่อนแอกว่าแต่ก่อน เพราะนางได้ตั้งครรภ์ นั่นยิ่งทำให้หยางจื่อถงต้องการหมอผู้นั้นที่เคยดึงชีวิตเขามาจากปรโลกยามพลาดพลั้งให้กับศัตรูมาดูนางเพื่อหาสาเหตุของการสูญเสียความทรงจำในครั้งนี้

ความจริงแล้วจ้าวซือหงเจ็บป่วยจะขอหมอหลวงมาตรวจดูยังได้ แต่หยางจื่อถงไม่แม้แต่จะคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำไป แม้ว่าซ่งจื่อรุ่ยหมอที่เขาสั่งให้คนตามตัวนั้นอาจจะไม่ได้เก่งกาจเช่นหมอหลวงของหวงตี้แต่ย่อมเชื่อใจได้มากกว่าคนของหวงตี้เป็นแน่ อย่างไรเสียเขาก็มิอาจลืมเรื่องที่ครั้งหนึ่งเคยถูกหวงตี้จับมาอยู่บนหมากกระดานของพระองค์ได้ เช่นนั้นเขาไม่ยินยอมเอาชีวิตของนางและบุตรไปเสี่ยงเป็นอันขาด

นางคิดไม่ตกถึงเรื่องสตรีงามที่คงหลับสบายอยู่ที่จวน จางต๋าก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาหาเขาอีกหน จนหยางจื่อถงอดที่จะตั้งคำถามให้กับท่าทีประหลาดนั้นไม่ได้

“เป็นอะไรของเจ้าจางต๋า ข้าสั่งให้ไปทำงานไยจึงยังไม่ไป”

“ท่านแม่ทัพ ภรรยาท่าน....”

“ทำไม จ้าวซือหงเป็นอะไร!” ร่างสูงลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เค้นความจากคนขอตนด้วยใจที่เริ่มไม่เป็นสุข เขาออกจากจวนมาตั้งแต่เช้าตรู่ นางยังหลับใหลอยู่ด้วยซ้ำไป เขาเองก็ไม่อยากจะปลุกก็ได้แต่สั่งสาวใช้ของนางไว้เท่านั้นมาจะมาที่หอสุราลี่ตง

“ภรรยาของท่าน...สั่งให้เปิดห้องครัวขอรับ”

“หา?!” คนที่ตะลึงงันยิ่งปั้นหน้าไม่ถูก “ปะ...เปิดห้องครัวอะไรของเจ้า พูดมาให้มันกระจ่างได้หรือไม่!”

“ภรรยาของท่านมาที่นี่ และสั่งให้เปิดครัวทำอาหารขอรับ!”

หยางจื่อถงนิ่งงันด้วยไม่รู้ว่าเขาควรจะเดือดดาลในเรื่องใดมากกว่ากัน ระหว่างภรรยาที่เขาคิดว่านอนหลับสบายอยู่ที่จวนมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่และสั่งให้เปิดห้องครัวของหอสุราทำอาหารให้ตนเอง หรือควรจะโกรธที่นางพาตัวเองออกมาลำบากกัน

แต่หยางจื่อถงก็ไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป เขาก้าวเท้าออกจากห้องส่วนตัวภายในหอสุราลี่ตงด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว ยามนี้ภายในหอสุรายังร้างผู้คน มีเพียงคนงานเท่านั้นที่กำลังจัดเตรียมข้าวของเพื่อรอเวลาเปิดรับลูกค้ามากหน้าหลายตา ดังนั้นเขาจึงตามหาภรรยาที่แสนจะซุกซนได้ไม่ยากเย็นนัก เพียงแต่เมื่อเห็นสตรีร่างบางอยู่ห่างไม่เกินสิบก้าว เขาก็แทบจะกระโจนเข้าไปหานาง เมื่อสังเกตว่าในมือขาวนั้นถือจอกสุราเอาไว้มั่น

“ซือหง!” หยางจื่อถงปราดเข้าไปยื้อแย้งจอกสุราในมือของภรรยามาไว้ในมือของตน “เจ้าทำอะไรของเจ้า รู้หรือไม่นี่คือสิ่งใด!”