บทที่ 7 กฎเหล็กของบ้านแสนสุข

ยามบ่ายคล้อย แดดร่มลมตก หลิวอิงอิงพาสามแฝดเดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินเล็กๆ ในหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังบ้านของ 'จ้าวเวยเวย' หญิงสาววัยใกล้เคียงกับเธอที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว และอาศัยอยู่ห่างออกไปไม่กี่หลังคาเรือน

จ้าวเวยเวยเป็นคนจิตใจดี ในนิยายต้นฉบับ เธอเป็นเพียงไม่กี่คนที่คอยหยิบยื่นความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเด็กแฝดทั้งสามในยามที่แม่เลี้ยงใจร้ายทอดทิ้ง หลิวอิงอิงตั้งใจจะผูกมิตรกับเพื่อนบ้านคนนี้ไว้ เพราะการใช้ชีวิตในชนบทยุคเจ็ดศูนย์ การมีพันธมิตรที่ดีถือเป็นเรื่องสำคัญมาก

เมื่อเดินไปถึงหน้าบ้านที่มีรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ล้อมรอบ หลิวอิงอิงก็ตะโกนเรียกเสียงใส "เวยเวย อยู่บ้านไหมคะ"

ประตูไม้ไผ่ถูกเปิดออก หญิงสาวรูปร่างผอมบาง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มใจดีเดินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนออกมาต้อนรับ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร จ้าวเวยเวยก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ร้อยวันพันปีสะใภ้บ้านเย่ไม่เคยมาเหยียบย่างถึงหน้าบ้านเธอเลย

"อิงอิง... มีธุระอะไรหรือเปล่า" จ้าวเวยเวยถามอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ สายตาเหลือบไปมองเด็กชายทั้งสามคนที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังหญิงสาว

"ฉันทำแป้งย่างผสมเห็ดป่ามาฝากค่ะ"

หลิวอิงอิงยื่นห่อใบตองให้เพื่อนบ้านด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

"ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว เลยทำของอุ่นๆ มาแบ่งปัน เผื่อเด็กๆ ที่บ้านเธอจะชอบ"

จ้าวเวยเวยรับห่อใบตองมาด้วยความงุนงง กลิ่นหอมของเห็ดป่าและแป้งย่างโชยแตะจมูก "ขอบใจมากจ้า เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่แวะมาทักทาย แล้วก็จะพาสามลิงนี่ไปเดินเล่นแถวชายป่าต่อ" หลิวอิงอิงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

"อ้อ เวยเวย พอดีฉันเห็นว่าบ้านเธอปลูกผักเยอะแยะเลย ถ้าฉันอยากจะขอแบ่งเมล็ดพันธุ์ผักมาปลูกที่สวนหลังบ้านบ้าง จะได้ไหมฉันจะจ่ายเงินซื้อก็ได้นะ"

"ว้าย ไม่ต้องซื้อหรอก เมล็ดผักพวกนี้ฉันเก็บไว้เยอะแยะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้นะ" จ้าวเวยเวยรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ความประหลาดใจเปลี่ยนเป็นความยินดีที่เห็นเพื่อนบ้านดูเป็นมิตรขึ้น

ระหว่างรอ หลิวอิงอิงหันมามองเด็กๆ ที่ยืนสงบเสงี่ยม "เห็นไหมถ้าเรารู้จักแบ่งปันและพูดจาดีๆ คนอื่นเขาก็จะดีกับเราตอบ ทีนี้กฎข้อต่อไปของบ้านเรา..."

เด็กทั้งสามหูผึ่ง รอฟังอย่างตั้งใจ

"กฎข้อที่ 3" หลิวอิงอิงชูสามนิ้วขึ้น "ใครทำดี มีรางวัล ใครดื้อ ต้องโดนทำโทษ"

เย่ฟ่านขมวดคิ้ว "ทำดีคือยังไง แล้วรางวัลคืออะไร"

"ทำดีก็อย่างเช่น ช่วยงานบ้านโดยไม่ต้องสั่ง ตั้งใจเรียนหนังสือ ไม่แกล้งเพื่อน ไม่พูดโกหก" หลิวอิงอิงอธิบาย

"ส่วนรางวัลก็อาจจะเป็นของกินอร่อยๆ อย่างไข่ตุ๋นเนื้อนุ่มๆ ซาลาเปาไส้เนื้อหมูสับ หรืออาจจะเป็นเวลาวิ่งเล่นเพิ่มขึ้น"

แค่ได้ยินชื่ออาหาร เด็กทั้งสามก็กลืนน้ำลายเอื้อก

"แล้วถ้าดื้อล่ะ" เย่ฟูถามเสียงอ่อย

"ถ้าดื้อก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำผิด" หลิวอิงอิงยิ้มมุมปาก

"อย่างเช่น ถ้ากวาดบ้านไม่สะอาด ก็ต้องกวาดใหม่จนกว่าจะสะอาด ถ้าทำของแตก ก็ต้องเอาเงินค่าขนมตัวเองมาจ่ายค่าเสียหาย หรือถ้าเถียงคำคอเป็นเอ็น ก็ต้องงดขนมหวานสามวัน"

"งดขนมสามวันเลยเหรอ" เย่เฟิงตาโต

"แม่หลิวโหดจัง"

"โหดสิดี จะได้ไม่กล้าดื้อไง" หลิวอิงอิงยักคิ้ว "และกฎข้อสุดท้ายกฎข้อที่ 4 ห้ามโกหกเด็ดขาด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ถ้าฉันจับได้ละก็ โดนทำโทษหนักกว่าเดิมแน่ เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วครับ" เด็กทั้งสามรับคำเสียงดังฟังชัด

พอดีกับที่จ้าวเวยเวยเดินกลับออกมาพร้อมกับห่อกระดาษเล็กๆ หลายห่อ

"นี่จ้า มีทั้งเมล็ดผักกาด ผักบุ้ง แตงกวา แล้วก็มะเขือเทศ ลองเอาไปปลูกดูนพ ดินแถวนี้ปลูกอะไรก็ขึ้น"

"ขอบใจมากนะเวยเวย วันหลังฉันจะทำของอร่อยๆ มาฝากอีกนะ" หลิวอิงอิงรับห่อเมล็ดพันธุ์มาด้วยความยินดี

ก่อนกลับ หลิวอิงอิงหันไปพูดกับจ้าวเวยเวยอีกครั้ง

"เวยเวย ฉันได้ยินมาว่าเธอรับจ้างปักผ้าด้วยใช่ไหม ฉันเองก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง ถ้าช่วงไหนงานล้นมือ แบ่งมาให้ฉันทำบ้างก็ได้นะ"

จ้าวเวยเวยยิ้มกว้าง "ได้สิช่วงนี้ใกล้หน้าหนาว คนสั่งทำเสื้อกันหนาวเยอะเลย เดี๋ยวฉันจะลองถามหัวหน้ากลุ่มแม่บ้านให้นะ"

"ขอบใจมาก" หลิวอิงอิงยิ้มตอบ นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของการสร้างรายได้เสริม เธอจะไม่ยอมงอมืองอเท้ารอเงินจากแม่สามีเพียงอย่างเดียวเด็ดขาด

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน หลิวอิงอิงและเด็กๆ ก็ช่วยกันเก็บเศษไม้แห้งตามข้างทางเพื่อนำไปทำฟืน

"แม่หลิว พรุ่งนี้เราจะปลูกผักกันเหรอ" เย่เฟิงถามขึ้นขณะแบกท่อนไม้เล็กๆ ไว้บนบ่า

"ใช่แล้ว พรุ่งนี้เราจะช่วยกันถางหญ้าหลังบ้านแล้วแปลงดินปลูกผัก ถ้าผักโต เราก็จะได้มีผักสดๆ กินทุกวัน ไม่ต้องไปหาของป่าไกลๆ" หลิวอิงอิงตอบ

"ผมจะรดน้ำผักให้เอง" เย่ฟูเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น

"ผมจะช่วยถอนหญ้าด้วย" เย่ฟ่านพูดขึ้นเบาๆ แม้จะยังรักษามาดพี่ใหญ่ แต่ลึกๆ เขาก็เริ่มสนุกกับชีวิตที่มีกฎเกณฑ์และเป้าหมายชัดเจนแบบนี้ หลิวอิงอิงมองเด็กชายทั้งสามคนแล้วยิ้ม