ตอนที่ 2 แปลกไป(2/2)

“…” ตุลย์มองเหมยด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ต้องเลือกที่จะเดินตามหลังหลินเข้าไปในบ้านแม้ใจเขาอยากจะอยู่ปลอบคนที่แอบชอบมากก็ตาม

โต๊ะอาหารตอนนี้มีคู่สามีภรรยานั่งอยู่กันแค่สองคน ส่วนอีกคนเดินเข้าห้องไป

หลินนั่งนิ่งแล้วเขี่ยข้าวต้มในชามไปมา ถามว่าหิวไหม…ก็หิว แต่ว่ามันดันกินไม่ลง

“มันไม่มีอะไรหรอก พี่แค่ปลอบเหมยในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง” ตุลย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหลินนิ่งเงียบแล้วไม่ยอมตักข้าวกินสักที

“อื้ม หลินก็ไม่ได้อะไร” ตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนแม้ภายในจะน้อยใจไปไหนต่อไหนแล้ว ถึงแค่ในฐานะเพื่อนก็ตาม แต่เธอไม่ได้อยากเห็นสามีตัวเองไปยืนกอดกับผู้หญิงคนไหนหรอกนะ

“แต่หลินดูเหมือนมีอะไร” ถึงอีกฝ่ายจะเก็บอาการเก่งแค่ไหน แต่ว่าเขาก็ดูออกอยู่ดี เวลาเธอมีอะไรในใจมักจะเงียบแบบนี้เสมอ

“ไม่มีจริงๆ เฮียกินข้าวเถอะ”

“อื้ม หลินเองก็กินสิ”

“ค่ะ” หลินตักข้าวต้มกินแบบเชื่องช้า ปรายตามองตุลย์เป็นระยะ เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูแปลกไป ไม่ค่อยพูดคุยหยอกล้อเล่นกับเธอเหมือนก่อน เดี๋ยวนี้ถามคำตอบคำ

สุดท้ายก็จบด้วยการเลือกที่จะไม่ถาม เพราะไม่อยากแคลงใจกัน เนื่องจากเธอรักตุลย์มากจนไม่อยากจะมีเรื่องทะเลาะกับเขา

“วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่า”

“ว่าจะออกไปเรียนทำขนมค่ะ”

“ทำขนม?”

“ใช่ค่ะ หลินจองคลอสเรียนทำขนมไว้ เพราะอนาคตอยากจะเปิดร้านเบเกอรีเล็กๆ สักร้าน” ตั้งแต่เรียนจบมาเธอก็ยังไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง

เอาจริงๆ ตุลย์เป็นคนบอกไม่ให้หลินทำเอง ให้อยู่บ้านเฉยๆ แล้วใช้เงินที่เขาให้ก็พอ เดือนนึงที่ให้ก็หลักแสนขึ้น หรือบางเดือนก็มากกว่านั้น

“แล้วจะไปยังไง”

“…” หลินมองหน้าตุลย์ แทนที่เขาควรบอกว่าจะไปส่งสิ ไม่ใช่มาถามเธอว่าจะไปยังไง

“ว่าไง”

“ถ้าเฮียไม่สะดวก หลินก็ว่าจะขับรถไปเอง”

“พอดีเฮียมีนัดกับเพื่อนน่ะ อีกพักก็ว่าจะไปแล้ว” วันนี้เขานัดกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนสมัยเรียนไว้

“งั้นหลินขับรถไปเองได้”

“โอเค”

และบทสนทนาก็จบลง ฝ่ายตุลย์รีบกินข้าวต้มจนหมดชามแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน หลินลอบถอนหายใจรอบที่นับไม่ถ้วน ถ้าไม่ติดว่ารักเขามากมาย เธอคงจะไปนานแล้ว คงจะไปตั้งแต่อีกฝ่ายเริ่มไม่เหมือนเดิม แต่นี่รักเขาเหลือเกิน

ช่วงสายของวัน

หลินเตรียมตัวจะออกไปเรียนทำขนมตามที่นัดหมาย ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขาพ้นหน้าประตูบ้านก็เห็นพี่สาวกับสามีของตัวเองกำลังจะขึ้นรถไปด้วยกัน

“เจ้จะไปไหนเหรอ” หลินเอ่ยทักแล้วเดินไปใกล้ๆ เธอมองตุลย์กับเหมยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ก็ที่เฮียบอกว่าวันนี้มีนัดกับเพื่อนไง” ตุลย์ตอบ

“แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้เหรอคะ?”

“ก็เพื่อนสมัยเรียน เหมยก็คือหนึ่งในนั้น”

“…” เหมยเงียบไม่พูดไม่จา

“ถ้าอย่างนั้นหลินไปด้วยได้มั้ยเฮีย” ถ้าพี่สาวเธอไปได้ ยังไงเธอก็ต้องไปด้วยได้สิ

“เอาจริงดิหลิน”

“ไม่ได้เหรอคะ”

“เฮียแค่ไปกินข้าวกับเพื่อน”

“แล้วหลินไปด้วยไม่ได้เหรอ”

“ก็ไหนบอกว่าจะไปเรียนทำขนมไง” ตุลย์ใช้สองมือจับไหล่บางของผู้เป็นเมีย “เฮียไปส่งหลินดีมั้ย แล้วเรียนเสร็จก็โทร.มา เดี๋ยวเฮียไปรับ” ไม่ใช่เขาไม่อยากให้ไป แต่งานนี้มันมีแต่พวกเพื่อนๆ ไม่มีใครเอาแฟนไปสักคน เขาไม่อยากเป็นแกะดำ

“เหมยไม่ไปก็ได้ ตุลย์ไปกับหลินเลย” เหมยเอ่ยขึ้น

“เฮ้ยเหมย” ตุลย์รั้งเหมยไว้แล้วเผลอจับแขนอีกฝ่ายต่อหน้าหลิน เมื่อนึกได้เขาก็ปล่อย

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ไปกินข้าวกับเพื่อนนี่เนอะ ไปเถอะ” หลินแยกตัวออกมาเมื่อพูดจบ พยายามข่มใจไม่ให้คิดมาก แค่เพื่อนก็แค่เพื่อน ตอนนี้เธอไม่อยากเร้าหรืออะไรมากนัก เอาไว้ถ้าทนไม่ไหวเมื่อไหร่ก็ค่อยเปิดใจคุยกับเขาแล้วกัน

“ไปด้วยกันก็ได้หลิน” ตุลย์เดินตามหลังมาแล้วคว้าแขนเล็กของหลินไว้ ดูก็รู้แล้วว่าเธอต้องไม่โอเคแน่นอน และเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะต้องแคร์ทำไมในเมื่อไม่ได้รักเธอ อาจจะเพราะความสงสารก็ได้มั้ง

“…” หลินมองเหมยที่ตอนนี้ปั้นหน้ายิ้มให้

“ไปด้วยกันนะหลิน” เหมยทำทีเอ่ยชวนน้องสาว

“เฮียโอเคที่จะให้หลินไปด้วยมั้ยคะ”

“โอเค ไปขึ้นรถเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ” หลินเดินไปขึ้นรถ เธอเลือกนั่งเบาะข้างคนขับ

ส่วนตุลย์นั่งที่คนขับ เหมยนั่งเบาะหลัง

ร้านอาหารชื่อดัง

ภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา แต่มีหนึ่งโต๊ะที่เป็นวีไอพี โซนนี้ค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัว เหล่าเพื่อนสมัยเรียนพากันมาจนคบหมดทุกคน ส่วนมากจะเป็นผู้ชายเสียส่วนใหญ่

ทุกคนพากันนั่งลงแล้วพูดคุยทักทายตามประสา มีเพื่อนชายคนหนึ่งที่ตุลย์สนิทมากกว่าใคร เขานั่งฝั่งตรงข้ามหลินแล้วเลือกที่จะเอ่ยทักทายเธอเป็นคนแรก

“สวัสดีน้องหลิน” ธีเอ่ยทักทายสาวรุ่นน้อง เขาจำหลินได้ดี ใบหน้าสวยเป็นเอกลักษณ์ไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าจะผ่านมาสิบปี

“สวัสดีค่ะพี่ธี” หลินเองก็จำธีได้เช่นกัน เพื่อนของสามี และคนนี้เป็นคนเดียวที่สนิทกับตุลย์ที่สุด

“เพื่อนนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ไม่คิดจะทัก?” ตุลย์ท้วงขึ้น แทนที่จะทักทายเพื่อนก่อน แต่ธีกับทักเมียของเพื่อนก่อนเสียอย่างนั้น

“เออ คุยกันอยู่บ่อยๆ ไม่ต้องทักอะไรมากมายหรอก” ธีตอบกลับแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“เออ ว่าแต่น้องคนสวยนี่ใครวะ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มถามแล้วชี้นิ้วมาที่หลิน เขาไม่ค่อยได้ติดต่อเพื่อนๆ เท่าไหร่เลยไม่รู้ข่าวคราวอะไรมากนัก

“…” ตุลย์เงียบ

“…” หลินก็เงียบ ฝ่ายชายควรจะตอบไปสิว่าเธอนั้นเป็นเมีย ไม่ใช่มาเงียบแบบนี้

“นี่หลินน้องสาวเราเอง” เป็นเหมยที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“โฮ หน้าตาดีทั้งพี่ทั้งน้อง แล้วนี่น้องสาวเหมยมีแฟนยัง?”

“โสดน่ะ จีบปะ” ตุลย์โพล่งขึ้น ทำเอาหลินหันขวับไปมองเขาทันที “สวย โสด ทำกับข้าวเก่ง” เขายังคงพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“…” หลินไม่รู้ว่าที่ตุลย์พูดไปแบบนั้นตั้งใจจะหยอกเล่นหรือว่ายังไง แต่เธอรู้สึกไม่โอเคเอามากๆ

“งั้นกูจีบนะ” ธีพูดพลางยื่นโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าหลิน “ขอเบอร์หน่อยครับ ไอดีไลน์ก็ได้ เอาไว้จีบ” เขาเองก็หยอกตุลย์กลับบ้าง แต่ใครจะรู้ว่าใจนั้นคิด…