บทนำ

“บอสคิดจะไปตามหาเธอหรือครับ”

เสียงทุ้มค่อนข้างแหบของลูกน้องคนสนิท ทักถามขึ้น สีหน้าของเขาดูไม่พึงใจมากนัก กับสิ่งที่เจ้านายกำลังตัดสินใจ

“อืม...”

ผู้เป็นนายตอบ นัยน์ตาสีเทานั้นลึกล้ำ ดูนิ่งสนิท ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เลยแม้แต่น้อย เขาเรียกลูกน้องมือขวาเข้าพบ เพื่อจะมอบหมายงานให้เจสันดูแลจัดการในระหว่างที่เขาไม่อยู่ ในห้องทำงานของเขาที่อยู่ชั้นบนสุดของกาสิโน เสียงถอนหายใจของ เจสันดังขึ้น...อย่างจงใจ

“คิดว่าดีแล้วหรือครับ กับผู้หญิงทรยศคนนั้น”

“อืม...”

ตอบสั้นๆ ตามเคย เจสันมองจ้องใบหน้าของ ‘เจ้านาย’ มองอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมแอตลาสถึงอยากไปตามหา นังผู้หญิงสำส่อนเจ้าปัญหาคนนั้นอีก ในเมื่อตอนนี้...เขาก็มีคนที่พร้อมจะมอบกายถวายชีวิตให้เขาด้วยซ้ำ แถมหล่อนเพิ่งจะมีข่าวดีเรื่องลูกของเขา ทำไมแอตลาสถึงได้ใจจืดใจดำ เมินหล่อน ยังไม่พอ ยังคิดจะไปหานังสำส่อนนั่นอีก

เจสันไม่เข้าใจเจ้านายของตนจริงๆ

เขาเกลียดมัน...

“แล้วเซลีนล่ะครับบอส ถ้าเธอรู้เข้า ถ้าเกิดว่าคุณแมนสันรู้เรื่องเข้าว่าบอสจะไปตามหานังนั่น...”

“ฉันจะแก้ปัญหาของฉันเอง” เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่กำลังเคลียร์อยู่ แล้วเอ่ยต่อเสียงเย็น

“นายมีหน้าที่แค่ดูแลที่นี่ตอนที่ฉันไปเมืองไทย เรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันจัดการเองได้”

“ครับ”

ตอบรับได้แค่นั้น ทั้งที่ใจอยากจะพูดมากกว่านี้ เอาเถอะ เขาคิดว่าเขาจะบอกเรื่องทั้งหมดกับเซลีนเผื่อจะได้หาทางแก้

จะอย่างไรเขาก็รักและหวังดีกับแอตลาสจริงๆ ไม่ได้คิดเป็นอื่นกับเจ้านายเลย ปิ่นหอม...หล่อนไม่เหมาะกับตำแหน่งนายหญิงของแบล็ก

เมื่อรับมอบหมายงานจากแอตลาสแล้วเรียบร้อย เจสันก็ขอตัวออกมาจากห้องทำงานของเจ้านาย เขายังคงมองสีหน้าของแอตลาส ที่ยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เขาเดาไม่ได้ ว่าทำไมแอตลาสถึงอยากไปตามหาปิ่นหอม

ตามไปแก้แค้นอย่างนั้นหรือ

หรือว่าจะตามไปพานังนั่นกลับคืนมา

คำว่าอืม…สั้นๆ นั้นไม่ได้อธิบายอะไรเลย และมันยิ่งทำให้เขาร้อนอกร้อนใจแทนเจ้านาย

สำหรับคนที่พร้อมจะตายแทนแอตลาสได้อย่างเจสัน อะไรที่เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่จะทำให้เจ้านายก้าวเข้าสู่เรื่องเดือดร้อนลำบากอีกหน เขาก็ควรจะขัดขวางไม่ใช่หรือ? แม้ว่าแอตลาสจะสั่งให้ห้ามยุ่งก็เถอะ แต่...เขาอดไม่ได้หรอก

มือของเขาหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดส่งข้อความหาเซลีนในทันที

..............

“จริงๆ แล้วปิ่นควรจะไปสมัครที่โรงพยาบาลนะ พี่เห็นว่ามีโรงพยาบาลเอกชนกำลังรับพยาบาลวิชาชีพ ปิ่นเองเคยได้ใบประกาศมาจากเมืองนอกเมืองนา น่าจะเข้าได้สบายๆ เลยล่ะ”

เสียงของเพื่อนร่วมงานเอ่ยขึ้น เมื่อปิ่นหอมกำลังล้างมือและเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อเตรียมตัวเลิกงาน เธอหันมามองคนพูดแล้วยิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้า

“ปิ่นคิดว่าทำงานที่นี่ กับคุณหมอเข็มก็โอเคดีแล้วค่ะพี่ต้อย”

“แหม...ไปทำงานโรงพยาบาลโอกาสก้าวหน้าได้บรรจุมันมีนะ ดีกว่ามาเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์แบบนี้ แต่ก็เอาเหอะ...”

ต้องตายักไหล่ เธอเองก็กำลังจะเตรียมตัวปิดคลีนิคเช่นกัน สองสาวทำงานเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์ในคลีนิคเอกชน คลีนิคเล็กๆ แห่งนี้เริ่มงานตอนบ่ายและปิดตอนสองทุ่ม แล้วแต่บางวันถ้ามีคนไข้ ก็อยู่ยาวกันไป...แต่ก็ไม่ได้โอที เรียกว่าทำโอฟรีเป็นน้ำใจให้กับหมอเข็มขาว ที่เป็นเจ้าของคลีนิค

“ถ้าพี่เป็นปิ่นก็คงจะไปสมัครโรงพยาบาล โอกาสกับรายได้มันไม่เหมือนกัน”

ปิ่นหอมเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ เหตุผลที่เธอเลือกที่จะทำงานที่นี่...ไม่มีใครรู้ว่าคืออะไร แต่เธอรู้...รู้ดีว่าเธอไม่ควรมีชื่อในโรงพยาบาลใหญ่ๆ ที่ตรวจสอบรายชื่อพนักงานได้ง่าย เธอรู้สึกดีด้วยซ้ำที่หมอเข็มขาวไม่ได้ส่งรายชื่อเธอเข้าประกันสังคม...เธอไม่อยากมีชื่อที่ไหนทั้งสิ้น...ถ้าเลือกได้

บอกตัวเองไม่ได้ว่าจะต้องหนีไปอีกนานเท่าไหร่?

เธอถอนใจเฮือก มองดูเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานครึ่งตัว ที่ส่องให้เธอมองเห็น ‘สภาพ’ ปันจุบันของตนเอง

เธอผอมลงมาก จากเดิมที่เป็นคนอวบนิดๆ มีเนื้อมีหนัง...แต่ตอนนี้น้ำหนักเธอลดลงเหลือเพียงแค่ 48 กิโลกรัม กับความสูง 167 เซนติเมตร มันทำให้เธอดูผอมมาก หัวโตกว่าตัว ถ้าแม่ยังอยู่ท่านก็คงจะล้อเลียนว่าเธอเหมือนกับไม้ขีดไฟ

ปิ่นหอมพยายามกลืนน้ำตาที่รื้นมาลงไปเมื่อนึกถึงมารดา การจากไปของท่านพลิกชีวิตเธอ ทำให้เธอต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับมาที่นี่ ประเทศไทย หลังจากที่ไปโลดโผนทำงานในต่างแดนมานานเกือบสิบปี เธอทำงานเก็บเงิน และพาท่านไปอยู่ด้วยที่นั่น เธอกำลังมั่นใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี ถ้าท่านคิดถึงบ้านเกิดก็ค่อยกลับมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว จนกระทั่งวันหนึ่ง ชีวิตที่กำลังรุ่งโรจน์ของเธอก็เปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่เธอถูกฉุดไปช่วยพยาบาลรักษาผู้ชายคนนั้น วันนั้นเป็นวันซวยของปิ่นหอม และเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

ผู้ชายคนนั้น…

เธอเม้มปากแน่น เมื่อรำลึกถึงเขาขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งที่พยายามจะลืมเขา เกลียดเขา แต่นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นมันติดตรึงอยู่ในเซลล์สมองของเธอแล้วกระมัง มันถึงลืมเขาไม่ลงสักที

ตัวเธอช่างเป็นมนุษย์ที่น่าสมเพช

ที่ติดอยู่กับความรู้สึกนั้น...ไม่อาจจะลบมันลงไปได้