บทที่ 4 รอยยิ้มอาบยาพิษ

เช้าวันจันทร์ที่สดใส แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ นนท์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตึบๆ จากการดื่มหนักเมื่อคืนวันเสาร์และไปตีกอล์ฟ (บังหน้า) จนดึกดื่นเมื่อวันอาทิตย์

ชายหนุ่มควานหามือถือบนหัวเตียงเพื่อดูเวลา พบว่าตอนนี้เจ็ดโมงเช้าแล้ว

เขาขยี้ตา ลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบห้องแพรวาไม่อยู่บนเตียง

กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งและกาแฟคั่วบดลอยมาจากชั้นล่าง นนท์ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ไม่ว่าเขาจะกลับดึกแค่ไหน หรือทำตัวเหลวไหลยังไงแพรวาก็ยังคงเป็น ‘ของตาย’ ที่ตื่นมาทำหน้าที่ภรรยาแสนดีให้เขาเสมอ

ชายหนุ่มลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงาน ด้วยความรู้สึกว่าตัวเองคือผู้ชายที่คุมเกมได้ทุกอย่าง

เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร นนท์ก็ต้องชะงักฝีเท้ากึก

ร่างบางที่กำลังยืนหันหลังง่วนอยู่หน้าเตาแก๊ส ไม่ใช่ผู้หญิงในชุดนอนย้วยๆ ตัวโคร่ง หรือเสื้อยืดสีซีดๆ ที่เขาคุ้นตา แต่วันนี้แพรวาสวมชุดเดรสทำงานทรงดินสอสีแดงเบอร์กันดีที่รัดรูปจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน เอวที่คอดกิ่ว สะโพกผาย และเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่าด้านหลังชุด ทำเอานนท์ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

“แพร...” นนท์เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว

แพรวาหันกลับมาพร้อมกับชามข้าวต้มร้อนๆ ในมือ ใบหน้าที่เคยหมองคล้ำไร้ราศี บัดนี้ดูสว่างใสออร่าจับ ผิวพรรณเปล่งปลั่งจากการอัดทรีตเมนต์สเต็มเซลล์ชุดใหญ่เมื่อวันหยุดถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์เนมอย่างประณีต

ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเชอร์รี รับกับเรือนผมที่ถูกม้วนลอนฟาร่าสลวย นี่ไม่ใช่ยายป้าจืดชืดคนเดิม แต่คือแพรวาในเวอร์ชั่นที่สวยสะกดจนนนท์ตาค้าง

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอคะพี่นนท์ แพรเตรียมข้าวต้มไว้ให้แล้วค่ะ มาทานสิคะเดี๋ยวจะสาย” แพรวาคลี่ยิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดเท่าที่นนท์เคยเห็น

“ทำไมวันนี้ เธอแต่งตัวสวยจัง” นนท์เดินเข้าไปหา ราวกับถูกมนตร์สะกด

เขาเอื้อมมือหมายจะสวมกอดเอวคอดนั้นจากด้านหลังด้วยความรู้สึกหวงแหนที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมา

แพรวาเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียนด้วยการหมุนตัวไปหยิบแก้วกาแฟ

“ระวังร้อนนะคะพี่นนท์ กาแฟพึ่งชงเสร็จใหม่ๆ เลย วันนี้แพรมีประชุมใหญ่ที่บริษัทน่ะค่ะ ก็เลยต้องแต่งตัวให้ดูน่าเชื่อถือหน่อย”

“อ้อ งั้นเหรอ” นนท์ชักมือกลับอย่างเก้อเขิน

เขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร สายตายังคงจับจ้องไปที่เนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นคอเสื้อวีลึกของภรรยาอย่างเสียดาย

“แต่ชุดนี้มันรัดไปหน่อยหรือเปล่าแพร พี่ว่ามันดูโป๊ไปนิดนึงนะ”

“โป๊ตรงไหนคะพี่นนท์ มิดชิดจะตายไป รัดรูปแค่นี้เอง หรือว่าพี่นนท์ชินกับการเห็นผู้หญิงใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นตามคลับวีไอพีมากกว่าคะ?” แพรวาเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

นนท์สะดุ้งเฮือก สำลักข้าวต้มจนหน้าแดงก่ำ

“แค่กๆ ธะ...เธอพูดอะไรน่ะแพร คลับวีไอพีอะไร พี่ไม่เคยไปที่แบบนั้นสักหน่อย”

“แพรก็พูดเล่นไปงั้นแหละค่ะ เห็นช่วงนี้พี่นนท์ทำงานหนัก แพรเลยอยากให้พี่นนท์อารมณ์ดี” แพรวาหัวเราะเสียงใส หยิบทิชชูยื่นให้สามีอย่างเอาใจใส่

“ทานเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นนี้แพรกลับมาทำของโปรดให้ทานนะคะ”

ชายหนุ่มรับทิชชูมาเช็ดปากอย่างลุกลี้ลุกลน รู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลกๆ กับคำพูดทีเล่นทีจริงของภรรยา แต่พอเห็นแววตาซื่อๆ ของแพรวา เขาก็ปัดความกังวลทิ้งไป

‘แพรไม่มีทางรู้หรอก ยายบื้อนี่จะไปรู้เรื่องอะไรได้’

หารู้ไม่ว่า ภายใต้รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่อาบยาพิษนั้นแพรวากำลังมองสามีด้วยความสมเพชขั้นสุด

‘กินให้อร่อยเถอะนะคุณสามี เพราะนี่อาจจะเป็นข้าวต้มมื้อท้ายๆ ที่คุณจะได้กินฝีมือฉัน’

ณ อาคารสำนักงานใหญ่ใจกลางสาทร

ทันทีที่แพรวาก้าวเท้าลงจากรถ เสียงรองเท้าส้นเข็มสีดำขลับกระทบพื้นหินอ่อนก็เรียกสายตาจากพนักงานนับสิบชีวิตในลอบบี้ให้หันมามองเป็นตาเดียว

พนักงานหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง บางคนขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อยากเชื่อว่าหัวหน้าแผนกการตลาดที่มักจะสวมเสื้อเชิ้ตสีทึมๆ กางเกงสแลกหลวมๆ และมัดผมหางม้ายุ่งๆ จะแปลงร่างเป็นนางพญาสุดแซ่บที่เดินสับรันเวย์เข้ามาในบริษัทได้อย่างสง่างามขนาดนี้

“พี่แพร นั่นพี่แพรจริงๆ เหรอคะเนี่ย!” พนักงานสาวในแผนกคนหนึ่งร้องทักเสียงหลง

“ทำไมคะ พี่ดูแปลกไปเหรอ?” แพรวายิ้มบางๆ

“ไม่แปลกค่ะพี่ แต่มันสวยมากกก สวยตะโกน สวยจนหนูขนลุกเลยค่ะ พี่แพรแอบไปทำอะไรมาคะเนี่ย หน้าใสปิ๊ง ออร่าจับสุดๆ”

แพรวาเพียงแค่ยิ้มรับคำชม เธอเดินนวดนาดไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ความมั่นใจที่พุ่งปรี๊ดทำให้การก้าวเดินทุกก้าวของเธอดูทรงพลัง

ในตอนนั้นเอง ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก็เดินหอบแฟ้มเอกสารเข้ามาในแผนก

‘เขตต์’ รุ่นน้องหนุ่มวัย 25 ปี ในแผนกกราฟิกดีไซน์ ชายหนุ่มสวมแว่นตากรอบใส ทรงผมจัดทรงแบบไม่ได้ตั้งใจแต่ดูดีรับกับใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่เสมอ

เขตต์เป็นผู้ชายค่อนข้างเงียบขรึม แต่ทำงานเก่ง และที่สำคัญ เขามักจะคอยอยู่ช่วยงานแพรวาจนดึกดื่นเสมอด้วยความเต็มใจ

ทันทีที่สายตาของเขตต์ปะทะเข้ากับร่างบางในชุดเดรสสีแดงเบอร์กันดี แฟ้มเอกสารในมือของเขาก็แทบจะร่วงลงพื้น ชายหนุ่มยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้าง

“อ้าว เขตต์ เอาแฟ้มโปรเจกต์ใหม่มาให้พี่เหรอ?” แพรวาเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

“อะ...เอ่อ ครับพี่แพร” เขตต์ได้สติ รีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา แต่สายตาของเขากลับไม่สามารถละไปจากใบหน้าสวยเฉี่ยวและริมฝีปากสีแดงสดของรุ่นพี่สาวได้เลย

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ หรูหราที่ลอยมาจากตัวเธอทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“วางไว้บนโต๊ะเลยจ้ะ ขอบใจมากนะที่ช่วยแก้กราฟิกให้พี่เมื่อคืน” แพรวาส่งยิ้มละมุนให้เขตต์ เป็นยิ้มที่ต่างจากตอนที่ยิ้มให้นนท์อย่างสิ้นเชิง เพราะมันคือรอยยิ้มที่มาจากความจริงใจ

“ไม่เป็นไรเลยครับพี่แพร สำหรับพี่แพร ผมเต็มใจเสมอครับ” เขตต์ตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองมามีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งแพรวาก็พอจะรับรู้ได้ แต่เธอเลือกที่จะเก็บมันไว้ก่อน

“วันนี้ พี่แพรสวยมากเลยนะครับ สวยจนผมจำแทบไม่ได้” เขตต์เอ่ยชมตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะรีบขอตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

แพรวามองตามแผ่นหลังกว้างของรุ่นน้องแล้วยิ้มบางๆ ‘อย่างน้อยบนโลกนี้ก็ยังมีผู้ชายที่เห็นคุณค่าของฉันสินะ’

ติ๊ง!

เสียงข้อความเข้าจากแอปพลิเคชันไลน์ดึงแพรวาออกจากภวังค์ หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจาก ‘คุณก้องเกียรติ’ นักสืบเอกชนที่เธอพึ่งจ้างไปเมื่อวันก่อน

ก้องเกียรติ : [ส่งรูปภาพ 5 รูป]

ก้องเกียรติ : [ส่งคลิปวิดีโอ 1 คลิป]

ก้องเกียรติ : ‘เป้าหมายไปรับผู้หญิงที่ชื่อเชอรี่ที่คอนโดตอนบ่ายวันอาทิตย์ครับ แวะทานข้าวที่ร้านอาหารญี่ปุ่น แล้วก็กลับไปขลุกอยู่ที่คอนโดผู้หญิงจนถึงสี่ทุ่มครับ รูปถ่ายเห็นหน้าชัดเจน คลิปวิดีโอตอนกอดจูบกันที่ลานจอดรถก็ชัดเจนครับ’

แพรวาเปิดดูรูปภาพเหล่านั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ภาพของนนท์ที่กำลังโอบเอว ‘น้องเชอรี่’ สาวนั่งดริ้งก์สุดเอ็กซ์

ภาพตอนที่นนท์หอมแก้มหล่อน ภาพที่ทั้งคู่นัวเนียกันหน้าลิฟต์คอนโด ทุกภาพคมชัดระดับ 4K ชนิดที่ว่าเอาไปขยายทำบิลบอร์ดแปะหน้าบ้านได้สบายๆ

‘ตีกอล์ฟจนดึกสินะไอ้ชาติหมา...’ แพรวาสบถในใจ

นิ้วเรียวกดบันทึกรูปภาพและคลิปวิดีโอทั้งหมดลงในโฟลเดอร์ลับอย่างรวดเร็ว หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ ฟ้องเรียกค่าเสียหายหลักล้านได้สบายๆ เธอจะสูบเลือดสูบเนื้อผู้ชายเลวๆ คนนี้ให้หมดตัว ให้มันไม่เหลือแม้แต่เศษเงินไปเปย์อีหนูที่ไหนได้อีก

ตกเย็นวันนั้น หลังจากเลิกงานแพรวากลับมาถึงบ้านและเตรียมตัวไลฟ์สดขายของตามปกติ

วันนี้ยอดขายของเธอพุ่งกระฉูดกว่าเมื่อวาน เพราะภาพลักษณ์ใหม่ที่ดูสวยแพงและน่าเชื่อถือ ทำให้ลูกค้ามั่นใจในผลิตภัณฑ์มากขึ้น

“เซรั่มตัวนี้ทาแล้วหน้าฉ่ำฟูเหมือนนอนครบแปดชั่วโมงเลยค่ะ แพรคอนเฟิร์ม” แพรวาโพสท่าคู่กับขวดเซรั่ม ยอดคนดูทะลุหลักพันคนเป็นครั้งแรก

ระหว่างที่กำลังไลฟ์สดอย่างออกรส เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก นนท์เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ชายหนุ่มพึ่งกลับจากทำงานและเห็นภรรยาไลฟ์สดอยู่ จึงกะจะเข้ามาแสดงความรักโชว์หน้ากล้องเพื่อสร้างภาพแฟมิลี่แมนเหมือนที่เคยทำ

“ไลฟ์ขายของอยู่เหรอจ๊ะที่รัก...” นนท์เดินเข้ามาโอบไหล่แพรวาจากด้านหลัง ยื่นหน้าเข้ามาในเฟรมกล้อง

“ภรรยาผมเก่งจังเลยครับ ขยันแบบนี้พี่รักตายเลย”

คอมเมนต์ในไลฟ์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มมีคนพิมพ์แซวความหวานของทั้งคู่

นนท์ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ แต่แพรวากลับรู้สึกขยะแขยงจนขนลุกซู่ หญิงสาวต้องใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะไม่สะบัดตัวออก

แพรวาหันไปยิ้มให้กล้อง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า

“แหม พี่นนท์ก็พูดเกินไปค่ะ แพรก็ต้องขยันสิคะ ยุคนี้เศรษฐกิจมันแย่ ค่าใช้จ่ายมันเยอะ อ้อ จริงสิ! ได้ข่าวว่าไม้กอล์ฟที่พี่นนท์พึ่งซื้อมาใหม่ ราคาตั้งหลายหมื่นเลยนี่คะ ตีดีไหมคะพี่นนท์ เมื่อวานเห็นบอกว่าไปตีกอล์ฟมาทั้งวันจนถึงดึกเลย แพรล่ะเป็นห่วง กลัวพี่นนท์จะเหนื่อยแย่”

คำพูดของแพรวาทำเอานนท์หน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปทันที มือที่โอบไหล่ภรรยาอยู่เริ่มเย็นเฉียบ

“เอ่อ ก็ดีจ้ะ ตีสนุกดี” นนท์ตอบตะกุกตะกัก รีบผละตัวออกจากแพรวา “งั้น พี่ไม่กวนเธอไลฟ์แล้วนะ พี่ลงไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”

นนท์รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปราวกับหนีผี ทิ้งให้แพรวานั่งยิ้มเยาะอยู่หน้ากล้องเพียงลำพัง

“สามีแพรเขาทำงานหนักน่ะค่ะ ต้องไปตีกอล์ฟจนดึกจนดื่น เราเป็นผู้หญิงยุคใหม่ก็ต้องหาเงินเก่งๆ ไว้ก่อนนะคะ จะได้ไม่ต้องง้อใคร”

แพรวาหันกลับมาพูดกับคนดูในไลฟ์ต่อ ยอดสั่งซื้ออาหารเสริมพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้งตามความสตรองของแม่ค้าแพรวามองตัวเลขเงินในบัญชีที่เด้งรัวๆ ด้วยความสะใจ

เก็บหลักฐานไปเรื่อยๆ หาเงินให้ฟูฟ่อง แล้วรอวันเชือดคอหอยมันทีเดียวให้ตายคาศาล เกมนี้ เธอจะเป็นคนคุมมันเองทั้งหมด