ตอนที่ 3 ลำบากใจ

ตอนที่ 3

ลำบากใจ

ชีวิตของสองสามีภรรยาดำเนินไปอย่างราบเรียบ ภาสกรตื่นแต่เช้าออกไปดูงานที่ร้าน ส่วนนิราก็มีหน้าที่ดูแลทุกสิ่งทุกอย่างในบ้าน แถมเธอยังได้รับความไว้วางใจจากสามีให้เป็นคนดูแลเงินทั้งหมดของเขา นิราไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย รู้จักเก็บรู้จักใช้ ไม่เคยซื้อของไร้สาระ เธอเป็นคนที่คำนึงถึงอนาคตเสมอเเละไม่เคยสร้างหนี้สิน

นี่เป็นเหตุผลที่สามีไว้ใจหญิงสาเธอวมาก อีกอย่างเขาอยากแสดงให้เธอเห็นว่าเขารักเธอและเชื่อใจเธอมากแค่ไหน

นิราอยู่บ้านเพียงลำพัง ในขณะที่เธอกำลังเตรียมอาหารเย็นเพื่อต้อนรับสามี เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านก็ดังขึ้น หญิงสาวชะโงกหน้าออกมาเห็นผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ แต่เธอไม่รู้จักอีกฝ่ายและไม่รู้สึกคุ้นตาเลยแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้นนิราก็ออกมาต้อนรับตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ”

หญิงสาวเอ่ยถาม เธอไม่ได้เปิดประตูให้อีกฝ่ายในทันที เพราะภาสกรสั่งเอาไว้ว่าอย่าให้คนแปลกหน้าเข้าบ้าน นิราจึงทำตามอย่างเคร่งครัดเพราะเข้าใจว่าสามีเป็นห่วง

“คุณภาสกรอยู่ไหมคะ”

หญิงสาวอายุราวๆสี่สิบปีเอ่ยถามพร้อมกับชะโงกหน้ามองเข้ามาด้านใน นิรามองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง เธอส่ายหน้าพร้อมกับขอให้ไปพบชายหนุ่มที่ร้านเบเกอรี่

“คุณภาสกรอยู่ที่ร้านค่ะ”

“ร้าน? ร้านอะไรคะ”

นิราเริ่มไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายรู้จักสามีเธอจริงๆหรือเปล่า หากเป็นคนสนิทก็น่าจะรู้ว่าสามีเธอเปิดร้านเบเกอรี่ที่นี่

“คุณมีธุระอะไรกับสามีฉันหรือเปล่าคะ บอกฉันได้นะคะ ฉันเป็นภรรยาของเขาเอง”

“คือ…”อีกฝ่ายมีท่าทางลังเลเหมือนไม่อยากบอก

“ธุระสำคัญหรือคะ หรือว่าธุระส่วนตัว” หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้ง

“เป็นธุระที่สำคัญและด่วนมากค่ะ ตอนนี้คุณภัสสรป่วยหนัก อยากให้คุณภาสกรรีบเดินทางไปเยี่ยม”

นิราได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้ว เธอเปิดประตูให้ผู้หญิงแปลกหน้าเข้ามานั่งในบ้าน บอกให้อีกฝ่ายนั่งรอสักครู่อีกไม่นานภาสกรก็จะกลับมาแล้ว นิราเห็นว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนของภัสสร เธอควรจะต้อนรับอย่างดี ไม่ใช่ปล่อยให้แขกยืนตากแดดอยู่ข้างนอก

“ขอบคุณนะคะที่ให้เข้ามานั่งรอในบ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต้องขอโทษด้วยที่ปล่อยให้คุณยืมตากแดดอยู่นาน พอดีฉันกับสามีเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่จึงกังวลเรื่องความปลอดภัย”

ผู้ช่วยของภัสสรไม่ได้พูดอะไรเพียงพยักหน้าเบาๆ เธอมาที่นี่ตามคำสั่งของผู้เป็นนายนั่นก็คือ การแจ้งข่าวให้ภาสกรรู้เท่านั้น หลังจากทำหน้าที่ตัวเองเสร็จแล้วเธอก็จะเดินทางกลับกรุงเทพฯทันที

“คุณนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะคะเดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้”

นิราเดินเข้ามาในครัว เธอตั้งใจจะโทรบอกสามีว่ามีคนมารอพบ แต่เขาดันกลับมาถึงพอดี ภาสกรแปลกใจที่เห็นผู้ช่วยของแม่นั่งอยู่ในบ้าน เขายกมือไหว้เนื่องจากอีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาถึงสิบปี

“คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาสบตาภรรยาก่อนที่เธอจะเดินเลี่ยงเข้าไปในครัวอีกครั้ง

“ดิฉันมีเรื่องด่วนจะมาแจ้ง ตอนนี้คุณภัสสรป่วยหนัก ท่านต้องการให้คุณกลับไปดูแล”

ชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นสีหน้าก็ไม่ค่อยดี ถึงแม้ว่าเขากับแม่จะมีเรื่องบาดหมางใจกัน แต่เขาก็รู้สึกเป็นห่วงแม่มาก และไม่ได้คิดจะทอดทิ้งมาอยู่ที่นี่

ในฐานะลูกชายเพียงคนเดียว เขาไม่สามารถ นิ่งดูได้ดายได้ และไม่อาจเฉยชาเมื่อได้ยินว่าแม่กำลังป่วยหนัก

“แม่เป็นอะไรครับทำไมจู่ๆถึงได้ป่วยหนัก ปกติแม่แข็งแรงมาก”

แม่เขาดูแลตัวเองเป็นอย่างดีตั้งแต่ยังสาว จนถึงตอนนี้ร่างกายก็ยังคงแข็งแรงแทบจะไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ แต่จู่ๆดันล้มป่วย มันจึงเป็นเรื่องที่น่าสงสัยไม่น้อย

“คุณหมอแจ้งว่าเป็นโรคหัวใจค่ะ แต่ก่อนหน้านั้นไม่แสดงอาการ คุณท่านคงจะเครียดมากอาการก็เลยกำเริบหนักจนทรุด”

“แล้วตอนนี้แม่รักษาอยู่ที่โรงพยาบาลไหนครับ”

“ตอนนี้กลับมารักษาตัวต่อที่บ้านแล้วค่ะ คุณท่านไม่ยอมนอนโรงพยาบาล เลยต้องจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแล”

หญิงสาวอธิบาย พยายามโน้มน้าวให้ชายหนุ่มกลับไปกับเธอ

“กลับไปกับดิฉันเถอะนะคะ คุณภัสสรรอคุณอยู่”

ภาสกรนิ่งไป เขายังไม่เชื่อเต็มร้อยว่าตอนนี้แม่กำลังป่วย นี่อาจจะเป็นแผนการหลอกเขากลับบ้าน

“ผมขอคิดดูก่อนได้ไหมครับ แล้วผมจะติดต่อไป”

“คุณภาสคะ คุณภัสสรเป็นแม่คุณนะคะ ตอนนี้กำลังป่วยหนักด้วย คุณจะใจดำได้ลงคอเลยหรือ”

“ผมไม่มีทางใจดำกับแม่ตัวเอง แต่ผมอยากจะไตร่ตรองอะไรสักหน่อย ถ้าผมพร้อมที่จะกลับไปเมื่อไหร่ผมจะติดต่อหานะครับ”

ชายหนุ่มไล่อีกฝ่ายทางอ้อม เขาเครียดจากร้านกลับมาบ้านนึกว่าจะได้พักผ่อนหย่อนใจ ดันเจอเรื่องเครียดหนักกว่าเดิม ภาสกรถึงกับกุมขมับเมื่อรู้สึกปวดหัวขึ้นมากระทันหัน

หลังจากที่ผู้ช่วยของแม่กลับไปแล้ว นิราก็เดินออกมาจากครัว

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

เธอเอ่ยถามสามีด้วยความเป็นห่วง ก่อนช่วยเขานวดคลึงศีรษะเบาๆ

“คุณคิดว่ายังไง”

ชายหนุ่มเอ่ยถาม เขาอยากรู้ว่านิราเชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้แม่ของเขากำลังป่วยอยู่

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

หญิงสาวไม่อยากออกความเห็นเรื่องนี้ นี่มันไม่ใช่เรื่องของเธอแต่เป็นเรื่องในครอบครัวของ ชายหนุ่ม เธอไม่อยากยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวเพราะรู้ดีว่าภัสสรไม่ชอบหน้าเธอมากแค่ไหน

“แม่อยากให้ผมกลับไปคนเดียว แต่ผมทิ้งคุณไม่ได้”

ชายหนุ่มเอ่ย รู้สึกหนักใจ ห่วงใยหญิงสาวแต่ก็ห่วงใยแม่เช่นเดียวกัน เวลาของครอบครัวต่างคนต่างใช้ความคิดของตัวเอง ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันเหมือนทุกๆวัน หลังจากทำอะไรเสร็จก็แยกย้ายกลับไปนอน

หญิงสาวรับหลับไปแล้วเพราะอ่อนเพลียมาทั้งวัน ในขณะที่ชายหนุ่มข่มตาหลับไม่ลง เขารู้สึกเป็นห่วงแม่มากจนแอบส่งข้อความหาผู้ช่วยของแม่เพื่อถามไถ่อาการ

ผู้ช่วยอ้างว่าตอนนี้แม่ของเขาป่วยหนักมาก ป่วยจนเดินไปไหนไม่ได้ นอนอยู่บนเตียงและมีพยาบาลคอยดูแลอย่างใกล้ชิด พอได้ยินข้อมูล ภาสกรก็ยิ่งเป็นห่วงแม่มากขึ้น จนแทบจะตัดสินใจกลับบ้านในทันที

แต่เมื่อเขาหันมามองนิรา เขาก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ หากเขาจะกลับไปเขาก็ต้องบอกเธอก่อน ภาสกรไม่อาจทิ้งภรรยาให้อยู่ที่นี่เพียงลำพัง เขาอาจจะพาเธอไปด้วยแต่อยู่ที่ว่านิราจะไปหรือไม่

ภาสกรขยับเข้าไปใกล้ภรรยา เป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวพลิกตัวกลับมาก่อนพาดแขนบนหน้าท้องชายหนุ่ม ซุกใบหน้ากับอกคล้ายกับลูกแมวที่กำลังหาความอบอุ่น