ตอนที่ 1 ตื่นมาก็เป็นแม่คน

ตอนที่ 1 ตื่นมาก็เป็นแม่คน

“ฮือออ...ท่านแม่...ท่านแม่ท่านอย่าทิ้งพวกเราไปนะ ฮึก...แงงงงง!”

เสียงร้องไห้จ้าของเด็กหญิงตัวเล็กดังลั่นสนั่นจนแก้วหูแทบแตก ผักแว่นขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความเจ็บแปลบที่ต้นคอ ก่อนที่เปลือกตาหนักอึ้งจะค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น

“ท่านแม่! ท่านแม่ฟื้นแล้ว! พี่ใหญ่ท่านแม่ฟื้นแล้ว!”

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพดานห้องเช่าราคาถูกในกรุงเทพฯ แต่เป็นหลังคามุงหญ้าคาเก่า ๆ ที่มีแสงแดดรำไรลอดผ่านรอยโหว่ลงมา เบื้องหน้าของเธอคือเด็กชายตัวน้อยอายุประมาณ 5 ขวบ สวมชุดผ้าป่านเนื้อหยาบที่มีรอยปะชุนนับไม่ถ้วน ใบหน้ามอมแมมไปด้วยคราบน้ำตา และเด็กหญิงตัวจ้อยอายุราว 3 ขวบที่นั่งร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ

ผักแว่นพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบก็ไหลย้อนกลับมาเสียก่อน...

ภาพสุดท้ายในหัวของเธอคือความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต เธอกำลังกอดสมุดบัญชีเงินออมที่มีตัวเลขกลมๆ 2,000,000 บาท เอาไว้แนบอก กลิ้งตัวไปมาบนเตียงนอนด้วยความดีใจสุดขีด มันคือหยาดเหงื่อแรงงานตลอด 7 ปีที่เธออดมื้อกินมื้อ ทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อสานฝันที่จะไปซื้อที่ดินแถวชานเมืองทำบ้านสวน ปลูกผัก ปลูกผลไม้ เลี้ยงปลา ใช้ชีวิตพอเพียงตามรอยยูทูบเบอร์สายธรรมชาติที่เธอชื่นชอบและดูคลิปของเขาทุกวัน

แต่พระเจ้าดันเล่นตลกกับชีวิตของเธอ ในจังหวะที่เธอกำลังกลิ้งตัวไปมาด้วยความดีใจอยู่นั้น เธอก็กลิ้งตกลงจากเตียง หัวของเธอฟาดพื้นในองศาที่ผิดรูป คอหักสิ้นใจคาที่โดยที่มือยังกำสมุดบัญชีไว้แน่น

“อาหลง... อาเหมย...”

ชื่อเหล่านี้หลุดออกมาจากปากของเธอเองโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับกระแสความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับเขื่อนแตก

ร่างนี้ชื่อ ‘หวังซูหลัน’ หญิงหม้ายผู้อาภัพ สามีของนางหายสาบสูญไปในสงครามเมื่อสองปีก่อน ทิ้งให้นางต้องเผชิญชะตากรรมอยู่กับครอบครัวของเขา จนกระทั่งนางกับลูกถูกแม่สามีขับไล่ออกจากบ้านหลัก ให้มาอาศัยอยู่ในกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านซานสุ่ย หวังซูหลันคนเดิมนั้นมีจิตใจอ่อนแอและร่างกายขี้โรค นางทำงานหนักจนป่วยตายไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนนี้เอง

ผักแว่นในร่างหวังซูหลันมองมือที่หยาบกร้านและซูบผอมของตนเองแล้วถอนหายใจยาว

“เอาเถอะ... ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันมีชีวิตอีกครั้ง ฉันก็จะทำตามที่ฝันไว้ให้ได้ ถึงจะแถมลูกมาด้วยสองคนก็เถอะ ฉันก็จะสู้!”