บทที่ 1.1 หลิงหลาน

ในความเลือนรางท่ามกลางม่านหมอกบดบัง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีกำแพงสูงลิบล้อมรอบ กระทั่งไม่อาจมองเห็นความเคลื่อนไหวด้านใน เกิดมีเสียงประหลาดดังเล็ดลอดออกมา

บางครั้งมีเสียงบรรเลงเพลงพิณ บางคราเกิดมีเสียงขลุ่ยอันไพเราะ กระนั้นรอบด้านกลับไม่มีผู้คนสัญจรผ่าน อีกทั้งความเงียบและด้านนอกที่รกทึบ กลับให้ความรู้สึกวังเวงน่าหวาดหวั่น

ทั้งที่เสียงเพลงบรรเลงไพเราะราวกับเพลงจากสรวงสวรรค์ หากแต่ก็ยังคงไร้ผู้คนเข้ามายินยล

ทอดสายตามองด้านในคฤหาสน์จากจุดที่สูงกว่า ตัวคฤหาสน์ด้านในอันแสนผุพัง กลับปรากฏเงาร่างในชุดสีขาวกระจ่างตา

บุรุษหนุ่มอายุราวยี่สิบสองยี่สิบสาม กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าประตูห้องโถง ใบหน้าหล่อเหลาเหม่อมองไร้จุดสิ้นสุด ดวงตาเศร้าสร้อยราวกับกำลังรอคอยบางอย่าง ใครสักคนที่กักขังเขาเอาไว้ทำให้ไม่อาจก้าวออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ชั่วนิรันดร์

“เยี่ยนเฟิง เจ้ามาแล้วหรือ ข้าได้ยินเสียงนึกว่าเจ้ายังอยู่ในห้อง”

บุรุษอีกคนเดินเข้ามา เสื้อผ้าบนเรือนกายของเขาหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย ใบหน้าปรากฏเค้าความอิ่มเอิบ เรือนร่างน่าหลงใหลสมเป็นบุรุษเพศภายใต้ชุดคลุมตัวยาว เผยออกมาให้เห็นรำไรภายใต้แสงจันทร์

เขามีนามว่า ‘ว่านหรง’

‘เยี่ยนเฟิง’ มองข้ามสภาพของอีกฝ่าย เพียงมองตรงไปยังประตูใหญ่ จากนั้นจึงยิ้มออกมาที่มุมปาก รอยยิ้มหล่อเหลาแฝงประกายขมขื่น

“นั่นคงมิใช่เสียงข้า เจ้าก็รู้”

“นั่นสินะ”

“จื่อเสียนเล่า”

“ข้าอยู่นี่”

บุรุษนาม ‘จื่อเสียน’ ก้าวออกมาจากอีกด้านของคฤหาสน์ สภาพของเขาไม่ต่างไปจากว่านหรงนัก ออกจะหนักกว่าด้วยซ้ำ เนื่องจากเส้นผมยาวสยายดูยุ่งเหยิง ทั้งที่เจ้าตัวเองก็พยายามจัดให้เข้าที่

ในช่วงยามจื่อ[1]ของทุกค่ำคืน ทั้งสามมักจะมานั่งหน้าประตูห้องโถง มองดูประตูใหญ่นิ่งราวกับกำลังรอคอยใครบางคน กระนั้นวันเวลาก็ล่วงเลยไปมากกว่าพันปี ทุกอย่างยังคงไม่เปลี่ยน ทั้งสามยังคงถูกกักขังไม่มีใครมาปลดปล่อยให้เป็นอิสระทั้งสิ้น...

ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานเท่าไร ไม่รู้ว่าทั้งสามตายไปแล้วหรือยังคงมีชีวิตอยู่ ไม่รู้ว่าด้านนอกกำแพงสูงนั้นมีความเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง

ที่รู้ก็คือพวกเขาทั้งสามถูกกักขังอยู่ด้วยกันมามากกว่าพันปีแล้ว

มองดูพระจันทร์บนท้องฟ้า เมฆหมอกที่ยังคงลอยมาบดบัง ทำให้แสงที่เล็ดลอดลงมาบางครั้งสว่างบางครั้งก็มืดมน ความหดหู่ก็ยิ่งเข้าครอบงำทั้งสาม คำถามที่พวกเขาไม่เคยได้คำตอบกลับยังคงวนเวียนอยู่เช่นนั้น

‘เพราะเหตุใดพวกเขาจึงถูกกักขังยังสถานที่แห่งนี้ กระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้ก็ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย’

สายลมหนาวเหน็บพัดผ่าน กลิ่นดอกหลิงหลาน[2]ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นที่ทำให้บุรุษทั้งสามตัวแข็งทื่อ ดวงตาคมแปรเปลี่ยนจากสุขุมกลับกลายเป็นสีดำทะมึน ทั้งสามเสียการควบคุมตัวเองไปโดยสิ้นเชิง หลังจากสูดกลิ่นนั้นเข้าไป

ดังเช่นทุกคืนที่วนเวียนไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด ทั้งสามคนเดินกลับไปยังห้องนอนของตนซึ่งอยู่คนละฟากของเรือน จากนั้นก็ตรงไปยังเตียงนอน

“ใครอยู่ตรงนั้น”

เสียงหวานของอิสตรีดังขึ้น เยี่ยนเฟิงที่พยายามควบคุมตัวเองเหงื่อซึมออกมาจากหน้าผาก ดวงตาของเขาวูบไหว หากแต่ร่างกายกลับยังคงก้าวเข้าไปยังหน้าเตียง

ความกระหายเช่นบุรุษเพศยามค่ำคืน ทำให้ตัวตนของเขาตื่นตัวเหยียดขยาย ลมหายใจของเขาหอบหนักหน่วง ทั้งต้องการและขยะแขยงตัวเองในเวลาเดียวกัน

ในยามที่ก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอน มือใหญ่ค่อยๆ ปลดอาภรณ์ออกทีละชิ้น ๆ กระทั่งก้าวขึ้นไปบนเตียงและรั้งร่างอรชรของหญิงสาวบนเตียงเข้ามาอิงแอบ

เป็นเช่นนี้เสมอทั้งที่เขาพยายามขัดขืน หากแต่ทุกค่ำคืนราวกับมีคำสาปทำให้เขาต้องการปลดปล่อย ทั้งยังไม่อาจควบคุมตัวเอง ทุกค่ำคืนอันมืดมิดเวลาเดียวกันนี้ บนเตียงนอนจะปรากฏร่างของสตรีไม่ซ้ำหน้า เรียกร้องให้เขาและสหายทั้งสามเดินกลับมายังเตียงนอนแห่งนี้

หลังจากกอดก่ายคลอเคลียกระทั่งสุขสม รุ่งเช้าวันต่อมาทุกอย่างล้วนหายวับไป ราวกับเป็นความฝันตื่นหนึ่ง

ที่ยังคงอยู่ก็คือพวกเขาซึ่งถูกกักขัง ไม่อาจก้าวออกไปข้างนอก ไม่ต้องกิน ไม่ต้องดื่ม ไม่เจ็บป่วย เพียงรอค่ำคืนผันผ่านวันแล้ววันเล่า

หลายครั้งเขาเคยพยายามปลิดชีวิตตัวเอง หากแต่กลับไร้ผล ราวกับร่างกายนี้เขาหาได้เป็นเจ้าของไม่

ม่านหน้าเตียงถูกปลดลง เช่นกันกับเสียงแห่งความรัญจวนที่เล็ดลอดออกมา นับจากยามจื่อจนกระทั่งฟ้าสาง เยี่ยนเฟิงไม่ได้ก้าวลงมาจากเตียงอีกเลย...

[1] ยามจื่อคือช่วงเวลาห้าทุ่มจนถึงตีหนึ่ง