บทที่ 1

นวลเพ็ญจ้องมองไปยังกระจกบานใหญ่ บนนั้นเผยใบหน้าเล็กผุดพรายไปด้วยหยาดน้ำเม็ดเล็กเกาะพราว ดวงตากลมที่สะท้อนกลับมาพราวระยับด้วยหยาดน้ำเคลือบวาวใส จมูกโด่งรั้นขึ้นรูป ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นสีระเรื่ออมชมพูตามธรรมชาติ ผิวพรรณเดิมที่เคยหยาบกร้านและคล้ำเสียจากแสงแดดเปลี่ยนเป็นเนียนละเอียด และอมชมพู

สี่ปีแล้วสินะ ที่เธอใช้ชีวิตในฐานะ ‘เมียเก็บ’ ของท่านรัฐมนตรีรณดิษ

รัฐมนตรีที่มีอายุน้อยที่สุดในประเทศ..

สี่ปีที่เธอพยายามเปลี่ยนแปลงตนให้เป็นผู้หญิงที่คู่ควร และความพยายามก็ไม่สูญเปล่า

เปลือกนอกของผู้หญิงตรงหน้าแทบไม่ต่างจากบรรดาลูกหลานผู้ดีมีเงินคนอื่น

จะเว้นก็แต่ชื่อของเธอที่ดูโบร่ำโบราณจนเธอแทบอยากจะเปลี่ยน แต่ติดตรงที่ ‘เสี่ยเลี้ยง’ ดันชอบ

‘คุณขออย่าเปลี่ยนเลย คุณชอบ’ เขากระแทกร่างเธอไปด้วย อ้อนวอนเสียงพร่าไปด้วย

‘ค่ะ ถ้าคุณเกลี้ยง..ชอบ..นวล..จะไม่เปลี่ยน แต่คุณเกลี้ยงเบาๆ กับนวลหน่อยได้ไหมคะ นวลเสียว’

ภาพในอดีตที่ลอยเข้ามาในหัว ส่งผลให้ใบหน้าเล็กแดงก่ำ

คิดอะไรบ้าๆ เนี่ย นับวันเธอยิ่งหื่นตามเสี่ยเลี้ยงแล้ว

นวลเพ็ญยู่ปากให้ตนเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบครีมทาผิวราคาแพงที่ในอดีตไม่มีวันซื้อ

ระหว่างที่ถูครีมไปตามเนื้อตัวอย่างทะนุถนอม ประตูห้องน้ำที่เชื่อมกันก็ถูกใครบางคนเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่เอวสอบในผ้าขนหนูตัวสั้น

เขาชะงักไปครู่ หัวคิ้วที่กำลังขมวดยุ่งคลายลง ดวงตาคมดำสนิทวาวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบสนิทเหมือนเก่า

หญิงสาวจ้องตาเขาผ่านกระจกบานใหญ่ ลำคอแห้งผากโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาคล้ายกับงูที่กำลังล่อเหยื่อ กว่าจะรู้ตัวเขาก็มาอยู่ด้านหลังเรียบร้อยแล้ว สันจมูกโด่งถูกฝังลงไหปลาร้าเนียนขาว พร้อมกับลมหายใจร้อนๆ พ่นไปตามผิว เธอเริ่มรู้สึกสากปนสยิวเมื่อเขาพยายามละเลียดผิว

“คุณเกลี้ยงคะ” เสียงอ่อนหวานแผ่วเบา ผ้าขนหนูสีขาวถูกกระตุกออกเผยให้เห็นก้อนเนื้อกลมกลึงนวลสล้าง มือแกร่งกอบกุมพลางขย้ำให้รู้สึก

“อย่าค่ะ”

“คุณขอ” คำของ่ายๆ จากคนเอาแต่ใจด้านหลัง สรรพนามที่เขาใช้แทนตนพาให้นวลเพ็ญใจอ่อนอยู่ร่ำไป

“นะคะ ให้คุณนะ”

“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบาก่อนจะเงยหน้ารับรอยจูบจากปากหยัก ลิ้นของเขาร้อนผ่าว กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ พานวลเพ็ญชะงักไปชั่วครู่

คุณเกลี้ยงกำลังเครียด..

เธอรับรู้ได้ทันทีด้วยเสี่ยเลี้ยงจะสูบบุหรี่เฉพาะเวลาเครียดจัด

ร่างเล็กหันประจันหน้าเบียดชิดเร่าร้อน เนื้อแนบเนื้อเสียดสีจนกลายเป็นเสียงหอบ..

ความรักผสมความใคร่ปะปนจนแยกไม่ออก..

เธอพร้อมจะสลายความเครียดในตัวเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรี และพร้อมรับแรงกระแทกที่เขามอบให้

หลังเสร็จกิจ

รณดิษขยับตัวลุกด้วยความรู้สึกสดชื่น ดวงตาคมหลุบมองร่างเล็กบนเตียงด้วยความรู้สึกเอ็นดู

นวลเพ็ญนั้นเป็นผู้หญิงซ่อนรูป แม้ตัวจะเล็กแต่อะไรที่ควรมีเธอล้วนมีครบ เธอพร้อมจะสนองอารมณ์เขาได้ทุกรูปแบบ

ถือเป็นโชคดีที่วันนั้นเขาเก็บเธอได้จากข้างถนน..

เธอเป็นหนึ่งในการลงทุนที่โคตรจะคุ้มค่า

“เหนื่อยเหรอคะ?” เขาเอื้อมมือลูบศีรษะทุยที่ตอนนี้กำลังชื้นเหงื่อจากกิจกาม

เธอผินหน้ามองเขาตาแป๋ว ก่อนจะหลุบตาลง เริ่มกระดากอายด้วยเนื้อตัวกำลังเปลือยเปล่า รณดิษหลุดยิ้มจริงใจ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะสังเกตเห็นน้ำข้นขาวที่ตนเผลอพ่นเต็มรัก

แม้หลายครั้งจะบอกตนเองว่า ‘งดสด’ แต่ทุกครั้งก็แทบเป็นไม่ได้

ก็ช่วยไม่ได้ เธอดันน่าเอาทำไมล่ะ?

คนอายุมากกว่าลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะพูดเอาใจ

“นวลนอนต่อเถอะ เดี๋ยวคืนนี้คุณมาทานข้าวเป็นเพื่อนนะ”

“คุณเกลี้ยงจะมากินข้าวเป็นเพื่อนนวลจริงเหรอคะ?”

“จริงสิคะ” เขาทอดเสียงอ่อน พร้อมเอื้อมมือไปยังหัวเตียงหยิบยาคุม ก่อนจะลอบคำนวณว่าเธอกินครบทุกเม็ดไหม พลางยกยิ้มพอใจ เมื่อเจ้าหล่อนยังคงซื่อสัตย์และพูดรู้เรื่อง

เขาแกะยาออกมาหนึ่งเม็ด พลางประคองเธอนั่งอย่างใส่ใจ

“ทานยาก่อนนะคะ”

“คุณเกลี้ยงป้อนนวลได้ไหม?” พูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกอดเอวเขาอย่างออดอ้อน

รณดิษนิ่งงันไปครู่ ก่อนปรับสีหน้าเป็นยิ้ม

“ได้สิ” ยาเม็ดเล็กถูกยัดเข้าไปในปากตน ก่อนริมฝีปากหยักจะโน้มลงประกบเข้าริมฝีปากอิ่ม ลิ้นหนาสากไล้ไปตามแนวฟันจนเจ้าหล่อนยอมเปิดออก

“อือ...” เธอครางน่ารักจนใจเจ็บ

“ไหลลงท้องแล้ว” เขาล้อทันทีหลังจูบ

“คิคิ นั่นสิคะ คุณเกลี้ยงหยิบแก้วน้ำให้นวลได้ไหมคะ”

“ได้สิ” เขาพูดพร้อมกับรินน้ำใส่แก้ว ยื่นให้เธอ

นวลเพ็ญชันเข่าสองข้างขึ้น ปิดบังส่วนสงวน พลางยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ดวงตากลมฉายความรักลุ่มหลงหวานซึ้งจนคนมองสัมผัสได้

พาให้ใจที่เคยด้านชามาหลายปีเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่ชั่วครู่ ก่อนความจริงที่ ‘สถานะ’ คนตรงหน้าเป็นเพียงแค่ ‘เมียข้างถนน’ แทรกเข้ามากั้นความรู้สึกดีๆ ที่กำลังเกิด

“เอ่อ เดี๋ยวคุณไปอาบน้ำก่อนนะครับ บ่ายๆ นี้มีประชุมกับประธานหอการค้า” เขารีบหนีออกจากสถานการณ์ชวนหวั่นไหวในทันที

“ค่ะ เดี๋ยวนวลก็ว่าจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตมาทำของโปรดให้คุณเกลี้ยงด้วย”

“ครับ คุณจะรีบกลับนะ” เขารับคำอ่อนโยน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะขยับตัวเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล

“นวลรักคุณเกลี้ยงนะคะ”

เสียงหวานกระซิบแผ่วเบา แต่คนได้ยินดันหูดี แผ่นหลังของเขาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแสร้งขยับตัวออกห่างคล้ายกับไม่ได้ยิน