#####บทที่ 6 เริ่มสงสัย

"จ้า อีลูกคุณ" รสิตาเบะปากมองบนใส่คนมาใหม่ "อ่ะ นั่ง ๆ พวกกูสั่งของโปรดมึงไว้แล้วให้แล้ว บลูเบอร์รี่ชีสเค้กปั่น และเค้กหน้านิ่มช็อคโก้"

"รู้ใจสุด ๆ " มิตรภาพเราไม่เคยหายเลย ต่อให้วันเวลาผันผ่านไปเนิ่นนานสักเพียงใด แต่คำว่า ‘เพื่อน’ ก็ยังคงอยู่เสมอ

"ก็มึงกินแต่เมนูเดิม ๆ แล้วจะจำไม่ได้ยังไงก่อนเอ่ย"

พลอยพัดชายิ้มน้อย ๆ ก็จริงอย่างที่รสิตาพูด ตั้งแต่จำความได้ เธอมักจะกินอาหารเดิม ๆ ซ้ำ ๆ วนไปวนมาอยู่เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น น้อยครั้งนักหากจะคิดลิ้มลองอาหารเมนูใหม่ ๆ เพราะหลงติดอยู่ในเซฟโซนของตนเอง ไม่กล้าก้าวนอกใจออกไปด้วยกลัวรสชาติไม่อร่อยถูกปาก

ไม่นานอาหารพร้อมเครื่องดื่มก็ถูกยกมาเสิร์ฟโดยพนักงานหน้าหวาน ยิ้มสยามของทางร้านที่ถูกเทรนด์มาอย่างดีในการมีใจรักงานบริการและปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคนอย่างเสมอภาคเท่าเทียม

"มิลินไปไหน รู้ป่าว ฉันติดต่อไม่ได้เลย" ว่าพลางยกน้ำบลูเบอร์รี่ชีสเค้กปั่นขึ้นมาดื่ม หัวคิ้วขมวดนิ่วหน้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัยที่จู่ ๆ เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง ซึ่งสนิทกับเธอมากที่สุดในผองเพื่อนก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้ง ๆ ที่โดยปกติแล้วรายนั้นติดโทรศัพท์มือถือ ติดโซเชียลแจ ราบกับถูกผนวกเข้าเป็นหนึ่งเดียวกันเสียแล้ว

"นี่ก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกันจ้า เอ๊ะ หรือยัยมิลินมันแอบมีผัวโดยที่ไม่บอกพวกเรารึเปล่า" นารีตาเอียงคออย่างนึกสงสัยเช่นเดียวกัน

"อ่ะ นี่จ้า เพิ่งเห็นอีลินมันเช็คอินที่พัทยาเมื่อสองชั่วโมงก่อน" จอมนักสืบรสิตา เปิดรูปภาพหุ่นเรียวระหงในชุดบิกินี่สีแดงสดแสบตาที่ถูกโพสต์ลงอินสตราแกรมของมิลินให้เพื่อน ๆ ดู "ลงแคปชันหัวใจสีชมพูจ้าาา อีลินซุกผัวชัวร์!" แม่หมอขอฝันธง งานนี้ไม่มีพลาดแน่นอน

หัวจงหัวใจสีชมพู หวานแหววขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่คนมีความรักก็ไม่รู้จะอะไรแล้ว ร้อยวันพันปีมีแต่แคปชงแคปชันล่อเสือล่อจระเข้ อย่างพวก น้ำร้อนอะปลาเป็น น้ำเย็นต้องมาเล่นที่ห้องเรา แล้วแบบนี้จะให้คิดเป็นอื่นไปได้อย่างไร นอกเสีจากมิลินกำลังมีความรักก่อตัวขึ้นในหัวใจ

“จริง ๆ ดูนี่สิ” นารีตารีบชี้บอกเงาผู้ชายร่างบึกบึนที่ติดอยู่ในรูปภาพบนอินสตราแกรมของเพื่อนสาว

“แคป ๆ อีสัส แบบนี้ต้องซูมดู” รสิตารีบดึงโทรศัพท์กลับมือ แล้วกดบันทึกภาพหน้าจอ ก่อนจะขยายซูมเข้าไปบริเวณที่เป็นเงาดำ ๆ ของชายปริศนาซึ่งคาดว่าอาจเป็นตากล้องของรูปภาพเหล่านี้และคงพ่วงตำแหน่งอีเจ้าของหัวใจสีชมพูบนแคปชันด้วยกระมัง

“ว้ายยยยยยย ประเจิดประเจ้อมาก”

“งานดีสุด”

“ผัวอีลินชัวร์” รสิตาการันตีอีกครั้ง “อีลินมันได้เล่าอะไรให้มึงฟังบ้างป้ะอีพลอย ว่ามันแอบซุกกิ๊ก ซุกผัว หรือคุย ๆ กับใครอยู่”

“ไม่นะ” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ปกติแล้วถ้าเกิดมิลินกำลังคุย ๆ หรือมีความสัมพันธ์อย่างใดอย่างหนึ่งไม่ว่าจะในสถานะคนคุยเล่น ๆ คนคุยแก้เหงา คนคุยจริงจัง หรือกิ๊กก็มักส่งมาโอ้อวดเธอทุกครั้ง

“อีนี่มันซุก คืนนี้ฟันธงได้กินกันชัวร์ งานดีขนาดนี้อีลินรับจบ เหมาหมด รันทุกวงการ” บางทีหล่อนก็อยากเป็นเมลินดาเหมือนกัน เกิดมาครั้งเดียวใช้ชีวิต ใช้กีคุ้มสุด ๆ แต่เสียดายโชคไม่เข้าข้าง ได้หกศูนย์มาแท่งแรก เพราะสกิลลีลาลวดลายประหนึ่งนางเอกเอวีอย่างหล่อนจึงทำให้ผู้ติดแจ ถึงขั้นรีบยกขันหมากมาสู่ขอกันเลยทีเดียว

“แหมม มึงก็ เพื่อนเราไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นป้ะ” นารีตารีบแย้ง “แต่ได้หมด”

ทั้งสองหัวเราะร่าอย่างชอบใจ พลอยพัดชามองภาพนั้นแล้วยิ้มตาม อดคิดถึงอีกคนไม่ได้ นี่ถ้าอีกฝ่ายนั่งอยู่ตรงนี้รับรองได้เลยว่ามีการปะทะฝีปาดที่ดุเดือดกว่าเมื่อครู่หลายเท่าแน่นอน

“แต่จะว่าไป” รสิตาหรี่ตามองพร้อมกับซูมเข้าซูมออกเงาดำ ๆ ของชายปริศนาซ้ำหลายหน “หุ่น รูปร่าง คล้ายไอ้ภูมิ ผัวมึงเลยอีพลอย”

“พ่อเจ้าประคู้นนนนน” นารีตารีบพนมมือขึ้นชูเหหนือหัว “เหมือนแต่หุ่นกับรูปร่างพอเถ้อะ สันดานไม่ต้อง มีเพื่อนเขยเหี้ย ๆ แบบไอ้ภูมิคนเดียวก็เกินเยียวยาแล้ว”

“สาธุ้” และแล้วรสิตากับนารีตาก็ประสานเสียงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“พวกแกน่ะช่วยพูดถึงสามีฉันดี ๆ หน่อย ภูมิเขาไม่ได้เลวร้ายแบบที่พวกแกคิดสักหน่อย” หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ช่างมัน พลอยพัดชา ‘หน่วยรบพิทักษ์ผัวแห่งชาติ’ ขอออกโรงปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีของสามีด้วยการถกเถียงประเด็นแก้ต่างให้น้ำขุ่นกลายเป็นน้ำใสจนคอขึ้นเอ็น

“แหมมจ้า แม่เมียดีเด่น พูดราวกับว่าผัวมึงมีเรื่องดี ๆ ให้พูดถึงมากนักล่ะ” รสิตากรอกตามองบนด้วยความเอือมระอา “เมื่อก่อนใช่ กูยอมรับว่ามันเป็นผู้ชายที่ดีคนนึงเลยแหละ แต่ตอนนี้ยังเป็นอยู่รึเปล่า ไอ้คนดีคนเดิมของมึง ที่มึงเคยตัดสินใจร่วมชีวิตด้วยน่ะ ยังใช่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของมึงอยู่รึเปล่า”

หญิงสาวนิ่งงันพูดสิ่งใดไม่ออก จนปัญญาที่จะหาถ้อยคำมาถกเถียง เพราะรู้ดีว่าอย่างไรก็ไม่มีวันเอาชนะฝีปากอย่างรสิตา ตัวแม่แห่งเครื่องจักรกลการด่าได้

“...”

“พอ ๆ จะมาคุยเรื่องซีเรียสอะไรเนี่ย เลิก ๆ” นารีตาเห็นสีหน้าเพื่อนไม่ค่อยสู้ดี จึงรีบแทรกตัวเปลี่ยนประเด็นก่อนอาหารและเครื่องดื่มสุดอร่อยพวกนี้จะกร่อยลงจนรับประทานไม่ลงเสียก่อน

บรรยากาศวันนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมีความสุข เป็นอีกวันหนึ่งที่ทำให้พลอยพัดชาลืมสิ้นความทุกข์ระทมใจที่เคยเก็บงำสะสมมาในทุก ๆ วันจนมันกลายเป็นภูเขาหนักอึ้งอยู่กลางอก เพราะข้างกายเธอยังเพื่อนทั้งสองคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตั้งแต่มัธยม แม้นวันนี้จะขาดเพื่อนสนิทที่สำคัญอีกหนึ่งคนก็ตาม

แต่มันก็เป็นความสุขที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น เพราะหลังจากที่แยกย้ายกับเพื่อนสนิทไปแล้ว พลอยพัดชาก็ต้องกลับเข้าสู่ห้วงความรู้สึกเดิมที่มันแย่จนกลายเป็นความเคยชินเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว

“นี่มันเค้กร้านโปรดภูมินี่” จู่ ๆ ความคิดชั่ววูบหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ตัดสินใจเปลี่ยนแพลนอย่างกะทันหัน เดิมทีจากที่ตั้งใจว่าจะกลับบ้านเลยไม่เหลวไหลหรือวอกแวกไปไหน ก็เลี้ยวรถยูเทิร์นไปยังร้านเค้กจินดาร้านเค้กเจ้าประจำของสามี

“สวัสดีค่า รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวกล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มแย้ม

“รับเค้กมะพร้าวน้ำหอม 2 ชิ้น และ เอา เอ่อ...”ยกฝ่ามือขึ้นมาจับปลายคางป้อย ๆ ทำสีหน้าท่าทางครุ่นคิด “บลูเบอร์รี่ชีสพาย กับ มะยงชิดชีสพาย อย่างละสามถาดค่ะ แล้วก็...เพิ่มเป็นบลูกับมะยงชิดอย่างละหนึ่งอีกสองชุดนะคะ”

“รับออเดอร์ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

“ค่ะ” หญิงสาวเดินไปนั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาระหว่างที่รอพนักงานจัดเค้กใส่กล่องบริเวณริมหน้าต่าง

เลื่อนเข้าช่องแชทระหว่างเธอสามีปรากฏว่า ยังคงว่างเปล่า ไม่ขึ้นแม้กระทั่ง Read “สงสัยภูมิคงยุ่งมากจริง ๆ ป่านนี้จะกินอะไรรึยังนะ”

ติ๊ง milin_malinda ได้โพสต์ภาพที่คุณอาจถูกใจ

พลอยพัดชาเลื่อนแจ้งเตือนจากการกดติดดาวลงมาและกดเข้าไปดูโพสต์ล่าสุดบนอินสตราแกรมของเพื่อนสาว

ปรากฏภาพแรกเป็นรูปภาพแก้วไวน์สองแก้วที่วางอยู่ริมสระว่ายน้ำสุดหรูหราทอดมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกที่แดดเริ่มอ่อนลงแล้ว พร้อมแคปชัน ‘ไวน์องุ่นกับคนรู้ใจ’

ก่อนแจ้งเตือนสตอรี่โค้ดเฟรนด์จะเด้งขึ้นมา พลอยพัดชาไม่รอช้ากดเข้าไปดูทันที

“แหม เดี๋ยวนี้มีความรักนะเนี่ย”

เป็นภาพเรือนร่างท่อนล่างตั้งแต่หน้าท้องแบนราบจนถึงท่อนขาเรียวยาวที่โผล่พ้นขอบน้ำขึ้นมาในชุดบิกินี่ซีทรูสีแดงสด อวดความขาวประหนึ่งพกหลอดไฟไปด้วยทุกที่ของตนเอง

จุดที่น่าจับตานั่นคือ ข้อแขนบึกบึนสวมใส่นาฬิกา Rolex สีเงิน และฝ่ามือหนาที่กำลังวางอยู่บนท่อนขาเรียวบางของแม่คุณเขาต่างหาก

เธอจึงตอบกลับข้อความไปว่า “แหม หวานเชียว ไม่เล่าให้เพื่อนฟังบ้างเลยนะ”

“เค้กได้แล้วนะคะคุณลูกค้า”หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแบรนด์แนมสุดหรูดังเดิม ก่อนจะเดินไปรับถุงเค้กจากพนักงานแล้วขับรถมุ่งหน้าสู่บริษัทของครอบครัวผู้เป็นสามีที่แทบไม่ได้มานานร่วมปีสองปีแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณพลอย”

“สวัสดีครับคุณพลอย” แต่ทุกคนก็ยังรู้จักเธอในฐานะภรรยาของซีอีโอบริษัท

“สวัสดีค่ะ” เธอรับไหว้และยิ้มทักทายทุกคนด้วยน้ำใสใจจริง ชนิดที่ว่าไม่มีพิษมีภัยกับใคร

“สวัสดีค่ะคุณพิมล” กระทั่งเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของผู้เป็นสามี ก็เจอะเจอะกับคุณพิมลพร เลขานุการคนสนิทที่นั่งประจำโต๊ะอยู่ด้านหน้าห้องด้วยสภาพจิตใจล่องลอย

“ว้ายยย คุณพลอย” คุณพิมลพรเบิกตากว้าง ลุกลี้ลุกลนด้วยความตกใจที่จู่ ๆ เมียเจ้านายก็ดันมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

“คะ” พลอยพัดชาหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างงงงวย “ตกใจอะไรขนาดนั้นคะคุณพิมล นี่พลอยเองค่ะ”

“ปะ...ปล่าวค่ะคุณพลอย” คุณพิมลพรลอบกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ มือไม้เย็นเฉียบสั่นเทาราวกับเจ้าเข้าแต่ต้องพยายามสำรวมเก็บอาการเอาไว้ใลม่ให้หลุดโป๊ะ “คุณพลอยมาทำอะไรเหรอคะ”

“คะ...พลอยมาหาภูมิน่ะค่ะ” ถึงจะสังเกตพฤติกรรมและอาการแปลก ๆ ของคุณเลขานุการหน้าห้องสามี แต่ก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยามสิ่งใดให้มากความ “พอดีขี่รถผ่านร้านเค้กเจ้าโปรดของภูมิพอดีน่ะค่ะ ก็เลยนึกถึง เป็นห่วงด้วยกลัวว่าภูมิจะทำงานหนักจนไม่ได้พักผ่อนหรือมีอะไรตกถึงท้องเลย”

“ค่ะ” คุณพิมลพรยิ้มเจื่อน ๆ

“พลอยซื้อมาฝากคุณพิมลด้วยนะคะ บลูเบอร์ชีสพาย กับ มะยงชิดชีสพายค่ะ พลอยเคยลองทานอยู่หนสองหน รสชาติดีมากเลยนะคะ” ว่าแล้วก็ยื่นถุงขนมให้อีกฝ่ายรับไป

“ขอบคุณค่ะคุณพลอย ความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้นะคะ พี่เกรงใจน่ะค่ะ” ทุกครั้งที่มาบริษัทก็มักจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาด้วยไม่เคยขาด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พลอยเต็มใจ และอีกอย่าง นาน ๆ ทีพลอยจะได้เข้ามาด้วย ไม่ได้ลำบากลำบนหรอกค่ะ”

“ค่ะ”

“ภูมิอยู่ด้านในใช่ไหมคะ”

“อะ...เอ่อ...เอ่อ...คุณภูมิ วันนี้คุณภูมิออกไปคุยกับลูกค้าชาวต่างชาติด้านนอกน่ะค่ะ”

“อ้าวเหรอคะ แล้วทำไมคุณพิมลถึงไม่ไปด้วยล่ะคะ” ปกติแล้วหน้าที่ของเลขาต้องคอยติดตามเข้านายไปทุกที่ไม่ใช่หรืออย่างไร

“เอ่อ...วันนี้ลูกค้าขอคุยกับคุณภูมิเป็นการส่วนตัวน่ะค่ะ พี่ก็เลยไม่ได้ไปด้วย” คุณพิมลพรแถจนสองข้างขาถลอกปอกเปิด เพราะแน่นอนว่า ภูมินทร์ไม่ได้คุยงานกับลูกค้า และไม่ได้เข้าบริษัทมาสองสามวันแล้วเช่นเดียวกัน

“งืออ เสียดายจังเลยค่ะ” หญิงสาวห่อตัวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็ก ๆ “งั้นเดี๋ยวพลอยนั่งรอที่ห้องทำงานดีกว่าค่ะ จะได้กลับบ้านพร้อมภูมิเลยทีเดียว”

“วันนี้คุณภูมิอยู่คุยจนดึกเลยค่ะคุณพลอย น่าจะกลับเข้าบริษัทอีกทีคงค่ำ ๆ น่ะค่ะ”

“ค่ะ งั้นพลอยกลับดีกว่า สวัสดีค่ะคุณพิมล” พลอยพัดชาเก็บซ่อนความสงสัยเอาไว้ว่าเหตุใดคุณเลขาจึงมีทีท่าเช่นนี้ ทำเสมือนว่ากำลังปิดบังอะไรเกี่ยวกับสามีที่ไม่ต้องการให้เธอทราบเสียอย่างนั้น

“ไม่ ๆ” พลอยพัดชาส่ายหัวสะบัดไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป “ไม่มีอะไรหรอก”

“สวัสดีค่าคุณพลอย” ดาว หรือ ดาวิกาหัวหน้าฝ่ายการขายเดินเข้ามาทักทาย “กลับจากฮันนีมูนแล้วเหรอคะ”

“คะ พลอยไม่ได้ไปฮันนีมูนสักหน่อยนะคะพี่ดาว ไปรู้ข่าวโคมลอยมาจากไหนเนี่ย” พลอยพัดชาหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะคุณพี่ดาว ที่ค่อนข้างสนิทสนมมากกว่าพนักงานคนอื่น ๆ ในบริษัท เนื่องจากเคยช่วยจ่ายค่าแท็กซี่ให้ตอนที่เธอไม่ได้พกเงินสด ซ้ำแอปพลิเคชันธนาคารยังมาล่มอีก

“อ้าวเหรอคะ”

“ใช่ค่ะพี่ดาว”