ตอนที่ 1 ค่ำคืนวสันต์อันเร่าร้อนที่ผิดพลาด - 1

ความร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผาไปทั่วร่างกาย ประดุจมีมดนับหมื่นตัวกำลังกัดแทะอยู่ใต้ผิวหนัง ความทรมานที่แสนวาบหวามนี้กระชากสติสัมปชัญญะที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน

เซียวอวี้หลานเบิกตากว้าง ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจ หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดซึมเต็มกรอบหน้าหวานล้ำ เธอพยายามขยับตัว ทว่าเรี่ยวแรงกลับเหือดหายไปจนสิ้น สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือกลิ่นกำยานหอมหวนที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นของมันหวานเลี่ยนจนชวนให้รู้สึกวิงเวียนและรุ่มร้อนยิ่งกว่าเดิม

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ร่างกายของเรา... ทำไมถึงรุ่มร้อนปานนี้’

ความทรงจำมากมายที่ไม่ได้เป็นของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับทำนบแตก ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตีรวนกันจนปวดหนึบ ทั้งใบหน้าของผู้คนที่ไม่คุ้นเคย สถานที่แปลกตา และความรู้สึกรักใคร่หลงใหลอย่างบ้าคลั่งต่อบุรุษผู้หนึ่ง ทว่าเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด หญิงสาวก็แทบจะสบถออกมาอย่างลืมสำรวม

เธอคือเซียวอวี้หลาน นักวิจัยพืชหายากในยุคปัจจุบันที่เพิ่งจะได้ลาพักร้อนและหยิบนิยายเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา นิยายเรื่องนั้นมีชื่อตัวร้ายหญิงที่บังเอิญแซ่และชื่อเดียวกับเธอพอดี ทว่าใครจะไปคาดคิดว่าเพียงแค่หลับตาลง ตื่นขึ้นมาอีกทีเธอจะทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่จวนกั๋วกง นางร้ายอันดับหนึ่งของเรื่องเสียแล้ว!

และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ เวลาที่เธอทะลุมิติเข้ามา ดันเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญแห่งความเป็นความตายของเรื่อง!

ร่างเดิมหลงรักรัชทายาทจ้าวเทียนอวี่ อย่างหัวปักหัวปำ ค่ำคืนนี้ในงานเลี้ยงขุนนาง เซียวอวี้หลานจึงวางแผนการใหญ่ แอบลอบติดสินบนนางกำนัล วางยาปลุกกำหนัดรัชทายาทแล้วล่อลวงเขามายังห้องพักรับรองแห่งนี้ หวังจะรวบรัดตัดความใช้ข้าวสารสุกบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานด้วย

ทว่าในนิยายต้นฉบับ แผนการนี้กลับพังไม่เป็นท่า รัชทายาทรู้ทันและซ้อนแผนตลบหลังจนร่างเดิมถูกย่ำยี ซ้ำยังถูกผู้คนนับร้อยพบเห็นจนกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว แม้บิดามารดาจะรักใคร่นางเพียงใด ทว่าเพื่อรักษาชีวิตบุตรสาวจากโทสะของราชวงศ์ พวกเขาจึงจำใจต้องแสร้งประกาศตัดขาดและขับไล่นางออกจากจวนเพื่อตบตาผู้คน ทว่าในระหว่างที่ลอบส่งตัวนางหนีไปยังชนบท รถม้ากลับถูกศัตรูดักปล้นและทิ้งนางไว้ ทำให้นางต้องพบจุดจบอันน่าอนาถ หนาวตายอย่างโดดเดี่ยวกลางกองหิมะ

"บัดซบ! ยานี่มันรุนแรงเกินไปแล้ว" เซียวอวี้หลานสบถเสียงพร่า กัดริมฝีปากล่างของตนเองจนห้อเลือดเพื่อเรียกสติด้วยความเจ็บปวด คาวเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปากแต่มันก็ช่วยให้ดวงตาที่พร่ามัวกลับมาแจ่มชัดได้ชั่วขณะ ภายในใจก่นด่าเจ้าของร่างเดิมอย่างอดรนทนไม่ไหว

'อยากจะวางยารัชทายาทเพื่อรวบหัวรวบหางก็วางไปสิ! แล้วเหตุใดตัวเองถึงได้โดนยาปลุกกำหนัดนี่ไปด้วยเล่า สตรีโง่งมผู้นี้กินยาผิดจอก หรือสมองมีปัญหาถึงได้หาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้!

ณ เวลานี้ หญิงสาวจากโลกอนาคตหลับตาลง สูดลมหายใจลึกเพื่อยอมรับความจริงที่ไม่อาจหลบหนี เธอทะลุมิติมาแล้ว และนับจากนี้ไป เธอคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกง ชีวิตนี้คือชีวิตของนาง!

‘ข้าจะมัวรอให้รัชทายาทเดินเข้ามาจับผิดไม่ได้เด็ดขาด หากไม่อยากตายอนาถเหมือนในนิยาย ข้าต้องหนีไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!’

เซียวอวี้หลานใช้พละกำลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ กัดฟันพยุงร่างที่อ่อนระทวยของตนเองลงจากเตียงกว้าง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาประดุจลูกนกแรกเกิด นางสะเปะสะปะไปตามผนังห้อง มือเรียวปัดโดนแจกันเคลือบจนร่วงแตกกระจาย แต่นางหาได้สนใจไม่ สองตาก็จ้องมองเพียงบานหน้าต่างไม้แกะสลักที่อยู่เบื้องหน้า เมื่อผลักบานหน้าต่างออก สายลมยามค่ำคืนที่พัดโชยเข้ามาทำให้รู้สึกดีขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดจะตีกลับขึ้นมาอย่างรุนแรงจนนางแทบทรุด

เซียวอวี้หลานปีนข้ามหน้าต่างออกมาอย่างทุลักทุเล ร่างบางร่วงหล่นลงบนพุ่มไม้ด้านนอกจนเกิดแผลถลอก แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่อาจเทียบได้กับเพลิงปรารถนาที่กำลังแผดเผาอยู่ภายใน นางพาร่างที่ร้อนดั่งไฟเดินโซเซไปตามทางเดินแคบๆ ในสวนอุทยานที่มืดมิด ไร้ซึ่งทิศทาง ไร้ซึ่งจุดหมาย ขอเพียงให้ห่างจากห้องนั้นให้มากที่สุด