บทที่ 1

“เด็กในท้องเธอไม่ใช่ลูกของฉัน”

เนธาน เพียร์ซโยนผลตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อมาตรงหน้าฉัน

ฉันก้มมองแค่แวบเดียวก็รู้ทันที—รายงานฉบับนี้เป็นของปลอม

ฝีมือของ “รักแรกวัยเด็ก” ของเขา เมแกน

ฉันรู้ เพราะฉันจบด็อกเตอร์ด้านพันธุศาสตร์ แค่ปรายตามองก็เห็นข้อมูลที่ถูกดัดแปลงแล้ว

แต่ฉันไม่ได้อธิบาย ไม่ร้องไห้ และไม่คิดจะอ้อนวอน

ฉันพูดออกไปเพียงคำเดียวว่า “ได้”

จากนั้นก็เซ็นใบหย่าแล้วหายตัวไป พร้อมอุ้มสายเลือดแท้ๆ ของเขาไว้ในท้อง

ห้าปีต่อมา ในงานเลี้ยงระหว่างการประชุมดาวอส เด็กผู้ชายคนหนึ่งเผลอเหยียบรองเท้าของเนธาน เพียร์ซ

เนธานก้มลงมอง—แล้วก็เห็นใบหน้าที่เหมือนตัวเองตอนเด็กไม่มีผิด

เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นพูดอย่างสุภาพว่า “ขอโทษครับคุณลุง”

จากนั้นเขาก็หันไปเรียก “แม่ครับ!”

สายตาของเนธานมองตามไป—ก่อนจะหยุดอยู่ที่ฉัน

……

คืนที่เขาทำลายหัวใจฉัน เขากำลังกอดคำโกหกของผู้หญิงอีกคนเอาไว้

เมื่อห้าปีก่อน

ผลตรวจความเป็นพ่อถูกฟาดลงบนโต๊ะตรงกลางระหว่างเรา ราวกับระเบิดลูกหนึ่ง

กรามของเนธานแข็งตึง ดวงตาสีฟ้าเหล็กกล้าคู่นั้น—ดวงตาที่ครั้งหนึ่งฉันเคยเข้าใจว่าเป็นมหาสมุทร—ตอนนี้กลับเย็นชาเหมือนกำแพงสูง ส่วนเมแกนยืนอยู่ด้านหลังเขาสองก้าว ปลายนิ้วแตะบนไหล่เขาเบาๆ ใบหน้าถูกจัดแต่งไว้ด้วยการแสดงบท “เป็นห่วง” ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น

“อธิบายมาสิ” เนธานพูด

ไม่ใช่ คุณช่วยอธิบายได้ไหม

ไม่ใช่ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ

แต่เป็น—อธิบายมา ราวกับฉันกลายเป็นคนผิดไปแล้ว ราวกับคำตัดสินถูกประกาศก่อนที่ฉันจะเดินเข้าห้องนี้เสียอีก

ฉันหยิบรายงานขึ้นมา

มือของฉันไม่สั่นเลย ฉันอยากให้เข้าใจตรงนี้ มือของฉันไม่สั่นแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่กำลังท้องได้สี่เดือน เหนื่อยจนแทบหมดแรง คลื่นไส้ทั้งวัน และสามีของตัวเองเพิ่งกล่าวหาว่าฉันท้องกับผู้ชายคนอื่น—แต่มือของฉันยังนิ่งสนิท เพราะฉันคือดร.อาเรีย ซินแคลร์ ฉันจบด็อกเตอร์ด้านพันธุศาสตร์โมเลกุลตั้งแต่อายุยี่สิบหก และฉันอ่านผลตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อมามากกว่าที่เนธาน เพียร์ซเคยอ่านรายงานผลประกอบการรายไตรมาสเสียอีก

และฉันก็ดูออกภายในสามวินาที

ตำแหน่งแอลลีลในหน้าสอง—ความยาวชิ้นส่วนดีเอ็นเอไม่สอดคล้องกัน ส่วนหัวของแล็บ—ใช้เทมเพลตที่เลิกใช้ไปแล้วเมื่อสิบแปดเดือนก่อน และชื่อผู้ลงนาม—ดร.ริชาร์ด เหวิน ผู้ชายที่ตายไปตั้งเจ็ดเดือนแล้ว

คนตายเซ็นรายงานฉบับนี้

ฉันแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

ฉันเงยหน้ามองเนธาน สามีของฉัน ผู้ชายที่เมื่อแปดเดือนก่อนลากฉันเข้าโบสถ์เล็กๆ บนเกาะซานโตรินี มือสั่น เสียงพร่า แล้วพูดว่า ผมทนใช้ชีวิตโดยไม่ได้แต่งงานกับคุณต่อไปอีกวันไม่ไหวแล้ว แต่ตอนนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับมองฉันเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าที่เขาจับได้ว่ากำลังขโมยของ

และด้านหลังเขา—เมแกน ผู้แสนอ่อนโยนแสนหวาน กับความทรงจำวัยเด็กของเธอ เสื้อผ้าสีพาสเทลที่เข้าชุดกันทุกครั้ง และช่วงเวลาสิบห้าปีที่เธอใช้เป็นอาวุธ ปลายนิ้วโป้งของเธอลูบไหล่เขาเป็นวงเล็กๆ ราวกับกำลังปลอบโยน กำลังประกาศความเป็นเจ้าของ ตรงหน้าฉันนี่เอง

“อาเรีย” น้ำเสียงของเนธานทุ้มต่ำลง เย็นชากว่าเดิม “ผมถามคุณอยู่”

คำพูดทั้งหมดอยู่ตรงปลายลิ้นฉัน รายงานนี่ปลอม นักพันธุศาสตร์คนนั้นตายไปแล้ว ความถี่แอลลีลถูกสร้างขึ้นมา เพื่อนสนิทวัยเด็กของคุณปลอมเอกสารนี้ขึ้นมา เพราะเธอพยายามทำลายชีวิตแต่งงานของเรามาตั้งแต่วันที่คุณขอฉันแต่งงาน

คำพูดทั้งหมด อยู่ตรงนั้น

แต่ฉันกลืนมันกลับลงไปทุกคำ

เพราะในวินาทีนั้น ฉันเข้าใจอย่างแจ่มชัดจนเจ็บลึกถึงข้างใน—ถ้าฉันต้อง พิสูจน์ ความซื่อสัตย์ของตัวเองต่อผู้ชายที่เคยสาบานว่าจะเชื่อใจฉัน งั้นชีวิตแต่งงานนี้ก็ไม่มีอะไรให้รักษาอีกแล้ว

ผู้ชายที่รักคุณจริง จะไม่ซุ่มเล่นงานคุณตอนเที่ยงคืนด้วยแฟ้มเอกสารชุดหนึ่ง ผู้ชายที่รักคุณจริง จะไม่ปล่อยให้มือของผู้หญิงอีกคนวางอยู่บนไหล่ตัวเอง ขณะสอบสวนเรื่องลูกในท้องของคุณ

และผู้ชายที่รักคุณจริง จะไม่มองคุณด้วยสายตาแบบที่เนธานกำลังมองฉัน—เหมือนฉันถูกตัดสินว่าผิดไปแล้ว

“เซ็นเอกสารซะ” เขาพูดเสียงเบา “ผมให้คนเตรียมไว้ตั้งแต่บ่ายแล้ว”

ตั้งแต่บ่าย เขาไม่ได้คิดจะรอฟังคำตอบของฉันด้วยซ้ำ ใบหย่าถูกจัดเตรียมไว้ก่อนที่เขาจะถามฉันเสียอีก

สายตาของเมแกนสบเข้ากับฉันข้ามไหล่ของเขา

และฉันก็เห็นมัน—เพียงแวบเดียว เร็วเหมือนลิ้นงู ความสะใจ ความยินดีแบบไม่คิดจะปิดบัง

เธอคิดว่าตัวเองชนะแล้ว

ฉันดึงใบหย่าเข้ามาตรงหน้า ทนายของเนธานติดแท็บสีเหลืองไว้ทุกจุดที่ต้องเซ็น ช่างมีประสิทธิภาพ ช่าง ใส่ใจ ดีเหลือเกิน

ฉันวางมือซ้ายลงบนท้อง บนเด็กที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน—ลูกของ เขา เด็กที่ตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์จะรู้ความจริงอีกต่อไปแล้ว

ฉันหยิบปากกาขึ้นมา

“อาเรีย—” เนธานเอ่ยขึ้น และเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ฉันได้ยินมัน รอยร้าวเล็กๆ ในน้ำเสียงของเขา ราวกับมีบางส่วนลึกๆ ในใจเขากำลังกรีดร้องว่า หยุด อย่าปล่อยเธอไป มันต้องมีอะไรผิด—

แต่เขาไม่ได้หยุดฉัน

เขาไม่เคยหยุดฉันเลย

ฉันเซ็นทุกหน้า

จากนั้นก็ลุกขึ้น ใช้มือลูบชุดให้เรียบเหนือหน้าท้องที่กำลังนูนขึ้น และมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“ดี”

หนึ่งคำ ฉันให้เขาไปแค่หนึ่งคำ และมันก็มากเกินกว่าที่เขาสมควรได้รับแล้ว

ฉันเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลเพียร์ซ ท่ามกลางสายฝนของเดือนพฤศจิกายน และฉันไม่หันกลับไปมองอีกเลย ไม่แม้แต่ครั้งเดียว ไม่มีอีกแล้วตลอดชีวิต

นั่นคือเรื่องเมื่อห้าปีก่อน

ตอนนี้

ชุดเดรสของฉันคือวาเลนติโน สีดำสนิท ส่วนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว—ไม่ใช่เพราะฉันต้องการความสูง แต่เพราะอำนาจคือภาษารูปแบบหนึ่ง และคืนนี้ฉันตั้งใจจะพูดมันให้คล่อง

ป้ายชื่อเขียนไว้ว่า ดร.อาเรีย ซินแคลร์ ผู้ก่อตั้งและ CEO ของไบโอแวนซ์ จีโนมิกส์

ดาวอส งานประชุมเศรษฐกิจโลก ผู้ทรงอิทธิพลกว่าสามพันคนจากทั่วโลกอยู่ที่นี่ และพรุ่งนี้เช้าฉันจะขึ้นกล่าวปาฐกถาบนเวทีหลัก

ผู้ช่วยยื่นรายชื่อแขกให้ฉันตอนก้าวลงจากรถ

แต่ฉันไม่ได้เปิดดู ฉันไม่เคยดูอีกเลย ฉันเลิกสนใจรายชื่อแขกตั้งแต่ห้าปีก่อน ในคืนเดียวกับที่ฉันเลิกสนใจเนธาน เพียร์ซ

เพราะงั้นฉันจึงยังไม่รู้—ว่ายังมีชื่อของเขาอยู่ในหน้าที่สิบสอง

และอีกสี่สิบเจ็ดนาทีต่อจากนี้ ลูกชายของฉันจะสะบัดมือพี่เลี้ยง วิ่งทะลุโถงรับรอง VIP ตรงไปชนเข้ากับพ่อแท้ๆ ของตัวเองเต็มแรง