ตอนที่ 2 ขอเนื้อ

วันต่อมาหลังจากแต่งเนื้อแต่งตัวจนมั่นใจว่าตัวเองสวยแล้ว หลี่หนิงหนิงก็ตามพ่อกับแม่ออกไปทำงาน

กลุ่มปัญญาชนที่มาใหม่เริ่มงานเป็นวันแรก หัวหน้าหมู่บ้านจึงไม่ได้เข้มงวดนัก จัดสรรงานเบาๆ ให้พวกเขาทำ

บริเวณที่หลี่หนิงหนิงถูกจัดให้ไปทำงานอยู่ไม่ไกลจากพวกเขานัก

เมื่อแม่หลี่มองเห็นปัญญาชนชายคนเมื่อวานอยู่ไกลๆ ก็รีบสะกิดบุ้ยใบ้ให้ลูกสาวหันไปดู "ลูกรัก ดูตรงนั้นสิ คนที่ตัวสูงที่สุด หล่อที่สุด ที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวคนนั้นไง"

หลี่หนิงหนิงเงยหน้ามองตามไปแล้วก็ต้องชะงัก

สายตาของแม่เธอนี่แหลมคมจริงๆ ท่ามกลางผู้คนมากมาย ปัญญาชนคนนั้นดูโดดเด่นสะดุดตา แถมหน้าตายังหล่อเหลามาก เป็นผู้ชายในอุดมคติแบบที่เธอชอบเลยล่ะ

"เป็นไง แม่ไม่ได้หลอกใช่ไหม เอาล่ะ แม่ต้องไปทำงานก่อนนะ ลูกก็ค่อยๆ ทำไป เดี๋ยวพ่อกับแม่จะมาช่วยนะ"

“ค่ะ” หลี่หนิงหนิงพยักหน้าตอบรับ

ฝ่ายฉู่เหล่ยรู้สึกตั้งนานแล้วว่ามีคนจ้องมองอยู่ เขาจึงมองตามสายตานั้นกลับไป แล้วก็ได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

ทั้งคู่สบตากันอยู่พักหนึ่ง หญิงสาวดูขัดเขินแล้วรีบหันหน้าหนีไปทันที

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ฉู่เหล่ยก็ไม่ได้นึกรังเกียจ เขาขยับมุมปากยิ้มบางๆ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

หลี่หนิงหนิงคอยแอบมองฉู่เหล่ยอยู่เป็นระยะ ผ่านไปครึ่งวัน เธอก็พบว่าเขามีคุณสมบัติที่ดีจริงๆ นอกจากหน้าตาหล่อแล้ว ยังทำงานเก่งอีกด้วย

แบบนี้ถ้าในอนาคตทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกัน เธอคงไม่ต้องลงมือทำงานอะไรเลยใช่หรือไม่นะ

ทำงานจนถึงเวลาพักเที่ยง ฉู่เหล่ยจึงถือกล่องข้าวไปที่ริมลำธาร เมื่อหลี่หนิงหนิงเห็นดังนั้นเธอก็แอบตามไปเงียบๆ

ยังไม่ทันจะเดินไปถึง เธอก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อลอยมาจากที่ไกลๆ หลี่หนิงหนิงน้ำลายสอขึ้นมาทันที ถึงแม้เธอจะเป็นลูกรักของบ้าน แต่ในบ้านมีคนทำงานแค่สองคน แถมยังต้องเลี้ยงทั้งเธอและน้องชาย ฐานะจึงไม่ได้เรียกว่าร่ำรวยอะไร

ครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อคือเมื่อสองเดือนก่อน แถมยังมีแค่เศษเนื้อนิดเดียว กินไม่เคยอิ่มเลยสักครั้ง

เวลาคนเราหิวจนอยากกินอะไรมากๆ ความกล้าก็มักจะเพิ่มขึ้น หลี่หนิงหนิงเดินตรงเข้าไปหาฉู่เหล่ยทันที

"คุณ... คุณคือปัญญาชนที่มาใหม่เมื่อวานใช่ไหมคะ"

ฉู่เหล่ยที่กำลังกินข้าวอยู่ชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงกะทันหัน เขาเงยหน้ามองคนพูด "ครับ"

ถ้าจำไม่ผิด นี่คือหญิงสาวที่แอบมองเขาอยู่ตลอด สายตาแทบจะเผาเขาให้เป็นรูอยู่แล้ว หรือว่าเธอจะชอบเขา…

ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงต้องผิดหวัง เพราะเขาไม่มีทางหาคนรักในชนบทหรอก

หลี่หนิงหนิงไม่ได้สนใจความเย็นชาของฉู่เหล่ย สายตาเธอจับจ้องไปที่กล่องข้าวในมือเขาพลางลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เอ่อ… สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลี่หนิงหนิง คุณชื่ออะไรเหรอคะ”

"ฉู่เหล่ยครับ"

"ชื่อเพราะจังเลยค่ะ…สหายฉู่คะ ในชามของคุณนั่นคือหมูสามชั้นตุ๋น หรือเปล่าคะ"

เมื่อฉู่เหล่ยได้ยินแบบนั้น มือของเขาก็ชะงักไปอีกรอบ คราวนี้เขาเห็นชัดเต็มสองตาเลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ดวงตาของแม่สาวคนนี้จดจ้องอยู่แต่ที่กล่องข้าวของเขาเท่านั้น

ให้ตายเถอะ! เขาก็หลงนึกว่าเธอสนใจในตัวเขาเสียอีก

เมื่อเห็นสายตาละห้อยของเธอ ฉู่เหล่ยก็ไม่รู้ว่าตัวเองเกิดบ้าอะไรขึ้นมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลองเอ่ยปากถามหยั่งเชิง "อยากลองชิมไหมครับ"

ดวงตาของหลี่หนิงหนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงเหรอคะ ฉันไม่กินเปล่าๆ หรอกนะ ฉันจะขอแลกกับคุณ"

พูดจบเธอก็หยิบกล่องข้าวที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ออกมา ข้างในมีผักต้ม พริกดอง และด้านล่างเป็นข้าวโพดผสมข้าวสวย

ฉู่เหล่ยก็แค่ถามไปตามมารยาท ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจริงจังขนาดนี้ มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกเบาๆ ถ้าจำไม่ผิด พวกเขาเพิ่งจะรู้จักกันวันแรกไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงคนนี้ช่างทำตัวสนิทสนมกันเร็วเหลือเกิน

เมื่อเห็นฉู่เหล่ยนิ่งอึ้งไป หลี่หนิงหนิงก็ทึกทักเอาเองว่าเขาตกลง เธอรีบคว้ากล่องข้าวของเขามาทันที

หญิงสาวไม่รังเกียจเลยสักนิดว่าฉู่เหล่ยจะกินไปก่อนแล้วหรือไม่ ลงมือใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูตุ๋นกินอย่างว่องไว

"เอ่อ คือว่าอันนั้น..." ฉู่เหล่ยพยายามจะบอกว่าเขากินข้าวกล่องนั้นไปแล้ว แต่ก็ไม่ทัน

พอได้กินเนื้อ เธอก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานให้ฉู่เหล่ย "คุณไม่ต้องเกรงใจนะ คุณก็กินสิ"

ฉู่เหล่ยเริ่มนึกเสียใจที่พูดออกไปเมื่อกี้ เขากำกล่องข้าวในมือแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ไม่เป็นไร ผมไม่หิว คุณกินเถอะ"

"งั้นก็ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่กินก็เหลือไว้ให้ฉันนะ"

มือของฉู่เหล่ยชะงักไปอีกรอบ เขาค่อยๆ วางกล่องข้าวในมือลงอย่างเงียบเชียบ ปกติเขาเป็นคนรักความสะอาดค่อนข้างมาก กล่องข้าวที่คนอื่นกินแล้วเขาไม่มีทางแตะต้องต่อแน่นอน

เขาลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนีไป

พอเห็นเขาจะไป หลี่หนิงหนิงก็รีบพุ้ยข้าวที่เหลือในชามจนหมดในพริบตา แล้วรีบคว้าตัวเขาไว้ "คือว่า พรุ่งนี้ฉันขอแลกกับคุณอีกได้ไหมคะ"

คราวนี้ฉู่เหล่ยพูดไม่ออกจริงๆ ต่อให้เป็นคนใจดีแค่ไหนก็ต้องมีขีดจำกัดบ้าง "นี่ยังจะขอแลกกับผมอีกเหรอครับ"

หลี่หนิงหนิงรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง "ฉันไม่กินอาหารของคุณเปล่าๆ หรอกค่ะ ฉันจะยอมเป็นคนรักให้คุณ... ตกลงไหมคะ"

"อะไรนะ!" เขาย้อนถามกลับด้วยความตกใจ

"ฉันบอกว่าฉันไม่กินอาหารของคุณเปล่าๆ ฉันจะเป็นคนรักให้คุณไงคะ"

ฉู่เหล่ยมองสาวชนบทตรงหน้าด้วยแววตาที่บอกไม่ถูก "ผม..."

หลี่หนิงหนิงไม่รอให้เขาพูดจบ เธอก็ยื่นกล่องข้าวที่กินจนสะอาดคืนให้เขา แล้วกอดกล่องข้าวของตัวเองวิ่งหนีไปทันที

ฉู่เหล่ยยืนอึ้งไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่วิ่งไปไกล ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ