สิ่งสำคัญที่หายไปพร้อมกับความทรงจำ 2

“เช่นนั้นไม่แย่หรือ ในเมื่อข้าจำสิ่งใดไม่ได้”

“ข้ายังไม่เดือดร้อน เจ้าจะเดือดร้อนไปไย เอาเถิดอย่าไปคิดมากเลย หากใคร่ครวญให้ดีเจ้าจำความอะไรไม่ได้ก็เท่ากับว่าของสำคัญนั้นกำลังสูญหาย แต่จะหายไปเพียงชั่วครู่ หรือหายไปตลอดกาลนั้นขึ้นอยู่กับเจ้า”

“ของสำคัญเช่นนั้น หากท่านสูญเสียมันไปจะเป็นเช่นไร”

“ไม่เป็น มันจะสำคัญเมื่อข้าคิดที่จะใช้เท่านั้น บัดนี้ข้ายังไม่คิดใช้มันเลยไม่สำคัญ และไม่ส่งผลใดต่อข้า ตอนนี้ที่ข้าเป็นห่วงคือความปลอดภัยเท่านั้น หากคนพวกนั้นเข้ามารื้อค้นของถึงในห้องโดยที่คนในจวนไม่รู้นับว่าเป็นเรื่องอันตราย”

“ข้าควรแปลกใจในเรื่องใด ระหว่างท่านมีความลับที่ดูยิ่งใหญ่จนข้าไม่วางใจ หรือเรื่องที่ท่านวางใจข้าให้เก็บรักษาของสำคัญนั้นไว้”

“...แม้ความสัมพันธ์จะระหองระแหงแต่ก็ยังเรียกว่าความสัมพันธ์ไม่ใช่หรือ เจ้าอย่าตีความ ความสัมพันธ์ง่อนแง่นของเราในแง่ร้ายนักซือหง”

“เช่นนั้นไยท่านไม่บอกว่าเรารักกัน เหตุใดจึงพูดอ้อมค้อมเสียทุกครั้ง มันคงง่ายกว่านี้หากข้าไม่ต้องมานั่งตีความคำพูดของท่านทุกครั้ง”

เท้าที่ก้าวเดินชะงักอีกครั้งหนึ่ง หยางจื่อถงเพ่งพินิจใบหน้างามที่เต็มไปด้วยความสงสัย นัยน์ตาเจือปนไปด้วยความไม่เข้าใจ

ภายในใจของนางเต็มไปด้วยคำถาม หยางจื่อถงทราบดี และสิ่งที่หยางจื่อถงทราบดียิ่งกว่าคือคำถามพวกนั้นเขา ไม่อาจหาคำตอบให้นางได้

“เพราะเจ้าไม่มีความทรงจำเลยซือหง หากข้าพูดไปแล้วเจ้าไม่เชื่อ เจ้าอาจเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เจ้าเมื่อสามปีที่แล้วก่อนจะแต่งเข้าจวนข้า กับเจ้าที่ผ่านเรื่องราวตลอดสามปีที่ผ่านมากับข้านั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง และข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้ากลับไปเป็นจ้าวซือหงก่อนหน้าที่แต่งเข้าจวนข้าเป็นแน่”

เพราะหากนางรู้ทุกอย่างจะมีสิ่งใดมารับประกันว่านางจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด มีสิ่งใดจะมารับรองว่านางจะไม่แปรเปลี่ยนตนเองจนกระทำการโง่เขลาและพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์อันตราย

“แล้วถ้าหากความทรงจำของข้าไม่กลับมาเล่า ทุกเรื่องราวที่ท่านไม่ยอมเอ่ยออกมา”

เมื่อไม่มีสิ่งใดมารับประกันเขาจึงไม่มีทางเสี่ยงหยิบยื่นความทรงจำที่มีค่าและยากจะเชื่อถือให้แก่นางผ่านลมปากของเขาที่นางในเวลานี้ยังไม่อาจวางใจได้เป็นแน่

“หากไม่มีวันที่ความทรงจำทั้งหมดกลับมา ข้าก็ขอเวลาอีกสามปีสร้างความทรงจำของเจ้าขึ้นมาใหม่ แล้ววันนั้นเจ้าจะเข้าใจทุกอย่างอีกครั้งเช่นที่ผ่านมา”

“แล้วถ้าข้าคิดทรยศท่านเล่า หากข้าที่เต็มไปด้วยความทรงจำคิดทรยศท่านขึ้นมาแต่โชคกลับไม่เข้าข้างทำให้ข้าสูญเสียความทรงจำไป ท่านจะทำอย่างไร”

“หากข้าจะตายด้วยฝีมือเจ้า...” หยางจื่อถงมองนัยน์ตาของสตรีที่ซ่อนเร้นบางสิ่งเอาไว้ แน่นั่นกลับไม่ได้ทำให้เขาหวั่นใจแต่ประการใด กลับกัน

“นั่นนับว่าคู่ควร”

เขากลับยินดี...