บทที่ 5

“ว้าว...เธอทำมันลงไปจริงๆ หรือที่รัก”

น้ำเสียงแหบปนหวานอันเป็นเอกลักษณ์ที่แสน เย้ายวนของคันธมาศเอ่ยขึ้นกลั้วหัวเราะ วันขวัญหน้าแดงก่ำ ก่อนจะพยักหน้า ตอนนี้สองสาวที่ตื่นเช้าแล้วพากันมาทำอาหารรับประทานที่ห้องครัว โดยวันขวัญเป็นคนแสดงฝีมือ อยู่กันเพียงลำพังเพราะไม่ได้มีเด็กรับใช้อยู่ให้เกะกะ

“อืม...”

เสียงหัวเราะแผ่วดังขึ้น ยิ่งทำให้วันขวัญหน้าแดง คนใกล้ตัวเธอเอียงหน้าเข้าใกล้ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของคันธมาศโชยกรุ่น...กลิ่นของมันหอมหวานและเย้ายวน

“เป็นยังไงบ้าง เธอรู้สึกยังไง ที่ได้ทำแบบนั้น”

“มันเอ่อ...”

วันขวัญยักไหล่ เทคนิคทั้งหมดก็เพื่อนรักนั่นแหละเป็นคนสอน

“ก็เหมือนเขาเป็นทาสของฉันเลยนะแคท มันเหมือนว่าฉันสามารถทำให้เขารู้สึก...ทรมานและมีความสุขไปพร้อมๆ กัน เหมือนกับว่าเขากำลังวอนขอให้ฉันทำให้เขามีความสุข เอาจริงๆ ฉันชอบมากกว่าตอนมีเซ็กซ์กับเขาเสียอีก”

“เธอต้องเรียนรู้อีกเยอะที่รัก บางทีเธอก็อ่อนต่อโลกเกินไป เราสามารถเหนือผู้ชายได้ด้วยสิ่งนี้ เขาจะเหมือนอยู่ในกำมือเรา...ถ้าเธอทำให้เขาติดเธอได้ขวัญ”

คันธมาศโอบเอวเพื่อนสนิท นิ้วของเธอไล้ตามสีข้างของวันขวัญ แล้วยิ้มนิดๆ วันขวัญถอนใจเฮือก ก่อนจะหันมาจูบแก้มเพื่อนรักเบาๆ

“ขอบใจนะแคท ที่เธอบอกกับฉันว่าจะเอาตัวรอดจากภูได้ยังไง เรื่องนี้”

“เพื่อเธอ...ฉันทำได้ทุกอย่างล่ะคนดี อืม...ไก่ของเธอได้ที่แล้วหรือเปล่า มันหอมมากๆ วันนี้ฉันมีแผนอยากจะได้โปรตีนดีๆ”

คันธมาศทำจมูกฟุตฟิต แล้วหลับตาพริ้ม วันขวัญหัวเราะ หูได้ยินเสียงกริ่งของเตาอบที่ได้เวลาที่กำหนดไว้แล้ว จึงไปเปิดเตา ไก่อบสูตรฝรั่งเศสที่เธอได้มาจากแม่สามี ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งครัว

สองสาวช่วยกันจัดจาน แล้วยกไปที่ห้องรับประทานอาหาร ทำโดยไม่ได้เรียกหาเด็กรับใช้ ภูริที่นั่งรออยู่ประจำที่ของตนเอง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่ภรรยาของเขาทำทุกอย่างด้วยตัวเองแบบนี้...เขามองไปยังเธอและคันธมาศ เสียงหัวเราะ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นยามเช้า มันทำให้เขารู้สึกว่าบ้านคือบ้านมากกว่าทุกหน

“ว้าว...วันนี้ผมคงจะมีความสุขไปทั้งวันแน่ๆ”

เขาพูดแล้วหันมายิ้มกับภรรยา ที่เมื่อจัดวางทุกอย่างแล้ว เธอก็ทรุดลงนั่งข้างเขา พร้อมกับหันมายิ้มให้ รอยยิ้มสดใส นัยน์ตาอ่อนหวานนี้ เขาคิดถึงมันเหลือเกิน

“ทำไมหรือคะ? มีอะไรดีๆ หรือเปล่า หุ้นของบริษัทขึ้นหรือ”

“เมียของผมทำอาหารเช้าที่น่าอร่อยขนาดนี้ให้กินน่ะสิครับ อืม...นั่นไก่อบสูตรคุณแม่หรือเปล่า?”

เขาถาม เธอพยักหน้า ก่อนจะเลื่อนชามสลัดให้กับชายหนุ่ม

“ค่ะ กินกับสลัดเข้ากันมาก วันนี้ขวัญได้อโวคาโดพันธุ์ใหม่มา ถึงจะไม่ใช่พันธุ์จากออสเตรเลียที่ภูชอบ

แต่อร่อยมากๆ ค่ะ เนื้อดีมาก เลยเอามาทำสลัดให้กับภู”

“ต้องลองแล้วครับแบบนี้”

เขาตักชิมไปแล้วก็อุทานออกมา แล้วเอ่ยชมเชยภรรยา

“อร่อยจริงด้วย ผมว่าเนื้อมันหนึบกว่าแหะ จากที่ไหนครับนี่ พันธุ์อะไร?”

“034 ค่ะ เป็นของนำเข้าจากเวียดนาม”

เสียงหวานอีกเสียงดังแทรกขึ้นมา แขกของบ้านนั่นเอง หล่อนยิ้มให้กับเขา เป็นรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่แสนลึกลับ และทำให้คนเผลอมองนั้น เหมือนก้าวตกสู่หลุมกับดัก

“แคทบอกให้ยัยขวัญสั่งมาลองชิมดูน่ะค่ะ เคยกินแล้วชอบว่ามันอร่อยกว่าของทางโน้น ราคาก็ถูกกว่า เห็นว่าคุณภูชอบด้วย”

“ยัยแคทเป็นคนเลือกของเก่งนะคะภู”

วันขวัญเอ่ยชมเชยเพื่อนรัก

“ของที่ยัยแคทเลือกมักจะเป็นของดีเสมอ”

“ยกเว้นก็แต่สามี”

หล่อนว่า แล้วหัวเราะเสียงแผ่ว นัยน์ตาแสนเสน่ห์นั่นฉายแววเศร้าเล็กน้อย

“ฉันยกให้เธอนะยัยขวัญ เรื่องที่ว่ามีสามีดี”

คนถูกชมรู้สึกปลื้ม...และยิ่งคนมีเสน่ห์แบบ คันธมาศ ชมด้วยแล้ว ความรู้สึกปลื้มเปรมกับตัวเองก็ยิ่งพุ่งสูง

วันขวัญหัวเราะ เธอเอื้อมมือไปจับมือสามี ก่อนจะมองหน้าเขาด้วยนัยน์ตาที่...เกือบจะเหมือนตอนที่เกิดเหตุการณ์วันวิปโยคนั่น

“ใช่...ฉันมีสามีที่ดีที่สุดตอนนี้ ใช่ไหมคะ? ภู”

“แน่นอนสิครับ ผมจะไม่มีทางทำให้ขวัญไม่มีความสุข หรือเสียใจอีกแล้ว”

มือของเขาจับทับที่มือเธอ คำเอ่ยนั้นราวกับคำสัญญา วันขวัญยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หวานเสนาะ ทว่าหนักแน่นและคาดคั้นในที

“ขวัญจะถือว่านั่นคือสัญญาจากภูนะคะ ว่าต่อไปนี้ขวัญจะมีแต่ความสุข”

“แน่นอนสิครับ ผมสัญญา”

“ดีค่ะ ขวัญชอบคนรักษาสัจจะ และรักษาสัญญา”

เธอว่า เขารู้สึกแปลกๆ กับคำที่เธอใช้อยู่บ้าง แต่ก็...เร่งเอ่ยคำหวานให้เธอฟังและประทับใจ นี่คือโอกาสของเขาแล้ว...

“ผมรักขวัญและต่อไปนี้จะซื่อสัตย์กับขวัญคนเดียว สัญญาด้วยชีวิตและทั้งหมดของผม”

“ค่ะ...”

นัยน์ตาของเธอเปล่งประกายประหลาดชั่วครู่ แต่ก็กลับกลายเป็นแบบเดิม คันธมาศที่เห็นสองสามีภรรยาทำราวกับมีเพียงแค่กันและกัน ก็กระแอมกระไอ แล้วแสร้งทำเสียงแทรกขึ้นมา

“โอ๊ย มีคนอิจฉาคนมีความรักอยู่ตรงนี้นะคะ”

“แหม ยัยแคท”

วันขวัญหัวเราะ แล้วหันมาถามสามีว่าเขาจะเอาขนมปังไหม เธอจะทาเนยให้ ภูริตอบรับว่าตกลง แบบนี้เขาก็ใจมา...ความสัมพันธ์ที่ดูจะง่อนแง่น ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ก็ตั้งแต่เพื่อนสนิทของหล่อนก้าวเข้ามาในบ้านนี่แหละ

ก่อนจบมื้ออาหาร วันขวัญก็หันมาเอ่ยกับสามี

“วันนี้ฝากยัยแคทไปฟิตเนสด้วยนะคะ แล้วก็ฝากดูแลเลี้ยงข้าวเย็นเพื่อนขวัญด้วย ขวัญกลับดึกหน่อยน่ะค่ะ มีพาลูกน้องที่บริษัทไปเลี้ยงประจำปีน่ะค่ะ”

ภูริมองไปที่คันธมาศชั่วแวบ ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ได้สิครับ ผมจะดูแลเพื่อนของขวัญให้เหมือนกับเพื่อนของผมเลย”

“ต้องดูแลให้เหมือนกับขวัญสิคะ”

คันธมาศว่า...แล้วยิ้มพรายให้กับเขา รอยยิ้มที่ทำเอาเขาหัวใจกระตุกไปชั่ววูบ

คำพูดจาของเธอช่าง...

“ใช่ค่ะ ภูต้องดูแลแคทให้เหมือนกับดูแลขวัญเลยนะ”

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็จะทำแบบที่ขวัญสั่งเลย”

ภูริตอบรับ ตาของเขามองสบกับนัยน์ตาคู่เฉี่ยวนั่นอีกหน...วันขวัญ...บอกให้เขาทำอย่างนั้นเองนะ...

ดูแลหล่อนให้เหมือนกับดูแลภรรยาอย่างนั้นหรือ

เสือร้าย...จะอย่างไรก็คือเสือ

สันดานก็คือสันดานที่แก้ไม่ได้ง่ายนัก