ตอนที่ 7 ขึ้นบ้านผู้ใหญ่บ้าน

"คุณปลัดส่งดาหวันแค่นี้ก็พอจ้ะ" ถึงหน้าปากซอยที่ดาหวันอาศัยอยู่รีบเตือนคนขับรถเพื่อไม่ให้เขาขับเลยไปส่งถึงหน้าบ้าน เดี๋ยวแม่ได้สงสัยเอา จากเรื่องที่เธออยากเก็บเป็นความลับมันจะเปิดเผยเปล่าๆ

ธีรดนย์ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงเพื่อจอด อีกห้าสิบเมตรถึงบ้านดาหวันไม่น่าจะเป็นอะไร

หญิงสาวหันมายกมือไหว้ "ขอบคุณที่ช่วยเหลือดาหวันนะจ๊ะ ถ้าไม่ได้คุณปลัดดาหวันมองไม่เห็นหนทางเลยจ้ะ"

"ไม่เป็นไร เพราะไม่ได้ช่วยฟรี"

ดาหวันหน้าเจื่อนลงไปนิด ก็อย่างที่เขาว่านั่นแหละ เขาไม่ได้ช่วยเธอฟรีๆ เพราะมีข้อแลกเปลี่ยน แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณเขา

"งั้นดาหวันไปนะจ๊ะ" เปิดประตูลงจากรถเดินเท้าด้วยความเร็วเพื่อให้ถึงบ้าน จะได้รีบไปตลาดต่อ

ธีรดนย์เลี้ยวรถกลับบ้านพัก ความจริงบ้านพ่อแม่เขาอยู่ในตัวจังหวัด แต่เทียวลำบากเขาจึงเลือกมาเช่าบ้านของชาวบ้านอยู่

บ้านเช่าในต่างจังหวัดราคาไม่แพงเหมือนกรุงเทพ เดือนละพันสองพัน แถมยังได้รับน้ำใจจากเพื่อนบ้าน วันนี้แกงหน่อไม้ วันหน้าต้มไก่หยิบยื่นให้ไม่เว้นแต่ละวัน หากช่วงไหนเขากลับบ้าน ก็แวะซื้อขนมอร่อยๆ ในห้างมาฝากเป็นการตอบแทน

ดาหวันเดินเกือบจะถึงบ้านอยู่แล้ว เพราะมีรถมอเตอร์ไซต์มาตัดหน้าทำให้เท้าเรียวค่อยๆ ชะลอความเร็วลง

มองสองสาวในชุดเสื้อกล้าม คนหนึ่งใส่สีขาว คนหนึ่งใส่สีแดง แต่สวมเป็นกางเกงยีนขาสั้นเหมือนกัน จอดรถแล้วเดินเข้ามาหาเธอ ไม่พูดพร่ำทำเพลง มือขวาตวัดลงสู่ซีกแก้มด้านซ้ายจนหน้าเรียวสะบัด มันเจ็บมากกว่าแม่ตบเธออีก แรงดีไม่ต่างจากพี่เข้มเลย

"พี่แก้วตบฉันทำไมจ๊ะ" มือเรียวกุมหน้าตัวเอง ถามคนที่มาทำแบบนี้กับเธอทั้งที่เราไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน และมั่นใจมากว่าเธอไม่เคยไปหาเรื่องใครก่อน

"แล้วมึงไปไหนกับคุณปลัดมา!"

"ทะ..ทำไมจ๊ะ" ทำไมพี่แก้วรู้? ดาหวันนึกหวั่นใจว่าไอ้ที่จะเก็บเป็นความลับดันมีคนเห็น

"ถามมาได้ ก็นั่นผัวกู!" สะบัดมือใส่แก้มอีกข้างจนดาหวันทรุดลงไปกองที่พื้น ขมิ้นเข้ามาล็อกแขนเรียวจากทางด้านหลังให้แก้วเข้ามาตบตีดาหวันจนพอใจแล้วถอยออกมา ทำคนตัวเล็กสะอื้นไห้ตัวโยน ดาหวันไม่มีแรงสู้

"มึงจำเอาไว้ว่าคุณปลัดเป็นผัวกู อย่าให้กูเห็นว่ามึงกล้าไปไหนมาไหนกับเขาอีก ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่!"

เอ่ยจบแก้วเดินกลับไปยังรถมอเตอร์ไซต์ที่มีน้องสาวอย่างขมิ้นเป็นคนขับ มองมือตัวเองที่ขึ้นสีแดงไม่ต่างจากหน้าของดาหวัน

เพราะมันโมโหมาก เธอกำลังแต่งตัวสวยเพราะคืนนี้จะไปหาคุณปลัด แต่พี่เข้มกลับโทรมาบอกว่าเห็นอีดาหวันขึ้นรถไปกับผัวเธอหลังจากเอาเงินก้อนโตมาใช้หนี้แทนแม่

ให้เธอคิดยังไง อีดาหวันมันจะไปมีปัญญาที่ไหนหาตังค์ได้เยอะขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่นอนกับคุณปลัด เพราะเธอเองก็ได้จากเขามาไม่น้อย

ดาหวันเดินก้มหน้าปาดน้ำตาเข้าบ้าน คิดว่าจะดี กลายเป็นว่าเธอกำลังยุ่งกับแฟนคนอื่นเหรอ ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้นะ

"มึงไปไหนมาอีดาหวัน!" เรียกถามลูกสาวตัวดีเมื่อเจอหน้า เลิกงานไม่รู้จักกลับบ้านกลับช่อง คนรอกินข้าวก็รอไปเถอะ นี่ถ้าไม่ใช่รับปากมันแล้วว่าจะไม่ไปยืมเงินไอ้เข้มต่อคงเข้าบ่อนไปแล้ว

นี่ไง พอไม่ได้เข้าบ่อนแล้วก็เบื่อ อยู่บ้านคนเดียวเพราะอีลูกสาวมันเอาแต่ออกไปทำงาน จะหาผัวใหม่มาอยู่ด้วยกันมันก็ห้าม ไม่งั้นมันบอกจะตัดขาดแม่ลูก

หนอย..นี่นึกถึงความดีที่มันทำงานหาเลี้ยงงกๆๆ หรอกนะ ไม่งั้นคงไม่ฟัง ส่วนที่ไปยืมเงินเขานั่นก็เพราะอีป้าข้างบ้านมันบอกว่ารวย ก็เลยไปเบิกตังค์อีดาหวันมาเข้าบ่อนด้วย

แม่ง! เสียสามหมื่นในคืนเดียวก็ต้องเอาคืน

วันต่อมาเลยไปยืมไอ้เข้มห้าหมื่น แม่งก็หมดตัวอีกเหมือนกัน อีป้าข้างบ้าน มึงหลอกกู!

"ไปทำงานมาไงจ๊ะ"

ยายจันทร์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนทุกวันของดาหวัน จับใบหน้าลูกสาวเงยขึ้น น้ำตาเปื้อนแก้มทั้งสองข้าง ขึ้นสีแดงบวมเป็นรอยมือก็ตกใจ

"หน้ามึงไปโดนอะไรมา"

"ฮึก"

"อีดาหวันใครทำมึง!"

"หะ..หกล้มจ้ะ" หากเธอบอกว่าใครเป็นคนทำเรื่องราวมันจะสาวไปถึงคุณปลัดแน่ และตัวเธอเองยังได้ชื่อว่าไปแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับแฟนคนอื่น คิดว่าจะหาทางจบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ไม่เอาแล้ว เธอจะไปทำงานหาเงินมาใช้หนี้แทน

"มึงคิดว่ากูโง่เหรอ หกล้มบ้านแม่มึงสิรอยมือเต็มสองแก้มขนาดนี้ ใครทำมึงบอกกูมา! ลูกไอ้อีบ้านไหน!?" ลูกกูกูเลี้ยงมากับมือ ถ้ากูไม่ตบเองหรืออนุญาตให้ใครตบมันห้ามทำ!

"มะ..ไม่มีจ้ะ"

"เดี๋ยวกูหาคำตอบเอง!" รั้งแขนลูกสาวให้เดินตาม เกิดการยื้อยุดฉุดกระชากเพราะดาหวันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่เมื่อทิศทางที่แม่พาไปคือบ้านผู้ใหญ่บ้าน แต่สุดท้ายก็มาถึงจนได้

"พ่อผู้ใหญ่เอ๊ยพ่อผู้ใหญ่!" ยายจันทร์ร้องเรียกเสียงดังลั่น ทำคนกำลังกินมื้อค่ำเดินออกมาดู

"อีจันทร์มีอะไร" จำลูกบ้านของตัวเองได้ อีจันทร์กับลูกสาว

"ฉันพาลูกมาขอความช่วยเหลือให้เอาคนทำผิดมาลงโทษ อีดาหวันมันโดนตบมา"

พ่อผู้ใหญ่บ้านหมู่หนึ่งมองใบหน้าของดาหวันขึ้นรอยแดงทั้งสองข้างก็ตกใจ ถามด้วยความเป็นห่วง

"ใครทำเอ็งดาหวัน"

"บอกไปสิ ถ้ามึงเงียบกูซ้ำมากกว่าเดิม" จ้องลูกสาวตาเขม็ง ในที่สุดดาหวันต้องยอมเปิดปากจนได้

"พะ..พี่แก้วกับขมิ้นจ้ะ"

"งั้นพวกเอ็งเข้ามาด้านในก่อน" เรื่องอิ่มท้องตัวเองเอาไว้ก่อน ปากท้องของชาวบ้านและความเป็นอยู่สำคัญ

พอเข้มเห็นหน้าดาหวันแทบกระโดดเข้ามากอด ทำขันน้ำตกหล่นลงพื้นจนคนเป็นแม่ส่ายหัว

"ดาหวันจ๋าาา เอ็งมาหาพี่เหรอ เอ็งเปลี่ยนใจมาขอโทษพี่แล้วใช่ไหม ดะ..ดาหวัน!" มองใบหน้าสวยขึ้นสีแดงทั้งสองข้างอย่างตกใจ ก่อนจะมีท่าทางโกรธขึ้นมา

"เอ็งเป็นอะไรดาหวัน! ใครทำเอ็งบอกพี่มา!?"

"อีแก้วกับอีขมิ้นสองพี่น้องว่างั้น เดี๋ยวพ่อจะไปเรียกมันมาคุย" บอกลูกชายแล้วรีบขับรถมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้าน

เข้มคิดลำดับเหตุการณ์ ก่อนจะมีสายตาเลิ่กลั่กออกมา อย่าบอกนะว่าที่เขาเล่าให้อีแก้วฟังว่าเจอดาหวันขึ้นรถไปกับไอ้ปลัดแล้วอีแก้วหึงไอ้นั่นจนตามมาตบดวงใจกู

อีแก้วเอ๊ย! กูให้มึงไปลากคอไอ้ปลัดกลับ ไม่ใช่มาทำน้องดาหวันของกู วันนั้นที่ตบไปกูก็ตีมือตัวเองอยู่หลายรอบ ดาหวันจ๋า..พี่ขอโทษทั้งคืน