บทที่ 6 มารยาสตรีมากเล่ห์

     เข้าสู่ยามดึก พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า

            ทางด้านเรือนตะวันออก โคมไฟภายในถูกจุดขึ้น ชิวเอ๋อร์รู้สึกโมโหยิ่งนัก ยามที่มองบาดแผลนั้นที่ฮูหยินได้รับ ตั้งแต่เล็กจนโต ผู้เป็นนายไม่เคยถูกปรนนิบัติเช่นนี้มาก่อนด้วยซ้ำ นางหวีผมให้ผู้เป็นนาย ในขณะที่ยังกล่าว “ฮูหยินข้าไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมต้องยอมท่านแม่ทัพด้วยเจ้าคะ ชายผู้นั้นช่างโหดร้ายรังแกฮูหยินเช่นนี้จะยอมไม่ได้นะเจ้าคะ”

            พื้นเพเดิมชิวเอ๋อร์เป็นสตรีไม่ยอมคน เห็นผิดเป็นถูกไม่ได้  ยิ่งเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับผู้เป็นนายยอมไม่ได้เด็ดขาด

            นางยิ้มกว้างอย่างไม่ถือสา ส่ายศีรษะให้กับความคิดเล็กคิดน้อยของชิวเอ๋อร์ กล่าวเสียงแผ่ว “แค่เล็กน้อยเท่านั้น ข้าไม่ถือสาหรอก อย่าลืมสิว่าตอนนี้ข้าไม่ใช่คุณหนู จะทำแบบเดิมมาให้ผู้อื่นปกป้องไม่ได้เด็ดขาด ในเมื่อตอนนี้ข้ามีสามีและมาอยู่จวนสกุลเซี่ยแล้วจะเรื่องมากไม่ได้ อีกอย่างข้าเองก็ไม่อยากให้ท่านพ่อ ท่านแม่ของข้าลำบากหรอกนะ”

            “แต่ว่าฮูหยิน…แผลของท่าน อื้อ!”  น้ำเสียงสั่นเครือ แต่งงานไม่ทันไรฮูหยินถูกรังแกขนาดนี้ หากนานเข้าจะเป็นเช่นไร นึกไม่ถึงว่าท่านแม่ทัพที่ผู้คนนับถือจะโหดร้ายเช่นนี้

            “ชิวเอ๋อร์…”

            “เจ้าค่ะ….ข้าทราบแล้ว”  ชิวเอ๋อร์คอตก ใจห่อเหี่ยวยิ่งนัก คิดว่าถ้าผู้เป็นนายแต่งออกไปจะมีความสุข ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องราวโหดร้ายเช่นนี้

            เซี่ยสิงฉวนเดินผ่านหน้าประตูนางเผอิญได้ยินเข้าเมื่อครู่ นัยน์ตาเขาไหววูบ เมื่อตอนกลางวันเกือบลืมไปว่าเผลอทำให้นางได้รับบาดเจ็บ นอกจากนางยังไม่คิดติดใจเอาความเขาแล้ว ยังอดทนได้ดีเช่นนี้เลยหรือ

            ‘แล้วข้าจะรอดู ว่าสตรีเช่นเจ้าจะอดทนได้กี่วัน’ นับจากนี้เขาจะใช้ทุกวิถีทางให้นางหนีออกไปเอง ในเมื่ออยากให้นางแต่งเข้ามาเขาก็ทำแล้ว ส่วนนางจะเป็นตายร้ายดีเช่นไรนั้นก็แล้วแต่ชีวิตนาง เพราะนางนับว่าไม่ได้มีความสำคัญอะไร

            ในเสี้ยววินาทีนั้น จ้าวจินอิงสัมผัสได้ว่าถูกบางสิ่งกำลังจ้องมองอยู่ นางกวาดสายตาไปทั่วเรือน ร่างดำมืดนอกประตูนั้นรีบหลบรวดเร็ว นางคงจะไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ใช่หรือไม่

            ‘เหตุใดข้าต้องหลบนางด้วยกัน ทั้งที่นี่เป็นจวนของข้า!...’ คิ้วกระบี่ขมวดแน่น รีบเดินหายออกไปจากตรงนั้นทันที

นางมองหน้าประตูเรือนอยู่นาน ตอนนี้ไม่มีอะไร อาจเป็นนางที่คิดมากเกินไป

            นางส่ายศีรษะหันมากล่าวกับชิวเอ๋อร์ “ข้าง่วงแล้ว…”

            “เจ้าค่ะฮูหยิน”

ฟ้ายังไม่ทันสางดี นางตื่นขึ้นมาเปิดแง้มบานหน้าต่าง เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ เมื่อคืนนางนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะมัวแต่กังวลใจเซี่ยสิงฉวน ชายโหดร้ายผู้นั้น นางไม่เข้าใจว่าไปทำอะไรไม่ดีไว้ เขาถึงได้เกลียดชังนางขนาดนั้น ทั้งที่นางและเขาพึ่งพบกันเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ หรือเพราะว่านางเป็นต้นเหตุทำให้เขาไม่ได้แต่งงานกับสตรีผู้นั้น

            “ฉีหยี่หรือ?...” นางพึมพำกับตัวเอง ขมวดคิ้วแน่น

            ชิวเอ๋อร์เปิดประตูเข้ามา มองใบหน้ากังวลใจของผู้เป็นนาย “ฮูหยินเหตุใดรีบตื่นขึ้นมาเช้าเช่นนี้เล่าเจ้าคะ…”

             “ข้านอนไม่หลับ”

            “ฮูหยินกำลังคิดเรื่องอันใดอยู่หรือเจ้าคะ…วันนี้ถึงมีสีหน้าไม่ดีนัก”

            เรื่องของเซี่ยสิงฉวนนางไม่ค่อยรู้มากนัก เพราะตั้งแต่แต่งเข้ามายังไม่ได้ออกไปไหน นางจึงหันไปถามสาวใช้ข้างกาย “เจ้าพอรู้จักสตรีที่ชื่อ ‘หานฉีหยี่’ หรือไม่”

            “หะ…หานฉีหยี่หรือเจ้าคะ” ชิวเอ๋อร์ใบหน้าซีดลง ขบริมฝีปากแน่นก้มใบหน้าลงต่ำ จะบอกความจริงหรือแสร้งเก็บไว้เป็นความลับดี

            จ้าวจินอิงมองปฏิกิริยาของสาวใช้ ที่เป็นเพื่อนเล่นนางมาตั้งแต่เล็ก นางย่อมรู้ดีที่สุด เวลาชิวเอ๋อร์มีเรื่องปิดบังหรือโกหก นางมักจะหลบสายตา และแน่นอนใบหูนางกระดิก สิ่งที่จ้าวจินอิงคิดไว้ไม่มีผิด กล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามปิดบังข้า ไม่ต้องกังวล ข้าแค่อยากรู้ความจริง ภายภาคหน้าเวลาพบเจอหน้าแม่ทัพเซี่ยข้าจะได้วางตัวถูก”

            หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาผู้เป็นนายรู้สึกสงสารจับใจยิ่ง แต่งเข้ามาไม่นานนอกจากจะถูกเมินแล้ว ยังถูกชายผู้นั้นรังแก ขับไสไล่ส่งทำร้ายจนเป็นเช่นนี้อีก เขาไม่คู่ควรกับฮูหยินสักนิด

            “หลายวันก่อนข้าเข้าไปในโรงครัว ได้ยินมาว่าสตรีที่ฮูหยินหมายถึงเป็นคนรักของแม่ทัพเซี่ยเจ้าค่ะ…และยังมีคนบอกอีกว่า….เอ่อ…ว่า” หญิงสาวอึกอักไม่กล้าพูด

            “ว่าอันใด…” นางถามย้ำ