ตอนที่ 4 มุ่งหน้าสู่ชนบท - 3

"เอาล่ะๆ พ่ออนุญาตให้เจ้าไปพักผ่อนที่เมืองชิงเหอก็ได้ แต่! มีข้อแม้ว่า เจ้าต้องให้พ่อส่งคนไปดูแลคุ้มกัน และเตรียมข้าวของให้พร้อมที่สุด ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!"

เซียวอวี้หลานซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ผ้าเช็ดหน้า นางพยักหน้ารัวๆ "ขอบคุณท่านพ่อ ขอบคุณท่านแม่ ลูกสัญญาว่าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ!"

สองวันต่อมา ณ ประตูเมืองหลวง

แสงตะวันยามเช้าทอแสงเรืองรอง ส่องกระทบขบวนรถม้าที่จอดเรียงรายอยู่หน้าประตูจวนอิ้งกั๋วกง เซียวอวี้หลานในชุดทะมัดทะแมงสีฟ้าอ่อน ยืนมองขบวนเดินทางที่บิดาจัดเตรียมให้ด้วยความรู้สึกกึ่งขำกึ่งทึ่ง

ขบวนรถม้าที่ว่านี้ ไม่ใช่รถม้าคันเล็กๆ สำหรับเดินทางธรรมดา แต่มันคือรถม้าขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้จันทน์หอมสลักลาย ภายในบุด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม มีแม้กระทั่งเตาผิงเล็กๆ และโต๊ะน้ำชา! ตามติดด้วยรถม้าบรรทุกสัมภาระอีกสามคัน อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าไหม ผ้าห่มขนเป็ด เครื่องประดับ อาหารแห้ง เครื่องยาบำรุง และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันประหนึ่งจะย้ายบ้าน

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... กองกำลังองครักษ์ลับฝีมือดีจำนวนกว่าห้าสิบนาย! ยอดฝีมือเหล่านี้ถูกบิดาฝึกฝนมาอย่างลับๆ เพื่อปกป้องคนของจวนตระกูลเซียวโดยเฉพาะ บัดนี้พวกเขาสวมชุดทะมัดทะแมง ยืนเรียงแถวหน้ากระดานรอรับคำสั่งอย่างเคร่งขรึม

"นี่ข้าไปถือศีลที่ชนบท หรือไปออกรบที่ชายแดนกันแน่" เซียวอวี้หลานพึมพำเบาๆ มุมปากกระตุก ไม่แปลกใจเลยที่ร่างเดิมเอาแต่ใจ ทำตัวร้ายกาจจนผู้คนเอือมระอา

"หลานเอ๋อร์!" หลินซื่อวิ่งเข้ามากอดบุตรสาวแน่น น้ำตาคลอเบ้า "แม่ให้ป้าหวัง แม่ครัวใหญ่ที่เจ้าชอบรสมือนางที่สุดตามไปด้วยนะลูก แล้วก็เงินในหีบนั่น แม่ใส่ตั๋วเงินไปให้เจ้าอีกสามหมื่นตำลึง หากขาดเหลือสิ่งใด ให้คนรีบส่งม้าเร็วมาบอกแม่ทันทีนะลูกนะ!"

เซียวเจี้ยนลูบหัวบุตรสาวด้วยความอาวรณ์ "หากมีใครกล้ารังแกเจ้าที่ชิงเหอ ให้องครักษ์หลี่ตัดหัวมันมาให้พ่อได้เลย ไม่ต้องเกรงใจใครทั้งสิ้น! เบื่อเมื่อไหร่ก็รีบกลับมานะลูก พ่อกับแม่จะรอเจ้าเสมอ"

"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านพ่อท่านแม่ที่เมตตา ลูกไปก่อนนะเจ้าคะ"

เซียวอวี้หลานยอบกายคำนับบิดามารดาด้วยความซาบซึ้งใจ แม้จะรู้ว่าความรักนี้เป็นของร่างเดิม แต่นางก็อดอบอุ่นใจไม่ได้จริงๆ หญิงสาวหันหลังก้าวขึ้นรถม้าคันงาม โดยมีชุนเถาและชิวจวี๋ตามขึ้นไปปรนนิบัติพัดวี

"ออกเดินทางได้!" เสียงองครักษ์หลี่ตวาดสั่งการ

ล้อรถม้าเริ่มหมุนเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่ประตูเมือง ทิ้งความวุ่นวายและเรื่องราวบ้าบอของเมืองหลวงไว้เบื้องหลัง

เซียวอวี้หลานเลิกม่านหน้าต่างขึ้น มองกำแพงเมืองหลวงที่ค่อยๆ ห่างออกไปไกลลับตา ริมฝีปากอวบอิ่มจุดรอยยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ ในที่สุดนางก็หลุดพ้นจากวังวนของนางร้ายและพระเอกนางเอกนิยายแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น นางยังได้ทิ้งบุรุษมัจจุราชที่แสนอันตรายในคืนนั้นไว้เบื้องหลังอย่างสมบูรณ์แบบ!

หญิงสาวเอนกายพิงหมอนอิงนุ่มฟู หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย ในหัววาดฝันถึงชีวิตสโลว์ไลฟ์อันแสนสงบสุข...

มีเงินทองล้นฟ้า มีบ่อน้ำพุวิเศษคอยรักษาสรรพโรค มีมิติดินดำไว้เพาะปลูกสมุนไพรหายาก และมีพละกำลังเก้าวัวสองพยัคฆ์ไว้ปกป้องตนเอง... อา... ชนบทจ๋า เซียวอวี้หลานเศรษฐินีชาวไร่คนใหม่กำลังไปหาแล้ว!