บทที่6.. สินค้า

หายไปไหนกันหมด ทั้งพ่อทั้งซอฟ ทิ้งให้ฉันอู่บ้านคนเดียวซะงั้น กลับมาหล่ะน่าดูยัยซอฟ" ซอลเพิ่งตื่น คิดว่าจะเดินมาหาซอฟสักหน่อยจะชวนนางไปหาอะไรกินนอกบ้าน แต่เดินหาทั่วบ้านก็ไม่เจอ ในห้องก็ไม่มี สงสัยจะแอบไปหานอร์ธคนเดียวอีกแล้วแน่ๆ เธอไม่เข้าใจว่าซอฟจะห่วงอะไรไอ้ตัวแสบนักหนา ในเมื่อนอร์ธก็โตเป็นหนุ่มแล้ว เผลอๆ ดูแลตัวเองได้ดีกว่าซอฟด้วยซ้ำมั้ง

เมื่อลงมาไม่เจอใคร ซอลเลยขึ้นไปอาบน้ำ คิดว่าจะออกไปกินข้าวแล้วเลยไปเคลียงานที่บริษัทสักหน่อย

รถหรูจอดหน้าบ้านหลังงาม

วอดก้าเดินลงจากรถพร้อมลูกน้องนับสิบคน

"เฝ้าข้างล่างไว้" ผู้เป็นนายสั่งเสียงเข้มด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์มากนัก

"ครับบอส" ลูกน้องกระจายกำลังรอบบ้าน แม้แต่หนูสักตัวก็อย่าหวังจะได้ออกจากบ้านหลังนี้ถ้าบอสไม่ได้สั่ง

วอดก้าเดินเข้ามาในบ้าน ตรงขึ้นห้องเป้าหมายทันที เปิดประตูห้องไป ไม่เจอร่างบาง กำลังจะก้าวเท้ากลับ แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากในห้องน้ะ

หึ! อาบน้ำอยู่สินะ "ซอล วันนี้เธอไม่มีทางรอดแน่"

ซอลเดินนุ่งผ้าขนหนูสีขาวออกมาจากห้องน้ำ ความยาวของมันปิดขาอ่อนขาวๆ ได้แค่คืบนิดๆ หยดน้ำที่เกาะตาร่างกายขาวผ่อง ผมยาวสลวยที่เปียกหมาดๆ สร้างความเซ็กซี่น่ามองให้เธออีกไม่รู้กี่เท่า ไหนจะเนินอกนูนๆ เต่งตึงที่โผล่พ้นผ้ามาเกือบครึ่ง ซอลกำลังส่องกระจกเช็คร่างกายตัวเองอยู่ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาเยือกเย็นที่มองเธออยู่ด้านข้าง

วอดก้ามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆ สายตาคม มองไล้บนตัวสินค้าชิ้นนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ซอลสินะ"

ซอลตกใจ รีบหาผ้าคลุมปิดตัวเอง "คุณเป็นใคร? เข้ามาทำไมในนี้! " ซอลเอ่ยพร้อมมองหน้าวอดก้าอย่างเอาเรื่อง

"เป็นเจ้าของบ้าน เจ้าหนี้ และเจ้าชีวิต" วอดก้าเอ่ยเสียงเรียบด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"นายหน่ะหรอเจ้าของบ้าน" ซอลยิ้มหยัน ปรายตามองชายตรงหน้า "เข้าใจผิดแล้วมั้ง นี่มันบ้านของฉัน ออกปก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ จุดจบนายไม่สวยแน่"

ให้ตายเถอะ นี่เธอเจอพวกบ้าที่ไหนแต่เช้า บุกรุกเข้ามาถึงห้องนอนไม่พอ แถมอ้างตัวเป็นเจ้าของบ้านต่อหน้าเจ้าของบ้านตัวจริงอย่างเธออีก ตลกสิ้นดี

"รู้แล้วก็เชิญออกไปได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะโทรเรียกตำรวจ"

วอดก้ายื่นซองเอกสารในมือให้ซอล "ลองอ่านดูสิ อ่านให้ละเอียดทุกบรรทัดนะ" วอดก้ายิ้มเย็นชาส่งให้ซอล

รอยยิ้มจากคนตรงหน้าทำให้ใจซอลกระตุก ก่อนจะหยิบซองน้ำตาลในมือหมอนั่นมาอ่าน

"ไม่มีทาง! " ซอลเขวี้ยงมันใส่วอดก้า "พ่อฉันไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่! " ซอลกำมือแน่น ใช่ ถึงเธอจะรู้ว่าพ่อเธอติดการพนัน แต่มันก็ไม่มากเท่าไหร่ ไม่มีทางที่พ่อจะเสียทุกอย่าง ทั้งบริษัท ที่ดิน บ้าน หรือมีหนี้ 10 ล้านภายในข้ามคืน ยิ่งข้อสุดท้ายยิ่งไม่มีทางแน่นอน พ่อรักเธอมาก ไม่มีทางที่จะยกให้เธอไปเป็นสินค้าขัดดอก ขัดหนี้ให้ใครแน่นอน

ในหัวซอลตอนนี้มีแน่คำว่าไม่ เธอไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น

วอดก้ารู้ว่าเธอไม่มีทางเชื่อ เลยเตรียมไม้ตายไว้ วอดก้ายื่นคลิปให้ซอลดู คลิปที่พ่อเธอถูกมัดไว้กับเก้าอี้ ปิดปาก ปิดตา เห็นแค่นี้ซอลยอมตกลงทันที

ซอลพยายามระงับน้ำเสียงไม่ให้สั่น "นายต้องการอะไร"

"อ่านสัญญาให้ละเอียดสิ"

"สินค้าขัดดอก อ้อ! อีตัวสินะ" ซอลกระชากผ้าขนหนูตัวเองทิ้ง เผยให้เห็นสัดส่วนที่สวยงาม "ตกลง ปล่อยพ่อฉันไป ฉันจะขัดดอกให้พ่อฉันเอง"

วอดก้ามองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง ดวงตาสีเข้มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าขนาดนี้ ถึงแม้สายตาและใบหน้าของวอดก้ายังคงสุขุมเย็นชาเหมือนเดิม แต่ภายในใจของวอดก้าตอนนี้เริ่มร้อนขึ้น ดวงตาเหยี่ยวกวาดมองหุ่นตรงหน้าพลางพิจารณาอย่างละเอียดและรวดเร็ว หุ่นของซอลสวยมาก หน้าอกกลมโต หัวนมสีชมพูระเรื่อ ผิวขาวผ่องอมชมพู อก เอว สะโพก สวยไปหมด ยิ่งส่วนล่างที่โหนกนูน มีขนอ่อนขึ้นบางๆ สะโพกกลมกลึงที่รับกับขาเรียวยาวคู่นี้เป็นอย่างดี ยิ่งมองเท่าไหร่ส่วนล่างก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนคับแน่น

"ดีที่รู้สถานะตัวเอง" วอดก้าไม่รอให้เวลาผ่านไปนาน หลังพูดจบก็เดินเข้าไปประชิดตัวซอลทันที