#####บทที่ 1 พลอยภูมิ

"ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมามันไม่เคยมีความหมายสำหรับภูมิเลยจริง ๆ ใช่ไหม ภูมิถึงได้ทำกับพลอยแบบนี้..." สิ้นสุดแล้วความอดทนที่เคยเพียรพยายามอดกลั้นมาตลอด มันขาดสะบั้นลง โดนเขาเหยียบซ้ำอีกทีจนแหลกละเอียดแทบไม่เหลือชิ้นดีอีกต่อไป

ทะเบียนสมรสที่นอนกอดทุกคืนมันไม่เคยช่วยให้เธอมีความสุขจริง ๆ เลยสักครั้ง แต่มันกลับทำให้ทุกข์ทรมานจวนจะกระอักเลือดตายเพราะท้ายสุดแล้ว มันยิ่งตอกย้ำว่าต่อให้เธอจะพยายามทำตนเป็นภรรยาที่ดีมากเพียงใด มักศักดิ์ มีศรีเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ก็ไม่มีความหมายเท่าคนที่นอนแบขาให้ทุกคืนซึ่งมีศักดิ์เป็นเพียง "ชู้"

เธอไม่ได้แม้กระทั่งตัวหรือหัวใจ มีเพียงสถานะเมียหลวงที่แทบไม่ได้อยากได้เพราะมันต้องพ่วงด้วยตำแหน่งเมียน้อยตามมา เขายัดเยียดทุกอย่างให้เธอโดยที่ไม่เคยถามไถ่ความสมัครใจจากเธอสักคำ

"พลอยอย่าทำตัวเป็นผู้หญิงมากเรื่องได้ไหม ยังไงผมก็ให้พลอยเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว ยังไงพลอยก็มีศักดิ์เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมไง แล้วพลอยยังต้องการอะไรอีก"

เพี้ยะ! ฝ่ามือหนักฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่มีภาพซ้อนทับของริมฝีปากเธอเคยจุมพิตลงบนพวงแก้มนั้นด้วยความรักใคร่เต็มหัวใจ

คำพูดที่มันพ่นออกมาเขาไม่เคยรู้เลยว่ามันทำร้ายหัวใจคนฟังมากขนาดไหน เขาสักแต่จะเอาตัวรอดให้พ้นวัน สักแต่จะทำอย่างไรก็ได้ที่ตัวเองได้เปรียบ ส่วนคนอื่นช่างมัน

"ฮึก แต่กับคนนี้ไม่ใช่! กับคนนี้ไม่ใช่ ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ ทำไม" ในใจมันจุกจนแทบจะยืนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว "ทำไม ผู้หญิงบนโลกนี้มันน้อยมากเหรอไง มันมีแค่จำนวนจุ๋มจิ๋มหรือไง ทำไมต้องเป็นคนนี้ ทำไม!"

"พลอย...ก็ความรักมันห้ามกันไม่ได้ พลอยจะให้ผมทำยังไง ต่อให้มีคนตั้งมากมายก็จริงแต่ผมรักคนนี้หนิ"

เธอรักคนแบบนี้ไปได้อย่างไร...

คบกันมาสองปี เป็นผัวเมียร่วมเตียงกันมาอีกห้าปี ระยะเวลาไม่ใช่น้อย ๆ ของความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนที่มันเกิดขึ้นเพราะความสมัครรักใคร่หาใช่มีใครมาบีบบังคับให้คบหากันเสียหน่อย แต่ดูถ้อยคำที่พ่นออกมามันเหมือนกับคนที่ไม่เคยมีเยื่อใยต่อกันเลย

...

ณ ปัจจุบัน เหตุการณ์ก่อนหน้าที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเดินทางมาถึงจุดผันเปลี่ยนชีวิต

พลอย หรือ พลอยพัดชา หญิงงามวัยยี่สิบเก้าปีบริบูรณ์ เธอเป็นลูกสาวคนโตของเกริกพลและพิมพ์ดาว สองสามีภรรยามหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยติดอันดับต้น ๆ เลื่องลือชื่อเป็นที่รู้จักกันถ้วนในแวดวงสังคมและแวดวงธุรกิจ รวมทั้งมีธุรกิจจำพวกอสังหาริมทรัพย์ โรงแรม รีสอร์ท นับร้อยสาขา

ตอนนี้แยกออกจากอกพ่อแม่ เข้ามาเป็นแม่บ้านแม่เรือนคอยดูแลปรนนิบัติสามีที่ปีนี้ครบรอบแต่งงานห้าปีแล้ว ทว่ายังไม่มีเจ้าตัวน้อยสืบสายทายาทเสียที ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่ตรวจสุขภาพและพยายามทำทุกอย่าง สายมูก็แล้ว พึ่งกลวิธีทางวิทยาศาสตร์ก็แล้ว เด็กก็ยังไม่มาเกิดเสียที จนเริ่มถอดท้อใจ หากวันใดเด็กอยากมาก็คงมาเอง

ซ้ำปีมานี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้แล้วใหญ่ สองสามีภรรยาที่เคยร่วมรักกันหวานชื่น ถ่ายทอดความรักผ่านบทเซ็กซ์อันเร่าร้อนเป็นประจำทุกวันไม่เคยขาด...กลับเหี่ยวแห้ง เหี่ยวเฉาจนแมงมุมสามารถชักใยได้

"คุณพลอย ให้ป้าช่วยเถอะค่ะ" ป้าพริ้ง ป้าแม่บ้านที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันตั้งแต่ย้ายข้าวย้ายของเข้ามาอยู่เรือนหอแห่งนี้ใหม่ ๆ

"ไม่เป็นไรค่ะป้า ป้าไปทำงานของป้าเถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้พลอยจัดการเอง" พลอยพัดชาส่งยิ้มหวาน เธอมีนิสัยอ่อนหวาน กิริยามารยาทอ่อนช้อย ฟิลลูกคุณหนูในวังจากละครหลังข่าว จนคนรอบข้างรักใคร่ ทะนุถนอมเอ็นดูประคบประหงมชนิดที่ว่าคล้ายลูกคนหนึ่ง

ส่วนพ่อแม่สามีก็รักใคร่ เพราะสะใภ้แบบหนูพลอยพัดชาหาจากไหนไม่ได้ง่ายดาย กิริยางดงาม ดีทั้งต่อหน้าและลับหลัง เสมอต้นเสมอปลาย เก่งด้านงานบ้านงานเรือน เพียบพร้อมสมกับเป็นกุลสตรีทุกประการ

"ค่ะ" ป้าพริ้งเดินกลับเข้าไปในห้องครัวแล้วมองดูร่างบอบบาง ผิวกายขาวเนียนลออดุจน้ำนมด้วยขลุกตัวอยู่แต่บ้าน ไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเตร็ดเตร่หรือออกแดดที่ไหน สวมใส่ชุดเสื้อยืด กางเกงขายาวธรรมดา โพกสะเอวด้วยผ้ากันเปื้อนกำลังยืนจัดโต๊ะอาหารรอสามีลงมาทานมื้อเช้าด้วยกันอย่างเช่นทุกวัน

"เห้อ ฉันล่ะสงสารคุณพลอยเธอจริง ๆ เลยนะป้า ดูสิต้องตื่นตั้งแต่เช้ามาเตรียมน้ำอุ่น เตรียมเสื้อผ้า เตรียมอาหารให้คุณภูมิ" บัว แม่บ้านสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพลอยเอ่ยขึ้น หล่อนเองก็เข้ามาทำงานหลังป้าพริ้งไม่นานสักเท่าไหร่

"แกนี่ชอบจริงนะนังบัวกับเรื่องคุณ ๆ เค้า" ป้าพริ้ง แม้นอาจเห็นด้วยกับคำพูดนังบัวมันนั่นแหละ แต่ไม่อยากจะสาธยายอะไรให้มากความ เดี๋ยวจะเป็นหมาเอาเปล่า ๆ เพราะเขาสองคนก็ผัวเมียกัน

คนยืนคุย หรือจะสู้คนที่นอนคุยกัน

"ก็ฉันพูดความจริงนี่ป้าพริ้ง" บัวชิชะกลับไป

"ถึงเป็นความจริงเอ็งก็ไม่ควรพูด ถ้าเกิดคุณภูมิมาได้ยินเข้าเอ็งถูกไล่ออกแน่นางบัวเอ้ย ไปไป้! ไปทำงาน" ป้าพริ้งรีบโบกมือไล่บัวให้รีบเข้าไปด้านในครัวโดยมีตนเดินตามหลังติด ๆ และแอบชำเลืองตามองร่างเล็กร่างน้อยด้วยความสงสารเพียงครู่เดียวเท่านั้นจึงเร่งมือทำงานของตนต่อ

"พลอย พลอย! พลอย" เสียงร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายจนคนในบ้านฟังแล้วชินหูเพราะมักจะได้ยินเป็นประจำทุกเช้าและเย็นหลังจากที่คุณผู้ชายของบ้านกลับจากทำงาน

"คะภูมิ มีอะไรคะ" พลอยพัดชาวางมือจากการจัดโต๊ะอาหารมื้อเช้าให้สามีแล้วเดินไปตามเสียงเรียกเสียงร้องจากบนสุดของขั้นบันได

"เนกไทผมอยู่ไหน ผมหาไม่เจออะ" เสียงที่ไม่ได้ดูหยาบกระด้างแต่ก็ไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวานอย่างที่สามีควรพูดกับภรรยาเอ่ยขึ้น

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ผิวกายขาว รูปร่างสูงแกร่ง หุ่นกำยำที่กำลังสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกางเกงทรงกระบอกสีครามตัวโปรดคือ "ภูมิ" หรือ "ภูมินทร์" ลูกชายคนกลางของไกรศรีและกิ่งจันทร์เจ้าของบริษัทส่งออกยานยนต์ขนาดใหญ่ที่ติด Top 3 ในประเทศไทย นับได้ว่ามีฐานะที่ค่อนข้างร่ำรวยมหาศาล มีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต ซึ่งตอนนี้คนที่ได้ขึ้นแท่นเป็นหัวเรือใหญ่นั่งเก้าอี้ตำแหน่งซีอีโอก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากภูมิ ด้วยลูกคนแรกเป็นผู้หญิงแต่งงานมีสามีและย้ายไปอยู่กับสามีที่โซนยุโรปหลายปีแล้ว ส่วนลูกชายคนเล็กยังคงเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ซ้ำยังเอาโล้เอาพายอะไรไม่ได้สักอย่าง

"ก็อยู่ในลิ้นชักเนกไทไงคะ"

"แล้วทำไมพลอยไม่หยิบออกมา พลอยก็รู้ว่าผมรีบไม่มีเวลาหาหรอก" น้ำเสียงของเขาเริ่มติดหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อแพลนในตอนเช้าต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันเพราะเมียเขาบกพร่องในหน้าที่รับผิดชอบ

"เมื่อคืนภูมิบอกพลอยเองนี่คะว่าภูมิจะเป็นคนเลือกเนกไทเอง"

ภูมินทร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "ขึ้นมาเลือกให้หน่อย"

"ค่ะ" ยิ้มหวานแล้วเดินขึ้นไปโดยไม่มีบ่นอิดออดสักคำ "พลอยว่าใส่สีนี้ดีกว่าค่ะมันดูเหมาะกับงานที่ภูมิจะไป" หญิงสาวหยิบเนกไทสีโทนเดียวกับกางเกงขึ้นมา

"ครับ"

เมื่อถูกใจคนสวมใส่แล้วหญิงสาวก็รีบจัดแจงเครื่องแต่งกายเขาให้ดูเรียบร้อย มีภูมิฐานสมฐานะประธานบริษัทมากที่สุด

"สามีพลอยหล่อที่สุดเลยค่ะ" ปลายเท้าน้อย ๆ เขย่งยืดเหยียดตัวขึ้นไปจุมพิตลงบนพวงแก้มของสามี "วันนี้มื้อเช้ามีไข่ดาว ไส้กรอก ขนมปังและกาแฟดำนะคะ"

"ครับ เดี๋ยวตอนเย็นผมจะต้องไปออกงานประมูลเครื่องเพชร ฝากพลอยช่วยจัดเตรียมชุดให้หน่อยนะ"

"ค่ะ"

พลอยพัดชาไม่เคยบกพร่องในหน้าที่ภรรยา หากในบ้านหลังนี้เธอไม่ได้ขึ้นไปนอนชั้นบนร่วมเรียงเคียงหมอนบนเตียงเดียวกันกับภูมินทร์ สิ่งที่เธอกระทำคงไม่ได้ต่างจากสาวรับใช้ที่คอยปรนนิบัติพัดวีเจ้านายอย่างสุดความสามารถและสุดแรงกล้า