ตอนที่ 2 แปลกไป(1/2)

ตอนที่ 2 แปลกไป

เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ ที่ตุลย์กลับถึงบ้าน ในขณะที่เดินเข้ามาภายในเขาก็เห็นไฟในครัวเปิดอยู่จึงเดินไปดูก่อนจะเห็นว่าเป็นหลินที่ยืนทำอะไรบางอย่าง

“ดึกดื่นป่านนี้ทำอะไรอยู่”

“เอ้า เฮียมาแล้วเหรอ”

“อื้ม ว่าแต่ทำอะไร”

“หลินกำลังอุ่นกับข้าวน่ะ”

“กับข้าว?”

“พอดีหลินทำไว้ตั้งแต่ช่วงค่ำรอกินกับเฮียน่ะ แต่เห็นมันเย็นหมดแล้วเลยเอามาอุ่น” เธอกะว่าจะกินฉลองครบรอบแต่งงานกับสามีสักหน่อย ทว่าทุกอย่างผิดแพลนเมื่อเขาเล่นกลับบ้านมาเสียดึกดื่นปานนี้

“ขอโทษที พอดีงานเยอะ” จริงๆ ไม่มีงานอะไรหรอก เขาก็แค่ขี้เกียจจะอยู่บ้าน “แล้วมีอะไรกินบ้าง”

“ของโปรดเฮียเลย ขาหมูพะโล้ต้มเปื่อย กับผัดผักบุ้งน้ำเยอะๆ แล้วก็มี…”

“หลิน” เหมยมาขัดจังหวะแล้วยืนแทรกกลางระหว่างน้องสาวกับน้องเขย

“ว่าไงเจ้”

“ทำไมยังไม่นอน”

“หลินมาอุ่นกับข้าวน่ะ”

“กับข้าวเหรอ เจ้กินได้มั้ยอะ”

“…” หลินมองหน้าตุลย์แล้วปั้นยิ้มให้ เธอจะบอกเหมยยังไงดีว่าอาหารพวกนี้มันเป็นของที่เธอทำไว้ให้สามี

“จะกินก็กินสิ” ตุลย์เอ่ยขึ้นแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

“เดี๋ยวเจ้ช่วยถือนะ” เหมยถือกับข้าวหนึ่งชามไปวางที่โต๊ะพลางเดินกลับมาหยิบชามต่อไปจนหมดก่อนจะนั่งลงข้างๆ ตุลย์ “กลับซะดึกเชียว ไปไหนมา”

“ทำงาน”

“ทำงานดึกดื่นเลยเหรอ”

“อื้ม”

ตุลย์และเหมยพูดคุยกันเหมือนคนสนิทสนม

“…” หลินทำเพียงแค่มองผ่านๆ แล้วตักข้าวสวยสามจานก่อนจะยกไปวางตามหลัง เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามเนื่องจากที่ข้างๆ สามีนั้นมีพี่สาวนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“หลินเป็นคนทำเองเหรอ” เหมยถามในขณะที่กำลังตักขาหมูหนึ่งชิ้นพอดีคำใส่จานตัวเอง

“อื้ม ทำเอง พอดีเฮียตุลย์ชอบน่ะ” หลินตอบพลางเอื้อมไปตักขาหมูบ้าง เธอไม่ได้จะตักให้ตัวเองแต่จะตักให้ตุลย์ วางเนื้อหมูชิ้นใหญ่ลงในจานของเขา “กินเยอะๆ นะเฮีย”

“ขอบคุณนะหลิน” ตุลย์เอ่ยขอบคุณพลางคลี่ยิ้มจางๆ ให้

“เดี๋ยวดิ ตุลย์ไม่กินติดมันไม่ใช่เหรอ มาแลกกัน” เหมยตักชิ้นเนื้อหมูในจานของเธอสลับให้ตุลย์ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวเธอนั่งมองอยู่ “คือ…สมัยเรียนน่ะ เจ้กินข้าวกับตุลย์บ่อยๆ เลยจำได้”

“อ๋อ” หลินทำได้แค่ปั้นหน้ายิ้มทั้งที่ในใจยิ้มไม่ออก ไม่ยักกะรู้ว่าพี่สาวจะรู้ใจสามีของเธอขนาดนี้เชียว

ภายในห้องนอน

หลังจากกินข้าวเสร็จก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้านอนเพราะนี่เป็นเวลาเกือบจะตีสาม หลินนอนมองตุลย์ที่ตอนนี้นอนหันหลังให้เธอ

ไหนว่าคืนนี้จะนอนกอดกัน

“เฮีย…”

“ว่าไง”

“…” เธออยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมถึงดูคุยกับเหมยถูกคอเหลือเกิน ตอนเรียนสนิทกันมากขนาดไหน ทว่ากลับกลัวสามีจะรำคาญและหาว่าเธองี่เง่าเลยไม่ขอถามดีกว่า

“ถ้าไม่มีอะไรเฮียนอนแล้วนะ” ตุลย์พูดพร้อมกระชับผ้าห่มให้คลุมร่างจนเกือบมิด เขาไม่แม้จะหันหน้ามาบอกฝันดีหลินหรือจูบก่อนนอน

“ฝันดีนะคะ” เธอบอกฝันดีแล้วสวมกอดร่างใหญ่จากทางด้านหลัง ซุกใบหน้าบนแผ่นหลังกว้างผ่านผืนผ้าห่ม สูดดมกลิ่นกายหอมของสามีให้ชื่นใจก่อนจะหลับตาพริ้มลง

เช้าวันต่อมา

ตื่นลืมตาขึ้นมาเธอก็ไม่เห็นสามีนอนอยู่บนที่นอน ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแต่เช้า ปกติจะตื่นสายตลอด น่าแปลก

หลินสลัดความสงสัยทิ้งไปก่อน ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเข้าไปล้างหน้าล้างตาพร้อมทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสรรพ จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องก่อนจะเห็นอาม่านั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะม่า” เดินเข้าไปกอดไปหอมอาม่าตามเคยเช่นเดิมทุกวัน

“อรุณสวัสดิ์จ้ะหลิน” อาม่าเองก็หอมหลานสาวกลับเช่นกัน “ม่าทำข้าวต้มทรงเครื่องไว้ให้น่ะ ไปกินซะสิ”

“ค่ะม่า ว่าแต่ม่าเห็นเฮียตุลย์บ้างหรือเปล่า พอดีตื่นมาก็ไม่เห็นเฮียแล้ว”

“ไม่เห็นนะ คงจะอยู่แถวๆ นี้แหละมั้ง”

“ถ้าอย่างนั้นหลินขอตัวไปดูเฮียก่อนนะม่า บางทีเฮียอาจจะออกไปสูดอากาศ”

“จ้ะๆ”

หลินเดินออกมาที่หน้าบ้านเป็นอันดับแรกเพราะคิดว่าตุลย์อาจจะออกมาสูดอากาศยามเช้า ทว่าก็เจอเขาจริงๆ แต่ดันไม่ได้อยู่คนเดียว เขาอยู่กับเหมย ทั้งสองยืนกอดกันกลมเกลียว ฝ่ายสามีลูบศีรษะปลอบประโลม ส่วนฝ่ายผู้เป็นพี่สาวร้องไห้แล้วกอดสามีของน้องสาวไว้แน่น

มันช่างเป็นภาพที่บาดตาบาดใจยิ่งนัก หลินบอกตัวเองว่าพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้ สองขาก้าวไปช้าๆ แล้วเอ่ยขัดจังหวะเสียงแผ่ว “เฮีย…”

ตุลย์และเหมยรีบผละตัวออกจากกันทันที ก่อนจะแย่งกันอธิบาย

“คือเฮียเห็นเหมยร้องน่ะก็เลยมาปลอบใจ”

“เจ้ยังทำใจไม่ได้น่ะก็เลยแอบมาร้องไห้ ตุลย์มาเห็นเลยช่วยปลอบ”

“อื้ม แล้วนี่กินข้าวต้มที่ม่าทำไว้กันหรือยัง” หลินข่มใจไม่ให้แสดงความรู้สึกไม่ดีออกมาแล้วทำทีเป็นถามเรื่องอื่น “ถ้ายังก็มากินเถอะ เดี๋ยวหลินเข้าไปอุ่นให้ใหม่” พูดจบเธอก็หันหลังแล้วเดินออกมา

“…” เหมยใช้หลังมือปาดน้ำตา