หลังยอมติดคุกแทนคนรักในใจของสามี เขากลับมาขอให้ฉันให้อภัย

วันนั้นที่คุณหนูตัวจริงก่อเหตุชนแล้วหนี อดีตสามีจะเอาชีวิตยศวัฒน์ผู้ที่เป็นลูกบุญธรรมของฉันมาขู่ฉัน เพราะอยากให้ฉันไปรับผิดแทน “รักแรก” ของเขา

ฉันช่วยยศวัฒน์ออกมา แล้วฟ้องชญานินขึ้นศาล

แต่กลับถูกโยนให้เป็นจำเลยเพราะไฟล์เสียงการชนปลอมๆ คลิปหนึ่ง จนต้องติดคุกอยู่สามปี

พี่ชายข้างบ้านที่โตมาด้วยกันอย่างฉัตรพลยื่นมือเข้ามา ช่วยฉันออกจากตรอกแคบอับทึบ แล้วขอฉันแต่งงานตรงนั้น บอกว่าจะดูแลยศวัฒน์ที่อายุหกขวบแทนฉัน

ฉันซาบซึ้งจนตอบตกลง และฝากยศวัฒน์ไว้ให้เขาดูแล

สามปีต่อมาพอออกจากคุก ยศวัฒน์สาดสีใส่ตัวฉัน เทตะปูที่ชุบพิษเต็มเตียงของฉัน

เขาถลึงตามองฉันอย่างดุร้าย “ยัยฆาตกรน่าขยะแขยง แกไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ฉัน!”

ฉัตรพลดุยศวัฒน์ต่อหน้าทันที แต่ระหว่างพาฉันไปโรงพยาบาลกลับเกิดอุบัติเหตุรถชน ฉันเอาตัวบังยศวัฒน์รับแรงกระแทกที่ถึงตายไว้แทน จนขาทั้งสองข้างชาไปหมดในทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยประวัติคดีและความพิการที่ขา ฉันก็หมดสิทธิ์กลับไปสานต่อเส้นทางนักเต้นอีก

ทว่าเพียงหนึ่งปีหลังจากนั้น ฉันกลับพบโดยบังเอิญว่าไฟล์เสียงปลอมนั้นมาจากฝีมือคู่หมั้นของฉันเอง และฉันยังได้ยินบทสนทนาระหว่างคู่หมั้นกับ “ระบบ”

“ติดคุกสามปีมันจะเป็นอะไร ก็แค่ต้องทำให้ขาของลดาวัลย์พัง เธอจะได้ไม่เป็นอุปสรรคบนเส้นทางการเต้นของชญานิน ช่วงหลายปีมานี้เธอคอยเล่นงานชญานินทุกทาง นี่มันก็สมควรแล้ว…”

ที่แท้สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นการไถ่บาป เป็นเพียงแผนลวงที่วางมานานแล้วเท่านั้น

……

เสียงของระบบยังพูดต่อไป และในออฟฟิศที่ว่างเปล่ากลับยิ่งฟังบาดหูเป็นพิเศษ

“โฮสต์ ตอนนั้นคุณปลอมไฟล์เสียง ใช้อำนาจหน้าที่บังคับให้ลดาวัลย์ติดคุกแทนชญานิน แล้วเพื่อความสุขของชญานิน ยังใช้การแต่งงานมัดเธอไว้ ดูดโชคของเธอไปแลกให้การงานของชญานินพุ่งไม่หยุด นั่นเท่ากับคุณเปลี่ยนกฎของโลกนี้ไปแล้ว...จะไม่มีวันจบดี...จะพังยับเยินจนกู้ไม่กลับ...”

ฉัตรพลจ้องไปที่ความว่างเปล่า ก่อนยื่น “หนังสือยินยอมไกล่เกลี่ยคดีอุบัติเหตุ” ที่เซ็นเรียบร้อยให้ผู้ช่วย น้ำเสียงที่พูดออกมาเย็นชาและห่างเหิน

“ลดาวัลย์อาศัยฐานะ ‘ผู้ถูกเลือกโดยโชคชะตา’ ยึดชีวิตของชญานินมาหลายปี แย่งแม้กระทั่งตัวตน ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลวรากุล’ ของเธอไป ผมแค่สั่งสอนนิดหน่อย ให้เธอเสียขาไป ก็แค่นี้เอง นั่นคือหนี้ที่เธอติดชญานิน”

“อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะผม ตอนนั้นลดาวัลย์ก็ตายอยู่ในตรอกนั่นไปนานแล้ว สามปีในคุกก็ถือว่าเธอติดหนี้ผม ตั้งแต่นี้ไป ขอแค่เธอรู้จักที่ของตัวเอง อยู่ให้สงบเสงี่ยม เห็นแก่ที่เรียกผมว่าพี่ชายมาตั้งหลายปี ผมก็จะดูแลเธอไปทั้งชีวิต...”

เขาเปลี่ยนยาทาแผลของฉันเป็นวิตามินด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แต่พอสายตาไปแตะรูปผู้หญิงบนหน้าจอล็อกโทรศัพท์ ความอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ชญานิน วางใจเถอะ แค่เธออยากได้อะไร ฉันจะช่วยให้เธอได้มันมา...”

มือฉันที่กำขอบรถเข็นค่อยๆแน่นขึ้นทีละนิดๆ และในวินาทีที่น้ำตาทะลักออกมา มันก็ซึมเปียกกระดาษผลตรวจครรภ์ในมือฉันไปทันที

ทุกอย่างในอดีตถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่น จนฉันแทบหายใจไม่ออก

หยดน้ำตาร่วงลงบนรอยแผลที่ข้อมือ ราวกับเข็มเงินนับหมื่นเล่มแทงพร้อมกัน บีบรัดอกฉันจนเจ็บแปลบ เหมือนจะลากฉันกลับเข้าไปในห้องเล็กมืดชื้นที่เหม็นเน่าไปทั่วอีกครั้ง

สี่ปีก่อน ฉันถูกใส่ร้ายว่าชนแล้วหนี ฉัตรพลในฐานะทนายฝ่ายฉันเคยยืนหยัดโต้แย้งให้สุดกำลัง

สุดท้ายเขากลับบอกฉันด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า เพราะอีกฝ่ายมีหลักฐานครบถ้วน การติดคุกของฉันหลีกเลี่ยงไม่ได้

ที่แท้ไฟล์เสียงมรณะนั้นเป็นฝีมือเขาเอง และทุกอย่างที่ฉันเจอ เขาเป็นคนจัดวางด้วยมือของตัวเอง

ถึงว่า “ทนายใหญ่” ที่เคยโด่งดังนัก ถึงได้หยุดหาหลักฐานเพียงเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของอีกฝ่าย

ชญานินออกนอกประเทศตั้งแต่วันเดียวกับอุบัติเหตุนั่น แล้วหายเงียบไปครึ่งปี ไม่มีข่าวคราว

ทุกอย่างมันมีร่องรอยให้เห็นตั้งนานแล้ว

มีแค่ฉันคนเดียวที่ถูกปิดตา และยิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึกลงไปในกับดักที่เขาวางไว้มานาน

น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือน

เสียงฝีเท้าในห้องทำงานใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนฉันต้องหนีออกไปอย่างทุลักทุเล

ลูกบุญธรรมวัยสิบขวบอย่างยศวัฒน์เอาลูกแก้วแกะสลักฟาดใส่หน้าผากฉัน จนรถเข็นล้มคว่ำ แล้วเขาก็หลบอยู่ในมุมมืด ทำท่าทางราวกับผู้ชนะให้ฉันดู

“ก็เพราะผู้หญิงเลวอย่างแกไง อาฉัตรพลถึงแต่งป้าชญานินเข้าบ้านไม่ได้!”

“พ่อบอกแล้วว่าแกมันก็แค่ฆาตกรที่ไม่มีใครเอา ถ้าไม่ได้สงสารแก อาฉัตรพลคงไม่แต่งกับแกหรอก ป้าชญานินก็ไม่ต้องย้ายออกจากบ้านตระกูลชาญเดชเพราะแกด้วย!”

ฉันมองเด็กคนนี้ที่ฉันทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก ลำคอกระตุกแน่น อยากพูดแต่ไม่ว่าพยายามยังไงก็เปล่งเสียงไม่ออก ภาพวันแรกที่เจอเขาผุดขึ้นมาในหัวอย่างฉับพลัน

ตอนนั้นเขาถูกทิ้งไว้ในโรงงานร้าง ฉันเก็บเขากลับบ้าน เลี้ยงดูเหมือนลูกแท้ๆ

หลายปีมานี้ฉันสอนเขาเขียนหนังสือ วาดรูป สอนเรื่องทางเดินชีวิต เลี้ยงให้ไม่ขาดกินขาดใช้ โตมาอย่างแข็งแรง

สุรศักดิ์ไม่ชอบเขา ฉันก็พาเขาติดตัวไว้ ให้เขาใช้นามสกุลของฉัน และตั้งชื่อให้ว่า ยศวัฒน์

วันที่ฉันถูกบังคับให้เข้าคุก เขากอดฉันร้องไห้สามวันสามคืน ยังเถียงแทนฉันต่อหน้าทุกคน “เธอคือแม่ผม ไม่ใช่ฆาตกรอย่างที่พวกคุณพูด...”

แต่หลังจากนั้น ฉันหย่ากับสุรศักดิ์ เขากลับเชื่อฟัง “พ่อ” ในทางนิตินัยของตัวเองทุกอย่าง

และตอนนี้ เขากลับด่าทอฉันอย่างโหดร้าย สาปแช่งฉันด้วยคำพูดที่พิษร้ายที่สุด ราวกับอยากให้ฉันตายให้ได้

เวลาแค่ปีเดียว เขาก็หันมามองฉันเป็นศัตรู เพราะคำพูดของคนอื่นเพียงประโยคเดียว ก็ลบล้างทุกความดีที่ฉันมีให้เขาจนหมดสิ้น