หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน

ตอนที่ 1 สตรีไร้ยางอาย

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

"อื้อออ... อ๊า... ท่านอ๋อง... เบา... เบาลงหน่อยเพคะ..."

เสียงครางกระเส่าด้วยแรงอารมณ์ปรารถนากับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่สอดประสานกันเป็นจังหวะระรัวดิบเถื่อน ดังสะท้อนก้องภายในห้องบรรทมอันโอ่อ่า กลิ่นหอมกำยานอวลโชยเจือกลิ่นอายคาวราคะคละคลุ้งไปทั่ว

บนเตียงกว้างหลังใหญ่บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพย่อยยับไม่ต่างจากสมรภูมิรบ ม่านมุ้งผ้าโปร่งบางสีขาวถูกกระชากจนขาดวิ่นลงมาพาดกองอยู่กับพื้นเตียง ผืนผ้าห่มปักดิ้นทองผืนหนาหลุดลุ่ยไปกองอยู่ที่มุมหนึ่งอย่างไม่ไยดี หมอนอิงใบโตกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ทุกตารางนิ้วบนเตียงกว้างเต็มไปด้วยร่องรอยของความป่าเถื่อนและความเร่าร้อนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ

เยี่ยลู่ซือคุณหนูใหญ่ของตระกูลอัครเสนาบดี ผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่มุกในมือ บัดนี้กำลังสั่นสะท้านดั่งลูกนกต้องพายุ ชุดสาวใช้เนื้อหยาบสีตุ่นที่นางตั้งใจสวมเพื่อพรางตัวลอบเข้ามา ถูกมือหนาฉีกกระชากจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องดั่งหิมะที่กำลังบิดเร้าอยู่ภายใต้ร่างกำยำของตี้ฉิงเทียน หรืออ๋องเก้าผู้ได้รับฉายาว่า ‘มัจจุราชหน้าหยก’

"อ๊ะ... ฮึก..."

ริมฝีปากบางสั่นระริก ดวงตาของนางพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตา แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความยินดีแกมหวาดหวั่นเมื่อความปรารถนาของตนสำเร็จ

‘ในที่สุด... ท่านก็เป็นของข้า’

นางลุ่มหลงในตัวเขาจนหน้ามืดตามัว ถึงขั้นวางแผนลักลอบเข้ามาวางยาปลุกกำหนัดในจวนของเขา หวังใช้ร่างกายผูกมัดให้เขาต้องรับผิดชอบแต่งนางเข้าจวน ทว่าความหฤหรรษ์ที่นางวาดฝันไว้กลับมิได้สวยงามอย่างที่คิด

"อื้อออ!...อ๊าาา!!"

เยี่ยลู่ซือส่ายหน้าไปมาบนหมอนอย่างทรมาน จังหวะกระแทกกระทั้นรุนแรงจนทำให้นางทั้งเจ็บทั้งจุก ร่างแทบจะแตกสลาย ผิวขาวผ่องบัดนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยกัดที่เขาทิ้งไว้ราวกับจะประทับตราจองจำ สองมือเล็กจึงจิกข่วนแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เพื่อระบายความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ตนได้รับ

ถึงจะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแต่นางกลับมีความอิ่มเอมใจ ต่อให้บทรักของเขาจะไร้ซึ่งความปรานี นางก็พร้อมจะอ้าแขนรับมันด้วยความเต็มใจ และนางก็ไม่มีวันเสียใจที่ตัดสินใจทำแบบนี้!

ทว่าความคิดนั้นกลับค่อย ๆ เลือนหายไป เมื่อพายุอารมณ์ของมัจจุราชหน้าหยก เริ่มทวีความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ พิษยาปลุกกำหนัดที่นางเป็นคนปรุงขึ้นเองกับมือ บัดนี้กำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวนางอย่างโหดเหี้ยม ตี้ฉิงเทียนบดเบียดความป่าเถื่อนเข้าใส่ร่างบางอย่างไม่คิดออมแรง คลื่นความเร่าร้อนอันไร้ขีดจำกัดที่เขาโถมเข้าใส่นั้นรุนแรงเสียจนนางเริ่มหวาดกลัว

แรงบีบที่เอวบางคอดกิ่วแน่นราวกับคีมเหล็ก ลมหายใจของนางติดขัด เสียงครางกระเส่าแผ่วเบาลงจนเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ ร่างกายของนางบอบช้ำเกินกว่าจะรองรับโทสะอันเกรี้ยวกราดนี้ได้อีกต่อไป

"ทะ... ท่านอ๋อง... พอแล้ว... ได้โปรด..." นางพยายามจะดันแผงอกแกร่งออกห่าง ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับมิอาจสั่นคลอนร่างกำยำได้เลยแม้แต่น้อย

ตี้ฉิงเทียนไม่ตอบสนองต่อคำร้องขอของนาง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหยกน้ำแข็งแดงซ่านด้วยพิษยาและเพลิงแค้น ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกสตรีที่ตนรังเกียจวางยาปลุกปล้ำถึงในเรือนนอนได้

"เจ้ากล้าดีอย่างไร!..."

เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องชิดใบหูเล็ก พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ตะปบเข้าที่ทรวงอกอวบ บีบเค้นและบดขยี้อย่างรุนแรงราวกับจะให้มันแหลกคามือ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด จังหวะรักของเขายิ่งดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ หยาดเหงื่อของเขาสลับกับคราบน้ำตาของนางจนเปียกชุ่มไปทั่วแท่นบรรทม เยี่ยลู่ซือได้รู้ซึ้งแล้วว่า ความสุขสมที่นางเคยถวิลหาบัดนี้กลายเป็นความทุกข์ทรมานที่แสนสาหัสจนแทบขาดใจ

นางพยายามดิ้นรนหนี แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรง ตี้ฉิงเทียนจ้องมองสตรีใต้ร่างด้วยดวงตาที่คุกรุ่น เขารู้ตัวตั้งแต่แรกว่าถูกวางยา และรู้ดีว่าสตรีหน้าไม่อายที่ปลอมตัวเป็นสาวใช้ผู้นี้คือใคร

"เจ้าอยากเป็นพระชายาจนตัวสั่น ถึงขั้นปลอมตัวเป็นสาวใช้มาปีนเตียงข้าเชียวหรือ?"

มือแกร่งที่บีบเค้นเต้างาม เลื่อนขึ้นมาบีบที่ลำคอระหงของนาง แรงบีบนั้นเพิ่มขึ้นตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งสูงสอดคล้องกับการสอดใส่ที่รุนแรงจนนางหายใจไม่ออก ใบหน้าของเยี่ยลู่ซือเริ่มกลายเป็นสีคล้ำ

“ในเมื่อเจ้าอยากได้ข้านัก... ก็ต้องทนให้ได้!"

“อื้อออ... ท่านอ๋อง... ฮึก... ได้โปรด... ปล่อย... ปล่อยข้า...” นางพยายามเค้นเสียงร้องขอชีวิต สองมือทุบแผงอกของเขาเบาๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง

เยี่ยลู่ซือเบิกตากว้างจ้องมองใบหน้าคมคายของชายที่นางรักเป็นครั้งสุดท้าย สิ่งที่นางเห็นในแววตาของเขามีแต่ความเกลียดชังและรังเกียจ แล้วทุกอย่างก็ดับมืดลง พร้อมกับร่างกายของนางที่กระตุกเกร็งก่อนจะนิ่งสนิทไปในอ้อมกอดของชายที่นางรัก...