บุกรุก 3

“จ้าวซือหง!” หยางจื่อถงคว้าตัวของนางไว้ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น ช้อนตัวของนางก่อนจะพาเดินไปยังห้องนอนพร้อมกับคนสนิทของนางที่ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่ประการใดจากเหตุก่อนหน้านี้

หยางจื่อถงวางภรรยาบนเตียง หวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ด้วยความงุนงง “นางมิทราบหรือว่าตนตั้งครรภ์”

“อาจจะไม่ทราบเจ้าค่ะ ความทรงจำช่วงนั้นอาจจะหลงลืมเหมือนก่อนหน้านี้”

“นางตั้งครรภ์ได้กี่เดือนแล้ว”

“สองเจ้าค่ะ สองเดือนแล้ว”

ไม่ผิด...ช่วงนั้นไม่ผิดแน่

“ดูแลนางให้ดี วันพรุ่งข้าจะมาใหม่”

“เจ้าค่ะ”

หยางจื่อถงเดินออกจากเรือน มองบริเวณโดยรอบที่มาการต่อสู้กันก่อนหน้า พลันสายตาไปต้องกับแปลงดอกไม้ที่เคยบานสะพรั่งก่อนหน้า บัดนี้ไม่เหลือซากความงามหลงเหลืออยู่เลย อาจเพราะการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างที่เขาคาดเดาเอาไว้

เมื่อได้ยินฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ก็ละสายตา หันมองพ่อบ้านที่เดินเข้ามารายงานความเสียหายที่เกิดขึ้น หยางจื่อถงก็ได้แต่รับฟังไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเว้นเสียแต่เรื่องนี้...

“พ่อบ้านเสิ่ง...ให้คนมาจัดการลงดอกไม้พวกนี้ใหม่ เอาให้เหมือนเดิม”

“ขอรับ”

ก้าวเท้าออกจากจวนของตนเองและมุ่งหน้าไปยังหอสุราลี่ตง เมื่อถึงร้านรวงของตนก็เดินมุ่งหน้าไปยังชั้นบนสุด ซึ่งมีห้องลับสายตาผู้คนอยู่ห้องหนึ่ง ไม่นานก็มีบุรุษผู้หนึ่งปรากฏกายแสดงความเคารพอย่างอ่อนน้อมต่อหน้าหยางจื่อถง

“วังหลวงเป็นอย่างไรบ้าง” หยางจื่อถงเอ่ยถาม ‘จางต๋า’ คนสนิทคอยติดตามดั่งเงาของตน ตลอดช่วงเวลาที่เขาไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวง จางต๋าจะคอยจัดการทุกอย่างแทนเขาอย่างไม่มีตกหล่น และแน่นอนว่าไม่มีใครทราบการมีตัวตนของจางต๋าแม้สักคนเดียวเว้นเสียแต่คนในหอสุราลี่ตงแห่งนี้

“ไม่มีสิ่งใดน่าระแวงขอรับ อาจเพราะทุกคนสนใจเรื่องสงครามมากกว่าจะสนใจสิ่งอื่น”

“สังเกตทุกคนให้ดี เผื่อบางคนใช่โอกาสนี้ลอบกระทำการไม่บังควรอยู่” จางต๋าสังเกตท่าทีของแม่ทัพหยางที่ดูแปลกไปกว่าทุกทีแต่ก็ไม่เอ่ยถามสิ่งใด เพียงแต่ตั้งใจทุกอย่างที่มีทัพหยางพูด “โลกใบนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญ และข้าก็ไม่เชื่อว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องบังเอิญ”

“ท่านจะให้เราจับตาดูจิ้นอ๋องด้วยหรือไม่ขอรับ ข้าว่าหากเขาคิดทำสิ่งใดย่อมเป็นอันตรายต่อ...”

“ไม่ต้อง คนอย่างจิ้นอ๋องไม่ลอบกัดเช่นสุนัข อีกอย่างใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าพวกเราคิดจะทำอะไร เพียงแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้น ซึ่งก็ชัดเจนแล้วว่าเขาพอเห็นประโยชน์จากเราอยู่ไม่น้อย...เจ้าจับตารัชทายาทเห็นท่าจะเข้าทีกว่า”

“ขอรับ”

“แล้วระหว่างที่ข้าไม่อยู่ที่จวนเป็นอย่างไรบ้าง มีใครแวะเวียนไปหาจ้าวซือหงหรือไม่”

“ไม่ขอรับ...ฮูหยินไม่รับแขก นางได้ไข้บ่อยครั้ง อ่อนแอจนน่าเป็นกังวลตลอดเวลาที่ท่านไม่อยู่นางก็ไม่พบหรือติดต่อกับผู้ใด”

“แล้วคนของนางเล่า ติดต่อกับผู้ใดบ้างหรือไม่”

“ไม่มีขอรับ หลินหรานอยู่ดูแลนายของตนตลอดเวลา จะออกจากจวนก็ต่อเมื่อไปซื้อยามาบำรุงร่างกายฮูหยินเท่านั้น”

“ไปโรงยานั่น และตามดูมาว่าจ้าวซือหงใช้ยาชนิดใดไปบ้าง”

“ท่านแม่ทัพ...เกิดอะไรขึ้นกับฮูหยินหรือ”

“นางจำไม่ได้...นางจำข้าไม่ได้”