บทที่ 2 : งามล่มเมือง

บทที่ 2 : งามล่มเมือง

ฤดูใบไม้ร่วงเปลี่ยนสวนหลังจวนของอัครมหาเสนาบดีชิงหยวนเปาให้กลายเป็นสีทอง แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านใบไม้ร่วงที่ปลิวไปตามสายลมอบอุ่น บรรยากาศเงียบสงบยิ่งเพิ่มความงามให้กับบรรยากาศ

ชิงอี้หรานในวัยสิบแปดปี ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนลายปักดอกไม้สีขาว เส้นผมดำขลับถักเป็นเกล้าแนบเนียน ใบหน้างดงามดั่งเทพธิดา ดวงตาคมหวาน ริมฝีปากเรียวบางสีชมพูอ่อน ชิงอี้หรานเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่งดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ผิวขาวเนียนราวกับหยก และดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนดวงดาวยามค่ำคืน ชิงอี้หรานเป็นดั่งหญิงงามล่มเมืองที่ทำให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่างหลงใหล พวกเขาต่างพากันหมายปองและฝันอยากได้เป็นภรรยา อีกทั้งอำนาจบารมีของบิดานาง อัครมหาเสนาบดีชิงหยวนเปา ยิ่งเพิ่มความปรารถนาในใจของพวกเขา

"อี้หราน ข้าต้องการให้เจ้าอยู่ในจวน อย่าไปไหนไกลนะ" ชิงหยาง พี่ชายคนโต เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง ขณะที่พวกชายหนุ่มนั่งอยู่ในเรือนรับรอง

ชิงอี้หรานยิ้มหวาน "ทำไมกันเจ้าคะ พี่หยาง ข้าอยากเดินเล่นในสวนไปถึงหน้าประตูจวนเท่านั้นเอง"

ชิงหลง พี่ชายคนที่สอง เดินเข้ามาพร้อมกับจดหมายในมือ "อี้หราน เจ้ารู้หรือไม่ว่า มีบุตรของเจ้ากรมพิธีแอบลอบส่งจดหมายเกี้ยวพาเจ้า ข้ากับพี่หยางต้องคอยระวังไม่ให้พวกนั้นเข้ามาใกล้เจ้า"

ชิงเฟย พี่ชายคนที่สาม เดินเข้ามาอีกคน "ใช่แล้ว ข้าได้ยินข่าวว่าเขาตั้งใจจะมาเจอเจ้าที่สวนนี้ ข้ากับพี่ชายทั้งสองจึงต้องหาวิธีข่มขวัญให้เขาหนีกระเจิง"

ชิงอี้หรานหัวเราะเบา ๆ "พวกท่านพี่นี่ช่างเป็นห่วงข้าเสียจริง ข้าไม่คิดว่ามีใครกล้าหรอก"

ชิงหยางพยักหน้า "เขาคงไม่รู้หรือไม่ก็ไม่สนใจ แต่หลังจากนี้ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างเข้มงวดกว่านี้ พวกเราจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเจ้า"

ในบ่ายวันนั้นทั้งสามพี่น้องจึงวางแผนข่มขวัญชายหนุ่มผู้นั้น

“พี่หยาง ข้าว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” ชิงหลงกล่าวด้วยความโมโห

“ใช่ พวกเราต้องสอนบทเรียนให้เขาเข้าใจ” ชิงเฟยเห็นด้วย

พี่ชายทั้งสามรอคอยบุตรของเจ้ากรมพิธีที่หน้าจวนเจ้ากรมพิธีการ เมื่อเห็นหนุ่มน้อยหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ ชิงหยางย่างก้าวเข้าไปหยุดชายหนุ่มไว้

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาเกี้ยวพาน้องสาวของเรา” ชิงหยางพูดด้วยเสียงดุดัน

“ข้า... ข้าแค่...” หนุ่มน้อยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ

“หากเจ้าคิดจะมาเกี้ยวพาน้องสาวของเรา เจ้าต้องผ่านพวกเราไปก่อน!” ชิงหลงพูดเสริม

ชิงเฟยยิ้มเย็น “เจ้าไม่รู้หรือว่าการเข้าใกล้ชิงอี้หรานคือการเล่นกับไฟ”

หนุ่มน้อยคนนั้นหน้าซีดเผือด และรีบวิ่งหนีเข้าจวนไปอย่างรวดเร็ว

ข่าวการข่มขวัญบุตรของเจ้ากรมพิธีแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ทุกคนทราบว่าหญิงงามจากตระกูลชิงนั้นมีพี่ชายสามคนที่พร้อมจะปกป้องหญิงสาว แม้ว่าจะเป็นบุตรของขุนนางสูงศักดิ์ก็ไม่อาจเข้ามาใกล้ชิดได้

"ท่านพี่ ข้าไม่ต้องการให้ท่านต้องทำเรื่องลำบากเพราะข้า" ชิงอี้หรานพูดเสียงเบา "ข้าเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น"

ชิงหยางยิ้ม "เจ้าไม่ต้องกังวล พวกเราจะปกป้องเจ้าเสมอ ไม่ว่าจะแบบใด เราจะไม่ให้ใครมาทำร้ายเจ้า"

ชิงหลงเสริม "ใช่แล้ว อี้หราน เจ้าคือแก้วตาดวงใจของตระกูลชิง พวกเราจะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้ามีความสุข"

ชิงเฟยยิ้มแล้วกล่าว "และหากมีใครกล้าลองดีอีก ข้าจะเป็นคนแรกที่จัดการพวกมัน"

ชิงอี้หรานยิ้มกว้าง รู้สึกขอบคุณในความรักและการปกป้องของพี่ชายทั้งสาม หญิงสาวรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจว่าพวกเขาจะอยู่เคียงข้างนางเสมอ

เวลาผ่านไป ชื่อเสียงของชิงอี้หรานและพี่ชายทั้งสามเป็นที่รู้จักทั่วเมืองหลวง แม้ว่าหลายคนจะหลงใหลในความงามของชิงอี้หราน แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้เพราะเกรงกลัวพี่ชายของนาง ชิงอี้หรานจึงกลายเป็นดั่งดอกไม้ที่งดงามแต่ไม่อาจแตะต้อง