บทที่ 3

หลังจากนั่งฟังแววดาวพูดถึงกำหนดการต่างๆ ในงานหมั้นและงานแต่งของตัวเองที่กำลังใกล้เข้ามาอยู่นานในที่สุดพลอยบุหลันก็สามารถพาตัวเองออกมาจากสถานการณ์ตรงนั้นได้เมื่ออินทัชเอ่ยปากชวนว่าที่คู่หมั้นออกไปขี่ม้าชมสวน ภาพของทั้งคู่ที่เดินจูงมือกันไปที่คอกม้าก่อนที่ฝ่ายชายจะรวบเอวของอีกคนในท่าอุ้มขึ้นหลังม้านั้นอยู่ในสายตาของคนที่ทำได้เพียงแค่แอบมองอยู่ไกลๆ ตลอดเวลา มันไม่ง่ายเลยที่จะหยุดความเสียใจของตัวเองในยามที่ได้เห็นเขาทำดีกับคนอื่น ในขณะที่เธอเขาจะทำดีด้วยก็ต่อเมื่อหวังบางสิ่งในตัวเธอเท่านั้น

เมื่อไม่อาจทนมองภาพตรงหน้าได้อีกต่อไป พลอยบุหลันจึงสั่งการให้ตัวเองลุกขึ้นและหมุนตัวกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ด้วยความเร็วหรืออะไรก็ไม่อาจทราบได้มันทำให้หน้ามืด ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงราวกับมีคนปิดสวิตซ์ก็ไม่ผิด…

คนที่จู่ๆ ก็เป็นลมไปต่อหน้าต่อตากันถูกช้อนอุ้มโดยชาติชาย คุณหมอหนุ่มซึ่งอาสามาตรวจสุขภาพประจำเดือนให้กับคุณหญิงทอแสง หากแต่น้อยคนนักจะรู้ว่าเหตุผลจริงๆ ที่เขาอยากมาปรากฏตัวที่นี่ก็เพราะอยากมาพบหน้าใครบางคน

ใครบางคนที่จู่ๆ ก็มาเป็นลมหมดสติไปต่อหน้าต่อตากัน แม้จะเป็นห่วงแสนห่วง แต่ก็อดมีความสุขไม่ได้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใกล้ จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจากเนื้อตัวเธอ

“คุณเทียน! คุณเทียนครับ!”

เขาเอ่ยเรียกคนในอ้อมกอดเพื่อหวังว่าเธออาจได้สติ

แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อไม่มีสิ่งใดไหวติง ครั้นจะอุ้มเธอกลับเข้าไปในบ้านก็ต้องชะงักเมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“นั่นคุณคิดจะพาคนของผมไปไหน!” อินทัชเอ่ยถามเสียงแข็ง ดวงตาคู่ดุดันอ่อนแสงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของคนในอ้อมกอดของไอ้หมอที่เขาไม่เคยชอบขี้หน้ามันเลยสักครั้ง แต่ไม่นานความห่วงใยเล็กๆ นั่นก็ต้องจางหาย เพราะถูกจ้องกลับด้วยสายตาจับผิดของอีกคน

“ผมจะพาคุณเทียนที่ส่งที่ห้องของเธอครับ” ชาติชายตอบไปตามความจริง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรต่อตามที่เพิ่งจะพูดออกไป ลูกชายเจ้าของไข้ก็เดินมาแย่งคนในอ้อมกอดไปอุ้มเอาไว้ซะเอง สาบานได้ว่าเสี้ยววินาทีหนึ่งเขาแอบเห็นความหวงในดวงตาดุดันคู่นั้น ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นเฉยชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไหนจะคำว่า ‘คนของผม’ นั่นอีก ที่มันชวนน่าสงสัยเป็นที่สุด

“ไม่ต้อง! เรื่องนี้ผมจัดการเอง หมดหน้าที่ของคุณแล้วเชิญกลับไปได้ แล้วทีหน้าทีหลังอย่ามาแตะต้องพลอยบุหลัน เพราะว่าคุณไม่มีสิทธิ์!” คนที่ตั้งตัวว่ามีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวของคนในอ้อมกอดประกาศชัดถึงสิ่งที่เขาไม่ต้องการจะเห็นมันก่อนจะเดินหายเข้าไปในบ้านเมื่อพูดจบ ทิ้งไว้แต่หมอหนุ่มที่ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความไม่เข้าใจ

“เอ่อ แววต้องขอโทษแทนพี่ทัชด้วยนะคะที่พูดจาเสียมารยาท” น้ำเสียงอ่อนหวานที่ดังขึ้นเรียกสายตาของชาติชายให้ต้องหันมามองได้ในทันทีก่อนที่เขาจะพบกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่กำลังส่งยิ้มมาให้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมชินแล้ว” คุณหมอหนุ่มกล่าวรับเพียงสั้นๆก่อนจะพาตัวเองเดินจากไปขึ้นรถ แล้วขับออกไปด้วยความผิดหวัง