บทที่ 3 : หัวใจที่พบรัก

บทที่ 3 : หัวใจที่พบรัก

ชิงอี้หรานที่ถูกเลี้ยงดูดั่งหญิงสาวหลังม่าน นานวันเข้าชิงอี้หรานเริ่มอยากรู้อยากเห็นเรื่องราวภายนอก แคว้นโย่วเป็นแคว้นที่เจริญรุ่งเรือง มีเสียงเล่าขานถึงความสวยงามและความครึกครื้นของตลาดนัด ทำให้หญิงสาวอดใจไม่ไหวที่จะออกไปเห็นด้วยตาตนเอง

“ซิวเอ๋อ ข้าอยากไปเที่ยวตลาดในเมืองหลวง เราจะทำอย่างไรดี” ชิงอี้หรานถามสาวใช้คนสนิท

ซิวเอ๋อคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “คุณหนู ถ้าเราจะไป ต้องแอบออกไปตอนเช้า แล้วกลับมาก่อนฟ้ามืด”

ชิงอี้หรานพยักหน้า “ตกลง พรุ่งนี้ตอนเช้าเราจะออกไป”

วันรุ่งขึ้น ชิงอี้หรานและซิวเอ๋อแอบออกจากบ้านแต่เช้า เดินทางไปยังตลาดนัดในเมืองหลวง เมื่อถึงที่นั่น ชิงอี้หรานรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็น รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น หญิงสาวเดินชมสินค้าต่างๆ ด้วยความประทับใจ

เสียงคึกคักของตลาดดังก้องไปทั่วทุกสารทิศ ผู้คนหลากหลายสัญจรไปมาอย่างหนาแน่น ทั้งพ่อค้าแม่ขายที่ตะโกนเชิญชวนให้ลูกค้าซื้อสินค้าของตน และผู้คนที่เดินชมตลาดอย่างสนุกสนาน

ชิงอี้หราน ในชุดกระโปรงยาวสีเขียวเข้ม มีผ้าคลุมศีรษะสีขาวปิดบังใบหน้างดงาม เดินเคียงข้างสาวใช้ที่หญิงสาวไว้ใจที่สุด หญิงสาวยิ้มอย่างตื่นเต้นและตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่ได้เห็น ให้ความรู้สึกถึงอิสระและความสนุกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"คุณหนู ระวังอย่าให้ใครเห็นหน้าท่านนะเจ้าคะ" สาวใช้เตือนอย่างห่วงใย

"ข้าไม่เป็นไรหรอก ซิวเอ๋อ ข้าแค่อยากเที่ยวเล่นภายนอกสักครั้งเท่านั้น" ชิงอี้หรานตอบพลางจับมือสาวใช้แน่น

ขณะที่ชิงอี้หรานเดินดูเครื่องประดับบนร้านค้าริมถนน ทันใดนั้นมีรถม้าคันใหญ่แล่นมาด้วยความรวดเร็ว เสียงของม้าที่ฝีเท้ากระแทกพื้นดังกึกก้อง ชิงอี้หรานตกใจและชะงักไปด้วยความกลัว หญิงสาวกัดฟันแน่นพร้อมหลับตาปี๋ จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มในชุดสีฟ้าอ่อนก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวชิงอี้หรานไว้แนบอก ดันร่างหญิงสาวถอยออกมาจากเส้นทางรถม้าคันดังกล่าวอย่างทันท่วงที

ชิงอี้หรานรู้สึกไอร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านจนทะลุเนื้อผ้าหนา ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยน ขณะเดียวกันกับร้อนรุ่ม หัวใจเต้นรัว ยามเมื่อทั้งสองสบตากัน ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ดวงตาเรียวแหลมกลับคมกริบ ยิ่งทำให้ใจหญิงสาวกลับสั่นไหว พลันตกอยู่ในห้วงรักเพียงแรกพบ

หนิงซีโย่ว องค์ชายห้าแห่งแคว้นโย่ว มีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ดวงตาเรียวแหลมคมกริบ และริมฝีปากบางเรียบ สายตาของชายหนุ่มส่งมาพลังแห่งความอบอุ่นและเสน่ห์อันไม่อาจต้านทานได้

"เจ้าเป็นอะไรหรือไม่" หนิงซีโย่วถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

ชิงอี้หรานพยายามตั้งสติและตอบด้วยเสียงเบา "ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือข้า"

หนิงซีโย่วมองหญิงสาวอย่างตั้งใจ "ข้าคือหนิงซีโย่ว เจ้าเล่า ชื่ออะไร"

ชิงอี้หรานตระหนักว่าต้องปกปิดฐานะของตน หญิงสาวยิ้มอ่อนและตอบ "ข้าชื่อหยวนเอ๋อเจ้าค่ะ"

หนิงซีโย่วพยักหน้า "ยินดีที่ได้รู้จัก หยวนเอ๋อ ข้าไม่ค่อยได้พบหญิงงามเช่นเจ้าที่ตลาดหลวง เจ้าอยากไปไหนหรือไม่ ข้าจะพาเจ้าไป"

ชิงอี้หรานรู้สึกประหลาดใจและยินดีในเวลาเดียวกัน "ท่านจะพาข้าไปหรือ ข้าเพียงอยากเดินชมตลาดเท่านั้น ท่านไม่ต้องลำบากหรอก"

หนิงซีโย่วยิ้ม "ไม่ลำบากเลย ข้าตั้งใจมาเดินชมตลาดเหมือนกัน เช่นนั้น เราไปด้วยกันดีหรือไม่"

ชิงอี้หรานรู้สึกอบอุ่นใจและยินดี "ขอบคุณท่าน หนิงซีโย่ว ข้าจะยินดีมาก"

พวกเขาเดินเล่นในตลาดหลวงด้วยกัน สาวใช้ซิวเอ๋อคอยเดินตามห่าง ๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต ชิงอี้หรานรู้สึกอิสระและสนุกสนานที่ได้เดินชมของในตลาด พร้อมกับรู้สึกใจเต้นทุกครั้งที่หนิงซีโย่วอยู่ใกล้

ขณะที่เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับ หนิงซีโย่วชี้ไปที่ปิ่นปักผมรูปดอกเหมย "เจ้าชอบไหม"

ชิงอี้หรานมองปิ่นปักผมและพยักหน้า "ชอบเจ้าค่ะ แต่มันแพงเกินไป ข้าไม่ต้องการซื้อของแพงเช่นนี้"

หนิงซีโย่วไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว ชายหนุ่มซื้อปิ่นปักผมและยื่นให้ชิงอี้หราน "ข้าอยากให้เจ้า ใส่แล้วต้องงามแน่"

ชิงอี้หรานรับปิ่นปักผมด้วยความประทับใจ "ขอบคุณท่าน ข้าจะรักษาไว้อย่างดี"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองเดินเล่นในตลาดจนเกือบค่ำ ชิงอี้หรานรู้สึกว่าเวลานี้เป็นเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต แต่ต้องกลับไปยังจวน

"หยวนเอ๋อ ข้าอยากพบเจ้าอีกครั้ง" หนิงซีโย่วเอ่ยพลางมองตาหญิงสาว

ชิงอี้หรานรู้สึกเขินอาย แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นและตื่นเต้น หญิงสาวไม่เคยพบเจอชายหนุ่มที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

ขณะที่ทั้งสองสนทนากัน ซิวเอ๋อก็มาถึงและเรียกชิงอี้หราน “คุณหนู เราควรกลับได้แล้ว”

ชิงอี้หรานพยักหน้า “ข้าต้องไปแล้ว ขอบคุณท่านอีกครั้ง”

หนิงซีโย่วมองหญิงสาวเดินจากไปด้วยความเสียดาย แต่ในใจกลับรู้สึกว่าต้องพบเจอหญิงสาวอีกครั้ง

หลังจากกลับถึงบ้าน ชิงอี้หรานไม่สามารถลืมความรู้สึกที่ได้พบกับหนิงซีโย่วได้ หญิงสาวนั่งคิดถึงเขาทั้งวันทั้งคืน หัวใจของชิงอี้หรานเริ่มเต้นแรงเมื่อคิดถึงรอยยิ้มและดวงตาที่คมกริบของเขา