บทที่ 5 จุดแตกหักในใจ

ค่ำคืนวันศุกร์สิ้นเดือน ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาบางๆ ทั่วกรุงเทพมหานคร การจราจรบนท้องถนนติดขัดอย่างหนัก

ทว่าภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองซึ่งแพรวาพึ่งเช่าไว้เป็น ‘เซฟโซน’ และออฟฟิศขนาดย่อมสำหรับแพ็กของ กลับเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ จากก้านไม้หอมระเหย

ใช่แล้ว แพรวาเริ่มขยับขยายพื้นที่ของตัวเอง เธอใช้เงินปันผลก้อนใหญ่จากยอดขายแบรนด์ที่เติบโตขึ้นแบบก้าวกระโดด มาเช่าคอนโดแห่งนี้ไว้โดยที่นนท์ไม่เคยระแคะระคาย

หญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเข้ารูป นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรด มือเรียวถือไอแพดกวาดสายตาอ่านรายงานยอดขายประจำสัปดาห์ด้วยความพึงพอใจ ตัวเลขเจ็ดหลักในบัญชีทำให้แพรวายิ้มมุมปาก

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นขัดจังหวะ แพรวาละสายตาจากหน้าจอไอแพด หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดู ข้อความที่ส่งมาจาก ‘ก้องเกียรติ’ นักสืบเอกชนมือฉมัง ทำให้แววตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นมาทันที

ก้องเกียรติ : [ส่งโลเคชัน The VVIP Exclusive Club ทองหล่อ]

ก้องเกียรติ : ‘เป้าหมายอยู่ที่นี่ครับคุณแพร วันนี้ดูเหมือนจะฉลองใหญ่ มีเพื่อนในกลุ่มมาด้วยสองคน (แมนกับบาส) แล้วก็เรียกเด็กนั่งดริ้งก์ระดับตัวท็อปมาประกบถึงสามคนเลยครับ ท่าทางคืนนี้จะยาว’

แพรวาจ้องมองข้อความนั้นนิ่งๆ ก่อนหน้านี้เพียงสองชั่วโมง นนท์พึ่งจะโทรศัพท์มาบอกเธอด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและเหนื่อยล้าว่า

‘วันนี้พี่มีเลี้ยงรับรองลูกค้าต่างชาติที่โรงแรมแถวสุวรรณภูมินะ คงต้องอยู่เอนเตอร์เทนจนดึก แพรนอนไปก่อนเลย ไม่ต้องรอนะคนดี พี่รักแพรนะ’

รักงั้นเหรอ? คำว่ารักจากปากผู้ชายคนนี้ มันก็แค่สคริปต์ราคาถูกที่เอาไว้หลอกคนโง่เท่านั้นแหละ

แพรวาคว้ากุญแจรถสปอร์ตเปิดประทุนคันใหม่เอี่ยมที่เธอพึ่งถอยมาด้วยเงินสดเมื่อสองวันก่อน แน่นอนว่านนท์ยังไม่เห็นรถคันนี้ เพราะเธอจอดมันไว้ที่คอนโด

หญิงสาวสวมแว่นกันแดดสีดำแบรนด์เนมและหมวกปีกกว้างเพื่ออำพรางใบหน้า ก่อนจะขับรถพุ่งทะยานออกสู่ท้องถนนยามราตรี

รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดซุ่มอยู่ในมุมมืดฝั่งตรงข้ามกับ ‘The VVIP Exclusive Club’

แพรวาดับเครื่องยนต์ เลื่อนกระจกลงเล็กน้อยเพื่อรับลมเย็นๆ และจับจ้องไปยังประตูทางเข้าของคลับหรูระดับไฮเอนด์

เวลาล่วงเลยไปจนถึงตีสองครึ่ง...

ประตูบานใหญ่ของคลับเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของนนท์ที่เดินเซไปเซมาออกมาด้านหน้า

เขาไม่ได้เดินออกมาคนเดียว แต่มีหญิงสาวหุ่นสะบึมในชุดเดรสรัดรูปสั้นกุดถึงสองคนขนาบข้าง

คนหนึ่งคือ ‘น้องเชอรี่’ เจ้าเก่าที่แพรวาจำหน้าได้แม่นจากรูปที่นักสืบเคยส่งมาให้

ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังใช้หน้าอกอวบอิ่มเบียดเสียดสีท่อนแขนของนนท์อย่างจงใจ

นนท์หัวเราะร่วน ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ มือหนาข้างหนึ่งโอบเอวคอดของเชอรี่ ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงสะเปะสะปะไปตามสะโพกของผู้หญิงอีกคนอย่างไม่อายฟ้าดิน

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ชัดเจนยิ่งกว่าภาพระดับ 4K ในจอทีวีเสียอีก

แพรวานั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ ดวงตากลมโตภายใต้แว่นกันแดดสีดำจดจ้องภาพความมักง่ายของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘สามี’ อย่างไม่คลาดสายตา

ถ้าเป็นแพรวาคนเก่า ป่านนี้คงเปิดประตูรถพุ่งเข้าไปกรีดร้อง อาละวาด ตบตีแย่งชิง ร้องไห้ฟูมฟายจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ และคงถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยของคลับลากตัวออกมาอย่างน่าสมเพช

แต่แพรวาคนนี้ ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

หญิงสาวยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดบันทึกวิดีโอ ซูมภาพให้เห็นใบหน้าของนนท์และผู้หญิงทั้งสองคนอย่างชัดเจน

รวมถึงป้ายทะเบียนรถยุโรปคันหรูของนนท์ที่พนักงานรับรถพึ่งขับมาจอดเทียบ

“อื้อออ พี่นนท์ขา คืนนี้เราไปต่อที่ไหนกันดีคะ ไปคอนโดน้องเชอรี่ หรือว่าจะเปิดห้องสวีตดีคะ” เสียงแหลมปรี๊ดของเชอรี่ดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน

“ไปเปิดห้องสวีตเลยจ้ะเด็กๆ คืนนี้ป๋าเหมาสอง จะเอาให้เดินไม่เป็นกันไปข้างนึงเลย ฮ่าๆๆ”

นนท์พูดด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย ก่อนจะก้มลงหอมซอกคอของหญิงสาวทั้งสองคนสลับกันไปมา แล้วดันพวกเธอเข้าไปในเบาะหลังของรถ โดยที่ตัวเขาก้าวตามเข้าไปติดๆ

ปล่อยให้เพื่อนในแก๊งอย่างแมนและบาสที่เดินตามออกมาทีหลัง หัวเราะชอบใจและแยกย้ายกันไปขึ้นรถของตัวเอง

ภาพรถยุโรปของสามีที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจากหน้าคลับ เป็นเหมือนคมมีดที่ตัดเส้นใยบางๆ เส้นสุดท้ายที่แพรวาเคยมีให้เขาจนขาดสะบั้น

ความทรงจำตลอดห้าปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับมาในหัว ภาพที่เธอตื่นตีห้ามาทำกับข้าว ภาพที่เธอนั่งรอเขาจนหลับคาโซฟา ภาพที่เธอยอมทิ้งโอกาสความก้าวหน้าในหน้าที่การงานเพียงเพราะเขาบอกว่า ‘อยากให้เธอมีเวลาดูแลบ้านให้พี่’

ทั้งหมดนี้ เธอทำไปเพื่ออะไร? เพื่อแลกกับความซื่อสัตย์จอมปลอมของผู้ชายที่เห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่ และมองเมียที่บ้านเป็นแค่ ‘ศาลพระภูมิ’ ที่มีไว้กราบไหว้สร้างภาพความดูดีให้ตัวเองงั้นหรือ?

“น่าขยะแขยง...” แพรวาพึมพำออกมาเบาๆ เสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และเด็ดขาด

ไม่มีความเสียใจ ไม่มีความผูกพันเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความรังเกียจที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบอยากจะอาเจียน

ผู้ชายคนนี้สกปรกเกินกว่าที่เธอจะยอมใช้นามสกุลร่วมด้วย สกปรกเกินกว่าที่เธอจะยอมให้มาสัมผัสร่างกายของเธออีก

หญิงสาวกดบันทึกวิดีโอและส่งไฟล์ทั้งหมดเข้าคลาวด์ส่วนตัวทันที ก่อนจะต่อสายตรงหาใครบางคนแม้ว่าตอนนี้จะดึกมากแล้วก็ตาม

“ฮัลโหล พี่วิทย์ ขอโทษที่โทรมากวนตอนดึกนะคะ” แพรวาเอ่ยทักทายทนายความส่วนตัวของเธอด้วยน้ำเสียงมั่นคง

(ไม่เป็นไรครับคุณแพร มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ?) ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นตัว

“แพรมีหลักฐานชิ้นโบแดงส่งไปให้ในอีเมลแล้วนะคะ ทั้งภาพนิ่ง คลิปวิดีโอ สลิปโอนเงิน แล้วก็ไทม์ไลน์ทั้งหมด แพรต้องการให้พี่วิทย์ร่างหนังสือฟ้องหย่า และฟ้องเรียกค่าเสียหายจากเด็กที่มันเลี้ยงไว้ทุกคนที่มันเคยโอนเงินให้ เอาให้หนักที่สุด เอาให้มันหมดตัวและไม่มีที่ยืนในสังคมเลยนะคะ”

(ได้ครับคุณแพร หลักฐานแน่นขนาดนี้ ชนะใสๆ แน่นอนครับ แล้วคุณแพรจะให้ผมส่งเอกสารไปให้ทางนั้นเมื่อไหร่ดีครับ?)

แพรวากดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทรงอำนาจ

“ยังค่ะพี่วิทย์ อย่าพึ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น ตอนนี้แพรกำลังสนุกกับการดูพวกมันเล่นละครปาหี่อยู่ ให้พวกมันเสวยสุขกันไปก่อน พอถึงเวลา แพรจะเอาซองเอกสารฟ้องหย่าไปตบหน้ามันด้วยตัวเอง ถึงวันนั้น แพรจะเหยียบมันให้จมดินจนเงยหน้าไม่ขึ้นเลยคอยดู”

เมื่อวางสายจากทนายความ แพรวาก็เหยียบคันเร่งรถสปอร์ตพุ่งทะยานฝ่าความมืดของกรุงเทพฯ กลับไปยังคอนโดส่วนตัวของเธอ

คืนนี้ เธอจะนอนหลับให้เต็มอิ่ม บำรุงผิวให้สวยฉ่ำ เพราะพรุ่งนี้เช้าแพรวาคนใหม่ที่มีทั้งความสวย เงินทอง และความแค้นที่อัดแน่นเต็มอก จะเริ่มเปิดฉากเกมปั่นประสาทให้ไอ้ผัวเฮงซวยและแก๊งเพื่อนของมันต้องกระอักเลือดตายกันไปข้างหนึ่ง

เตรียมตัวรับแรงกระแทกไว้ให้ดีเถอะนนท์ เกมของจริงมันพึ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก