หนี้รักคุณแสนร้าย (ปลัดดนย์:ดาหวัน)

บทย่อ

หนี้รักคุณแสนร้าย ปลัดดนย์/ดาหวัน เพราะแม่สร้างหนี้ทำให้ดาหวันต้องตามใช้หนี้แทน เสนอตัวเองให้คุณปลัดเพื่อแลกกับเงินหนึ่งแสนบาท ภายใต้สัญญาคู่นอนเป็นเวลาหนึ่งเดือน //ตัวอย่าง// "คะ..คุณปลัดจ๊ะ" "อืมว่า.." พึมพำกับนมสาว หอมหวาน ผิวของดาหวันเนียนนุ่มเหลือเกิน "ดะ..ดาหวันขอทำข้อตกลงกับคุณปลัดก่อนได้ไหมจ๊ะ" "ว่ามาสิ" "คุณปลัดคิดว่าจะนอนกับดาหวันกี่วันดีจ๊ะแลกกับเงินหนึ่งแสนบาท" "เดือนนึง" "เดือนนึงเลยหรือจ๊ะ" ปลัดหนุ่มผละออกมองหน้า "ทำไม สามหมื่นเธอยังทำงานใช้หนี้ตั้งสามเดือน นี่แค่นอนเฉยๆ ให้ฉันกระแทกเดือนเดียวคิดว่าเธอไม่น่ามีปัญหานะ" ดาหวันหน้ามุ่ย แล้วทำไมต้องพูดแรงๆ ด้วยล่ะ "งั้นดาหวันขอให้เรื่องหนึ่งเดือนระหว่างเราเป็นความลับได้ไหมจ๊ะ" "เธอคิดว่าฉันอยากบอกให้ใครรู้ขนาดนั้นเลยว่าฉันมีคู่นอนเป็นเด็กกะโปโลอย่างเธอ" .................. ปลัดหนุ่มหยิบปิ่นโตออกวางบนโต๊ะ แล้วรั้งคนตัวเล็กนั่งคร่อมลงบนตัก ดาหวันทำสีหน้าเลิ่กลั่กพยายามจะลุกออก แต่ธีรดนย์ไม่ให้หญิงสาวได้ลุกไปไหน "คุณปลัดเดี๋ยวใครมาเห็นจ้ะ" "ทำไมขี่รถตากแดด" ผิวสวยๆ เสียหมด เผลอๆ อาจเป็นไข้ด้วยทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเอง "ก็แม่ให้มา ถ้าแม่ไม่ใช้ดาหวันก็ไม่มาหรอกจ้ะ" เพราะเขาแหละไปทำคะแนนจากแม่ ต้องโทษเขาไหมตัวต้นเรื่อง "นี่ฉันทำดีขนาดแม่เธอทำอาหารให้มาส่งเลยเหรอ" ปลัดหนุ่มขำในลำคอ ว่าที่แม่ยายเขาเกินเบอร์มาก "ดาหวันว่าคุณปลัดอย่าทำแบบนี้เลยนะจ๊ะ ไม่ต้องไปที่บ้านอย่างที่รับปากแม่ เดี๋ยวก็ครบเดือนแล้วเราต้องแยกย้ายกันอยู่ดี" "แล้วได้ลูกเขยอย่างฉันมันไม่ดีตรงไหนเหรอ ฉันไม่หล่อ ไม่รวย พาเธอสบายไม่ได้ ถึงเงินเดือนฉันไม่เยอะ แต่ธุรกิจที่บ้านฉันเงินดีนะ พร้อมเลี้ยงเธอได้สบาย" "คุณปลัดเลิกพูดเถอะจ้ะ แล้วปล่อยดาหวันลงได้แล้วดาหวันจะกลับบ้าน" "ไม่ปล่อย" แถมยังโอบคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้ลุกไปไหนได้ จ้องมองอย่างมีเลศนัย ไม่ใช่แค่หน้า แต่ทั้งตัว ที่เขาได้ดูด้วยตาและใช้ทุกสัดส่วนสัมผัสว่าภายใต้ชุดธรรมดาๆ คนตัวเล็กเย้ายวนขนาดไหน "มะ..ไม่ได้นะจ๊ะ" "อะไร" ถามพร้อมอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ก็คุณปลัดมองดาหวันแบบนี้" มันจะหมายความว่าไงล่ะ เธอไม่ใช่เด็กสักหน่อยที่จะอ่านสายตาเขาไม่ออก แต่ตรงนี้ที่ทำงาน "เก่งนะเรา หึหึ" เดาท่าทางเขาออกด้วยว่าเขาคิดอะไร "ดาหวันจะกลับแล้วจ้ะ จะไปนอนนอนเอาแรงสักหน่อย เย็นนี้ดาหวันต้องไปทำงาน" บอกแล้วทำท่าจะลงแต่คนตัวโตไม่ยอม "งานที่ไหน ก็บอกลาออกให้แล้วไง" ถามติดเสียงไม่ค่อยพอใจ ทำไมถึงดื้อนักนะเด็กคนนี้ "ไม่เอาหรอกจ้ะ ดาหวันไม่อยากอยู่เฉยๆ ทำงานก็ได้เงิน" "ถ้าอยากได้เงินก็บอก" ทั้งที่สามารถปอกลอกจากเขาได้ วิธีง่ายๆ กลับไม่ทำ จะไปทำงานให้เหนื่อยทำไมก็ไม่รู้ "ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ให้กลับไปทำงานอีกแล้ว แต่ฉันจะจ้างให้ไปดูแลทำความสะอาดบ้านให้ได้ไหมไม่มีเวลาทำ" "ไม่จ้ะ ดาหวันไม่อยากตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน" "นี่ชาวบ้านก็รู้หมดแล้ว" "ไม่จ้ะ" หลักๆ ไม่อยากอยู่ใกล้เขาต่างหาก เจอกันแค่เวลาที่เขาต้องการมีอะไรด้วยก็พอ เธอกลัวตัวเองเอาใจลงไปเล่นแล้วถอนตัวไม่ขึ้น เขาหน้าที่การงานดีซะขนาดนี้ มีผู้หญิงเข้าหาเยอะ ไม่อยากเจ็บเพราะคนหลายใจ "นั่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่เอา" ปลัดหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่แปลกที่ดาหวันดูยาก ข้ออ้างเป็นสิบ แต่โทษทีเขาได้กินเธอแล้ว "คุณปลัดทานข้าวเถอะนะจ๊ะเดี๋ยวดาหวันนั่งรอเอาปิ่นโตกลับ" รีบตัดบทจะได้รีบกลับบ้าน "ป้อนหน่อยสิ ถ้าอยากให้กินก็ป้อน" ดาหวันหน้าเหวอ "ไม่เอาหรอกจ้ะ ที่นี่ไม่เหมาะ แล้วปล่อยดาหวันลงได้แล้วจ้ะ เดี๋ยวมีคนมาเจอ" "ฉันล็อกห้องแล้ว ตอนนี้พักเที่ยงไม่มีใครเข้ามารบกวน" "แต่มันก็ไม่สมควรนี่จ๊ะ" สถานที่ราชการเขาควรเกรงใจสักหน่อย "ใครๆ ก็คิดว่าเธอเป็นเมียฉันแล้ว แล้วเมียมาหาผัว ป้อนข้าวผัวมันผิดตรงไหน" "ดาหวันยังไม่ใช่เมียคุณสักหน่อย" "แน่ใจ ได้ก็ได้แล้ว หรือต้องจดทะเบียนสมรส" ........................ ฝากผู้ชายแสนร้ายคนที่2ของเซตด้วยนะคะ คุณปลัดร้ายมาก เงียบๆแต่ฟาดเรียบ ปาดหน้าทุกคนที่หมายปองน้อง บอกเลยว่าพี่รวบหัวรวบหางน้องเก่งมากค่ะ //เซตผู้ชายแสนร้าย//(แก๊งคันคายรีสอร์ต) 1.ทวงรักสามีแสนร้าย คุณภาคิน:น้ำหนึ่ง (จบแล้ว ) 2.หนี้รักคุณแสนร้าย คุณปลัดดนย์:ดาหวัน (เรื่องนี้ค่ะ) ทุกเรื่องสามารถอ่านแยกกันได้ไม่งง แต่อยากให้อ่านทุกเรื่อง แล้วจะหลงรักเซตนี้ค่ะ^^