คนที่ไม่อยากเจอ

“หน้าตาซีดๆ มีอะไรหรือเปล่าน่ะปิ่น”

ต้องตาเอ่ยทัก เมื่อเห็นปิ่นหอมปิดปากหาว หน้าตาของเธอดูไม่สดใสเลยวันนี้ ใต้ตาเป็นวงคล้ำเหมือนคนอดนอน ปิ่นหอมสั่งกาแฟเย็นมากินทั้งที่ปรกติแล้วไม่ค่อยแตะต้องเครื่องดื่มนี้สักเท่าไหร่

“นอนไม่พอมั้งคะพี่ต้อย”

เธอหาวอีกรอบอย่างอดไม่ได้ เขา...กวนเธอทั้งวันทั้งคืน นี่พอเขาหลับไปแล้ว เธอถึงย่องออกมาทำงาน เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี...นอกจากทิ้งเขาไว้แบบนั้น

ตั้งแต่เจอหน้ากัน ก็มีเพียงแค่คำกล่าวโทษ และเซ็กซ์...

“ไปทำอะไรมาล่ะ วันนี้คนไข้ไม่ค่อยมี หมอเข็มโทรมาบอกว่าเข้ามาทุ่มหนึ่ง แอบไปนอนก่อนก็ได้ปะ หาวจนพี่สงสาร”

“จะดีหรือคะ”

“ดีสิ เดี๋ยวพี่จะโทรบอกถ้ามีคนมา”

ต้องตารุนหลังเธอไปในห้องตรวจ แล้วกำชับให้เธอนอนพักผ่อนเสีย แม้จะรู้สึกผิด แต่ความง่วงเพลียมันทำให้เธอผล็อยหลับไป และสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอกดวางก่อนจะเดินออกมาจากห้องตรวจ ลูบผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย เธอหลับไปนานเท่าไหร่กันนะ ปิ่นหอมไม่ได้ดูสภาพตัวเองเพราะเร่งรีบออกมาจากห้องตรวจ เธอกลัวว่าจะมีคนจับได้แล้วต้องตาจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยที่เธออู้งาน

“ปิ่น...มีคนมาหา”

ต้องตาซึ่งรับหน้าที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ เอ่ยเรียกเธอทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของปิ่นหอม

“ค่ะ ใครหรือคะ”

เธอมองกวาดไปยังบริเวณที่นั่งรอของคนไข้ แล้วก็สะดุดตากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน เขากำลังนั่งก้มดูโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทางเคร่งเครียด เขาสวมเพียงเสื้อยืดเนื้อบางกับกางเกงยีนขายาว และรองเท้าผ้าใบ สภาพของเขาตอนนี้ ช่างแตกต่างจากคนที่เธอเคยคุ้นมา...มันดูง่ายๆ สบายๆ และไม่เป็นทางการ น่าหวาดเกรงเหมือนทุกหน

แต่เธอรู้ดีว่าแอตลาสในแบบไหนก็ทั้งเปี่ยมเสน่ห์ และน่าระทึกใจไปในเวลาเดียวกัน

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันทำงานที่นี่”

เธอเอ่ยถามเขา พยายามไม่ให้เสียงของตัวเองสั่น พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเผชิญหน้ากับเขา ท่องบอกไว้ว่าอย่าหน้าแดง อย่าแสดงอาการใดๆ ให้เขารับรู้ ว่าเธอกำลังมีความรู้สึกอย่างไร

แต่มันก็ห้ามยากเย็น แค่เห็นหน้าเขา แค่มองสบตากับนัยน์ตาสีเทานั้น หัวใจเธอก็ค่อยๆ เต้นแรง ภาพร้อนแรงของเขาและเธอ กำลังลอยวนในสมอง มันทำให้แก้มของปิ่นหอมค่อยๆ แดงขึ้นทีละน้อย

ซึ่งแอตลาสก็มองเห็น

เขาลุกขึ้นยืนเมื่อเทียบกับเธอ เขาสูงมากจนปิ่นหอมตัวแค่ไหล่เขา และเธอตัวเล็กมาก ยามเขายืนข่มเธอแบบนี้ เขาหันไปมองต้องตา ที่กำลังเบิกตาโตมองชายชาวต่างชาติหน้าตาหล่อเหลา บุคลิกชวนกรี๊ด ที่ทำเอาเธอตะลึงตั้งแต่ที่มาถามหาปิ่นหอม พูดภาษาไทยแปร่งเล็กน้อย นี่ปิ่นหอมเคยไปรู้จักผู้ชายหล่อขนาดนี้ด้วยหรือนะ

“ผมขอลางานให้ปิ่นหอม กลับก่อนเวลานะครับวันนี้ อ้อ...คุณเป็นบอสของปิ่นหอมหรือเปล่า”

เขาถามต้องตา ตาคมกริบนั่นยามมองสบด้วยแล้ว ก็พลันให้รู้สึกขาสั่นนิดๆ สายตาของเขาช่างทรงอำนาจเหลือเกิน

มันเย็นเชียบ...ดูลึกลับ มีเสน่ห์ไปในเวลาเดียวกัน

เขาหล่อมากแต่ในขณะเดียวกันสายตาคมปลาบนั่นก็ทรงอานุภาพบางอย่าง ที่ทำให้ต้องตารู้สึกว่า นี่คือของอันตราย...ที่ห้ามแตะต้องเข้าไปเสี่ยงเด็ดขาด

เธอชักจะรู้สึก...ไม่อิจฉาเพื่อนร่วมงานแล้วแหะตอนนี้

“มะ ไม่ใช่ค่ะ”

“งั้นพรุ่งนี้ ผมจะพาปิ่นหอมมาลาออกกับบอสของคุณ”

“ใครจะลาออก”

ปิ่นหอมทำเสียงเขียว เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อสบสายตากับแอตลาส สีหน้าของเจ้าหล่อน และสีหน้าของผู้ชายสุดหล่อทว่าสายตาเปล่งประกายเย็นชาน่ากลัวนั่น ทำให้ต้องตาในฐานะผู้เฝ้าดูแทบจะหยุดหายใจเพราะความรู้สึกกลัวแทนเพื่อนของเธอ

“เธอไง”

“ฉันไม่ลาออก ฉันทำงานที่นี่ ฉันจะอยู่ที่นี่”

“ตกลงว่าไม่กลับไปกับฉันใช่ไหม”

เขาหรี่ตาลง แสยะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ปิ่นหอมเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยย้ำ กำชับ เธอไม่มีอะไรที่จะต้องกลัวเขา หล่อนย้ำบอกกับตนเอง เขาไม่มีอะไรที่จะมาทำให้หล่อนหวาดเกรงหรือยอมทำตามได้อีกแล้ว

“ใช่”

“งั้นเดี๋ยวก็รู้ ว่าเธอจะกลับหรือไม่กลับ”

เขาว่า พร้อมกับหัวเราะหึๆ แล้วจับที่ข้อมือของเธอพร้อมกับกึ่งดึงกึ่งลากเธอออกไปจากคลีนิค

................................................................................................................................................