ตอนที่ 6 ความจริง

ตอนที่ 6 ความจริง

ฝั่งด้านจ้าวเหวิน

เขาเข้ามาตรวจสอบพบว่าโรงสีข้าวเครื่องใช้ปั่นข้าวเกิดขัดข้องต้องเปลี่ยนอะไหล่ใหม่ กว่าจะเสร็จท้องฟ้าก็มืดสลัวมองดูนาฬิกาข้อมือ เกือบจะถึงมื้อเย็นจึงกลับเข้าไปในบ้านอาบน้ำ ก่อนจะออกไปหาเซียวฉีกับซินหยาที่โรงพยาบาล

“จ้าวเหวินแม่ขอไปด้วยนะ ได้ยินมาว่าหนูซินหยาไม่สบายแม่เป็นห่วงหลานมาก ๆ เลยเกิดมาร่างกายยิ่งไม่ค่อยจะแข็งแรงแม่ให้ป้าหลิวทำข้าวต้มกับอาหารเย็นให้เซียวฉีด้วย อาหารที่โรงพยาบาลคงจืดชืด” ซ่งไป๋หยางแม่สามีร้อนอกร้อนใจเมื่อรู้ข่าวว่าหลานสาวคนเดียวไม่สบายจนต้องนอนโรงพยาบาลเมื่อสามีกลับเข้ามาในบ้าน จึงให้สาวใช้จัดการทำอาหารไปเยี่ยมหลานกับลูกสะใภ้

“คุณพ่อกลับมาแล้วหรือครับ อย่างนั้นไปกันเถอะ”

“ฉันไปด้วยนะคะ” หรูอี้เดินออกมาจากห้องได้ยินรีบขอไปด้วยทันทีกลัวว่าเซียวฉีจะบอกทุกคนว่าเธอเป็นตัวการที่ทำให้ซินหยาไม่สบาย

ทั้งสามคนเดินทางมาที่โรงพยาบาลแต่เมื่อมาถึงสอบถามกับโรงพยาบาลกลับไม่พบชื่อของซ่งซินหยารักษาอยู่ที่นี่แล้ว และไม่รู้ว่าตอนนี้ซินหยากับแม่ของเธอไปที่ใด ร่างกายของจ้าวเหวินร้อนวูบวาบใบหน้าร้อนผ่าว

“จะหายไปได้อย่างไรในเมื่อคุณพ่อมาหาซินหยาที่นี่ ค่ำป่านนี้ทั้งสองจะไปที่ไหนได้” จ้าวเหวินสถบออกมาอย่างหัวเสีย หรูอี้ยืนอยู่ด้านหลังพลางแสยะยิ้มมุมปาก

“หรือว่าพี่สะใภ้จะหนีไปแล้ว พี่ทั้งสองทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าคะ”

“หรูอี้พูดเรื่องอะไร แม่ไม่เคยเห็นจ้าวเหวินต่อว่าหรือทะเลาะกับลูกสะใภ้เลยนะไม่มีทางที่เธอจะหนีไป อาจจะกำลังกลับบ้านและสวนทางกับเราก็ได้อย่าพึ่งคิดไปไกล หนูซินหยาอาการดีขึ้นหมอน่าจะให้กลับไปดูแลต่อที่บ้าน เรารีบกลับบ้านกันเถอะ”

ซ่งไป๋หยางรีบปรามลูกสาวและพูดในสิ่งที่อาจจะเป็นไปได้ จ้าวเหวินพยักหน้าทำตามคำพูดของแม่ แต่คำพูดของหรูอี้ยังคงวนเวียนในความคิดไม่จางหาย

จนกระทั่งมาถึงบ้านสอบถามกับป้าหลิวได้คำตอบกลับมาทำให้เขาร้อนรุ่มมากกว่าเดิม เมื่อคำตอบคือไม่มีใครกลับมาที่นี่ จ้าวเหวินรีบไปที่ห้องของเซียวฉี ค้นหาเสื้อผ้าเอกสารและเงินที่เธอมักจะเก็บเอาไว้ ทุกอย่างว่างเปล่าหัวใจของเขาวูบไหว หล่นวูบไม่คิดว่าเซียวฉีจะพาลูกสาวหนีเขาไปจริง ๆ

“เป็นอย่างไรบ้างพบหนูเซียวฉีหรือไม่” แม่ซ่งไป๋หยางรีบเข้ามาถามสองเท้าก้าวเข้ามาในห้องก็ต้องตกใจและได้คำตอบ ว่าตอนนี้ลูกสะใภ้ของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

“เกิดอะไรขึ้นกับลูก หรือว่าลูกจะทะเลาะกับหนูเซียวฉีจริง

ๆ ไม่ได้การแล้วแม่ต้องรีบไปถามกับพ่อ เพราะพ่อคือคนที่เจอทั้งสองคนเป็นคนสุดท้าย ” ไม่เพียงแต่จ้าวเหวินที่สั่นไหว แม่ซ่งเองก็ไม่ต่างเป็นห่วงทั้งสองคนเดินกึ่งวิ่งไปหาสามีที่ห้องทันที

“เซียวฉีเธอหนีฉันไปจริง ๆ สินะ เธอจะหนีไปเองพียงลำพังได้อย่างไร ไหนจะซินหยาที่กำลังไม่สบายต้องมีคนยื่นมือมาช่วยเหลือแน่ ๆ ” จ้าวเหวินรีบตามหลังแม่ไปติด ๆ เพื่อสอบถามพ่อว่าเซียวฉีมีท่าทีเช่นไร และมีอาการอะไรหรือไม่ช่วงที่คุณพ่อพบเจอเธอ

“คุณคะเกิดเรื่องแล้ว หนูเซียวฉีกับซินหยาหายตัวไปจากโรงพยาบาล คุณได้เข้าไปเยี่ยมลูกสะใภ้กับหลานจริง ๆ ใช่มั้ย” เหอหลงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง วางหนังสือลงอย่างช้า ๆ พลางถอนหายใจ จ้องมองภรรยาพร้อมตอบคำถาม

“เจอสิ ก่อนจะกลับฉันยังพูดคุยกับซินหยาอยู่เลย เป็นไปไม่ได้ที่เซียวฉีจะหนีไป”

“แต่ว่าผมกับคุณแม่สอบถามแล้วนะครับ ตอนนี้ซินหยาไม่ได้รัยบการรักษาที่โรงพยาบาลนั่น”

“นั่นสิคะ ตอนนี้ก็มืดค่ำแล้วป่านนี้ซินหยาจะเป็นอย่างไร หรือว่าเราต้องแจ้งตำรวจดีมั้ย ให้เขาช่วยตามหา” แม่ซ่งเริ่มเป็นกังวลนั่งไม่ติด

“คุณแม่จะเป็นห่วงเด็กนั่นทำไมคะ แน่ใจแค่ไหนกันคะว่าซินหยาคือลูกของพี่จ้าวเหวินจริง ๆ ” หรูอี้เดินเข้ามาในห้องนอนของคุณพ่อคุณแม่ เอ่ยขึ้นในสิ่งที่เธอแอบรู้มา

ปึง !! เหอหลงฟาดมือลงบนโต๊ะเสียงดังสั่นจนทุกคนต้องสะดุ้งเฮือก

“เธอพูดบ้าอะไรกันห่ะ หรูอี้ถ้าซินหยาไม่ใช่ลูกของจ้าวเหวินจะเป็นลูกของใคร ?”

“หรูอี้เธอพูดอะไรหากไม่มีหลักฐานเท่ากับเธอดูถูกเซียวฉีกับใส่ร้ายหนูซินหยารู้มั้ย ตั้งแต่แต่งงานกับจ้าวเหวินหนูเซียวฉีไม่เคยไปที่ไหนเลย” แม่ซ่งเอ่ยขึ้นมาพลางตำหนิลูกสาว

“ฉันก็ไม่ได้หมายถึงหลังแต่งงานเสียหน่อย ก่อนแต่งงานก็ไม่แน่แถมซินหยายังคลอดออกมาตอนอายุครรภ์ 8 เดือนนะคะ”

“หุบปากเสีย ๆ ของเธอเดี๋ยวนี้นะหรูอี้”จ้าวเหวินตวาดเสียงขึ้น

“หรือไม่จริงคะพี่จ้าวเหวิน ฉันรู้จากเพื่อน ๆ ว่าพี่แย่งตัวพี่สะใภ้มาจากศัตรูเพื่อแก้แค้น ต่อมาแต่งงานกันพี่สะใภ้ก็คลอดก่อนกำหนดทำให้ซินหยาร่างกายไม่แข็งแรง” หรูอี้จ้องมองใบหน้าของจ้าวเหวินพูดออกมาอย่างเสแสร้งว่ารับรู้มาจากคนอื่นแต่ที่จริงเป็นเธอต่างหากที่แอบได้ยินและสืบจนรู้ว่าทั้งสองไม่ได้รักกันจริง ๆ

“นี่มันเรื่องอะไร จ้าวเหวินจงพูดเรื่องจริงออกมาเดี๋ยวนี้” เหอหลงส่งเสียงเข้มขรึมแสร้งทำเป็นไม่รู้อีกคน จ้าวเหวินก้มหน้าลงต่ำสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ และยอมรับความจริงอย่างลูกผู้ชาย

“ใช่ครับ ผมแย่งเซียวฉีมาจากลู่หลินฟง ผมไม่ได้รักเธอตั้งแต่แรก แต่เพราะต้องการแก้แค้นหลินฟง เลยแย่งคนรักของเขามา”

“โอ๊ย ๆ ฉันจะเป็นลมมันเรื่องบ้าอะไรกัน” แม่ซ่งแทบจะเป็นลมเมื่อได้ยินความจริงจากปากลูกชาย สามีเห็นเช่นนั้นรีบเข้าพยุง

“ไม่คิดเลยว่าลูกชายของฉันจะเป็นคนแบบนี้ได้ ช่างน่าผิดหวังจริง ๆ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้แกต้องออกไปตามหาหนูเซียวฉีกับซินหยาให้พบ ยอมรับความจริงที่แกกระทำต่ำช้าเลวทรามทำลายชีวิตของหนูเซียวฉี ส่วนซินหยาจะเป็นลูกของแกหรือสายเลือดของตระกูลซ่งหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องยากเพียงแต่ตรวจสอบความเป็นพ่อลูก” เหอหลงเอ่ยเสียงแข็งจ้องมองจ้าวเหวินอย่างผิดหวัง

“ครับ”

เขารู้ตัวเองดีพยักหน้าและเดินออกไปจากห้องของพ่อกับแม่อย่างเร่งรีบเพื่อตามหาทั้งสอง ส่วนหรูอี้รีบเข้าไปช่วยประคองคุณแม่และหายาดมมาให้ดมบรรเทาอาการความดันใจสั่น

ในใจเต็มไปด้วยความดีใจโลดแล่นจนแอบกระตุกยิ้มเบา ๆ ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะทำให้เซียวฉีหนีออกไปจากที่นี่จริง ๆ โดยที่เธอแทบไม่ได้ลงมือทำอะไร

‘อีกไม่นานแล้วสินะ พี่จ้าวจะเป็นของฉันเพียงคนเดียว ความรักความเอาใจใส่ สายตาของพี่จ้าวจะมีเพียงแต่ฉัน’