รอให้ฝนตกลงมาเป็นทองคำ 3

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือปนนัยบางอย่างทำเอาหยางจื่อถงชะงัก ด้วยว่าเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตกหลุมพรางของจิ้นอ๋อง เมื่อครู่เขามิได้ใส่ใจในนัยที่ซ่อนเร้นบางประการในสิ่งที่จิ้นอ๋องพูดด้วยซ้ำ เป็นปกติที่มนุษย์จะปฏิเสธในสิ่งที่ตนคิดว่ามิใช่เรื่องจริงเป็นอย่างแรก ซึ่งเรื่องที่เขาปฏิเสธไปคือนางเป็นหมากในเมื่อ ส่วนเรื่องที่ระบายอารมณ์นั้นเขาแทบมิได้คิดปฏิเสธด้วยซ้ำไป

“หึ...ท่านมิเกรงหวงตี้ก็ช่าง แต่ข้าว่าท่านทราบดีว่าข้ามิใช่คนที่ท่านจะหยามหมิ่นได้เช่นกัน ข้าเอ่ยปากว่านางเหมือนน้องสาว ท่านคงทราบกระมังว่าควรทำอย่างไรต่อ...ข้ามิใช่คนใจร้าย เพียงแต่ท่านไม่เคยเห็นข้าร้ายเท่านั้นท่านแม่ทัพหยาง หอสุราที่ท่านดึงดันจะเปิดให้ได้ถึงขั้นสละตำแหน่งแม่ทัพนั้น ซ่อนเร้นปักษามีพิษไว้มากมาย หากวันใดมันปีกกล้าขาแข็งโผบินทิ้งรวงรังขึ้นมา วันนั้นท่านจะมิเหลือพันธมิตรไว้ช่วยเหลือ”

“...ท่านหมายความว่าการณ์ข้างหน้าหากเกิดสิ่งใดท่านจะเป็นพันธมิตรกับข้าหรือ”

หยางจื่อถงมองบุรุษที่มากด้วยเล่ห์กล ใช่ที่ว่าเขามิได้หวั่นเกรงหวงตี้เช่นขุนนางอื่นๆ ด้วยว่าไม่ว่าเขาจะเป็นแม่ทัพหรือไม่เป็นนั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจนัก แผ่นดินกว้างใหญ่ไม่เป็นขุนนางก็ไม่อดตาย แต่กลับกันน้ำหนักของจิ้นอ๋องผู้นี้กลับมีน้ำหนักในใจของเขาอย่างประหลาด บุรุษผู้นี้กุมอำนาจบางอย่างที่เขาเองก็ต้องหวั่นเกรงเอาไว้ อำนาจที่แม้แต่ไท่จื่อยังมิอาจครอบครองได้ แต่ด้วยท่าทีไม่ยี่หระ ไม่เอาไหนในเรื่องการบ้านการเมือง ตำแหน่งเดียวที่มีคือกุนซือแห่งกองทัพต้าเซี่ยเท่านั้น ทุกคนจึงพากันมองข้ามอ๋องผู้นี้ไปโดยปริยาย ทั้งๆ ที่หากจิ้นอ๋องสนใจเรื่องการเมืองสักนิด หนทางข้างหน้าก็คงไม่ลำบากนัก ด้วยว่าพร้อมด้วยทรัพย์ ด้วยกำลัง และสติปัญญาที่ไม่เป็นรองใครในใต้หล้า ด้วยทั้งหมดทั้งมวลนี้จึงทำให้หยางจื่อถงไม่อาจดูแคลนจิ้นอ๋องแห่งวังเฉิงกงไปได้

“นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องถาม ว่าท่านมีค่าพอที่วังเฉิงกงจะหนุนท่านหรือไม่ ข้านับถือท่านเหมือนสหายหยางจื่อถง แต่บางครั้งท่านก็ย่ำยีเกียรติข้าโดยที่ไม่รู้ตัว...”

“ท่านชอบนางหรือ”

“น้องสาว!” จิ้นอ๋องเอ่ยย้ำเสียงดัง “นี่ข้ายังย้ำเจ้าไม่ชัดอีกรึ! อย่ามาคิดหาบ่วงให้ข้า!”

ใบหน้าเคร่งขรึมในคราแรกมลายหายไป เมื่อพบอีกฝ่ายโหวกเหวกโวยวายมาดังลั่น จิ้นอ๋องก็ยังคงเป็นจิ้นอ๋อง...ปากบอกว่าตนนั้นร้ายกาจ แต่ทั้งๆ ที่เป็นคนที่ใจอ่อนกว่าใครในกองทัพ เช่นนี้แหละหนาคนทั้งหลายในราชสำนักจึงมองข้าอ๋องผู้นี้

“ข้าไม่ทราบเรื่องที่ท่านเอ็นดูนางเหมือนน้องสาว ที่ผ่านมาข้าประพฤติตนไม่ดีกับนาง คงต้องขออภัยจิ้นอ๋อง ต่อแต่นี้ข้าจะพยายามก็แล้วกัน”

“เฮ้อ ความพยายามของท่านไม่รู้ว่าข้าจะให้ค่ามันได้สักกี่มากน้อย สตรีน้อยในรถม้านั่นจะพานางไปไว้ที่ใด”

“จวนของข้า”

“นี่หยางจื่อถง! ที่ข้าพูดปากเปียกปากแฉะนี่มันไม่เข้าหูเจ้าเลยรึ! ไม่รักน้องสาวข้าแล้วยังจะเอาเสี้ยนหนามไปทิ่มแทงใจนางอีกรึ! เจ้าของใจทมิฬหินชาติ”

อีกฝ่ายเดือดดาลไม่อาจคุมอารมณ์อยู่ ในขนาดนี้หยางจื่อถงยังคงลอบยิ้มอย่างสำราญใจที่ได้กลั่นแกล้งจิ้นอ๋องที่ล่อให้เขาตกหลุมพรางเมื่อก่อนหน้า

“ข้าต้องให้นางอยู่ใกล้ตัว หากท่านอยากให้ข้ากลับจวนไปดูแลน้องสาวของท่าน ข้าก็ต้องพานางไปด้วย”

“เฮ้อ ข้าหน่ายใจจะพูดกับบุรุษหยาบกระด้างเช่นท่านจริงๆ เอาเถิดน้ำตาตกเมื่อใดก็อย่าวิ่งโล่มาหาที่วังก็แล้วกัน”

“ข้าน่ะหรือจะน้ำตาตกให้กับสตรี ให้ฝนตกลงมาเป็นทองคำเห็นจะมีโอกาสมากกว่า”

“แล้วข้าจะคอยดู”

หยางจื่อถงไม่ทราบว่าจิ้นอ๋องจะคอยดูสิ่งใด หากให้เขาคาดเดาคงรอดูฝนตกเป็นห่าทองคำเสียมากกว่า หยางจื่อถงน่ะหรือจะร่ำไห้เพราะสตรี ความรักคือสิ่งที่โง่งมและไร้สาระกว่าสิ่งอื่นนานัปการ เพราะฉะนั้นไม่มีวันที่จิ้นอ๋องจะได้เห็นเขาคร่ำครวญเรื่องความรักเป็นแน่!