บทที่ 3

ฉันไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

ฉันนั่งอยู่ในห้องพักของโรงแรม จ้องภาพถ่ายใบนั้นไม่วางตาจนดวงตาแสบร้อน ทุกรายละเอียดในภาพ—แนวแก้มของอีธาน ท่าทางที่โอลิเวอร์กอดตุ๊กตากระต่ายขนฟูไว้แน่นขณะหลับ—ล้วนเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลของฉัน

เก้าโมงเช้าตรง ฉันก้าวเข้าไปในอาคารแอชฟอร์ด ตามเวลานัดพอดี

สำนักงานของเดเมียนกินพื้นที่ทั้งชั้นสี่สิบสอง ผนังกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน

โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ราวกับกินพื้นที่เท่าดินแดนของประเทศเล็ก ๆ ประเทศหนึ่ง ส่วนตัวเขากำลังยืนหันหลังให้ฉัน มองลงไปยังแมนฮัตตันเบื้องล่าง

“ปิดประตูด้วย” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

ฉันปิดประตู แต่ไม่ได้ทรุดตัวลงนั่ง

เมื่อเขาหันมา ฉันถึงกับชะงักเพราะความเหนื่อยล้าที่ปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา

ใต้ตาคล้ำเป็นเงา แนวกรามขบแน่น แฝงความแข็งกระด้างที่เมื่อคืนยังไม่มีอยู่ ในมือของเขาถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอยู่หนึ่งชุด

“ผมให้ทีมตรวจสอบคุณตลอดทั้งคืน”

เขาพูด “ลีน่า มารี ครอสเกิดที่ควีนส์ แม่ชื่อโรซา ครอส อดีตพยาบาลเกษียณ ในเอกสารราชการไม่มีข้อมูลของบิดา”

เขาเปิดแฟ้มออก “เมื่อห้าปีก่อน คุณยังใช้ชื่อว่าลีน่า มอร์โรว์ หลังเดินทางออกนอกประเทศ คุณเปลี่ยนชื่ออย่างถูกต้องตามกฎหมาย และก่อนหน้านั้น คุณคือ ‘ผู้ป่วยหมายเลข 7491’ ของคลินิกเวชศาสตร์การเจริญพันธุ์วิทฟิลด์”

เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดัง

“คุณคือแม่อุ้มบุญคนนั้น”

“ฉันคือแม่ของพวกเขา” ฉันตอบ

“คุณคือผู้หญิงที่เซ็นสัญญาซึ่งมีผลผูกพันตามกฎหมาย” น้ำเสียงของเขาเย็นชา “คุณได้รับค่าตอบแทนแล้ว และสละสิทธิ์ความเป็นผู้ปกครองทุกอย่างไปแล้ว การสนทนาจบแค่นี้”

“สัญญาฉบับนั้นตั้งอยู่บนคำโกหก”

ฉันก้าวเข้าไปข้างหน้า “ตอนนั้นพวกเขาบอกฉันว่าใช้ไข่จากผู้บริจาค แต่ความจริงคือพวกเขาใช้ไข่ของฉัน ลูกชายของคุณมีดีเอ็นเอของฉัน เดเมียน ไม่ใช่ของผู้บริจาคนิรนามที่ไหน แต่เป็นของฉัน”

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นความสงบนิ่งบนใบหน้าของเขาเกิดรอยร้าว แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเล็ก ๆ—ความตกใจ ก่อนที่เขาจะรีบกดมันลงอย่างรวดเร็ว

“ไม่มีทางเป็นไปได้” เขาพูด “ทางคลินิกยืนยันแล้วว่า—”

“คลินิกจัดฉากโกหกทั้งหมด” ฉันพูดแทรก “พวกเขาลดต้นทุนด้วยวิธีสกปรก แทนที่จะซื้อไข่จากผู้บริจาค พวกเขากลับใช้ไข่ของฉันโดยตรง ฉันมีทั้งบันทึกจากห้องแล็บ อีเมลภายใน และหลักฐานครบทุกอย่าง ภรรยาของคุณรู้เรื่องนี้ อย่างน้อยเธอก็รู้มาตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว”

แนวกรามของเขาขบแน่นยิ่งกว่าเดิม

“วิกตอเรียไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

“ข้อความข่มขู่ที่วิกตอเรียส่งมาเมื่อคืน ระบุชัดเจนว่าหลังคลอดฉันได้กอดลูกชายของตัวเองนานกี่วินาที” ฉันพยายามข่มอารมณ์อย่างที่สุด แต่เสียงยังคงสั่น “สิบเอ็ดวินาที เดเมียน เรื่องนี้ไม่เคยถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ มันถูกเก็บไว้ในเวชระเบียนที่ปิดผนึกของคลินิก เธอเคยเปิดดู เธอรู้ว่าฉันต่างหากคือแม่ทางสายเลือดของพวกเขา และเธอก็ปิดบังเรื่องนี้มาตลอด”

เขาเงียบไปนาน ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหมายเลขหนึ่ง

“วิกตอเรีย” เขาพูด “มาที่ห้องทำงานผมเดี๋ยวนี้”

เรารอกันอยู่ท่ามกลางความเงียบ จนฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจตัวเองเต้น

สิบสองนาทีต่อมา วิกตอเรียก็มาถึง เธอแต่งตัวเรียบร้อย แต่งหน้าอย่างประณีต และยังคงมีรอยยิ้มที่ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เคยเลือนหายอยู่บนใบหน้า แต่ทันทีที่เห็นฉัน รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้าง

“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่” เธอถามเดเมียน

“นั่งลง”

“ฉันขอยืนดีกว่า”

“นั่งลง”

เธอยอมนั่ง สายตาเลื่อนไปมาระหว่างเราสองคน

“คุณครอสอ้างว่าเมื่อครั้งนั้น คลินิกใช้ไข่ของเธอ” เดเมียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “เธอบอกว่าคุณรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่สองปีก่อน จริงหรือเปล่า”

วิกตอเรียหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะแหลมบาดหูและเต็มไปด้วยการเสแสร้ง

“ไร้สาระสิ้นดี เห็นได้ชัดว่าเธอเสียสติไปแล้ว ที่รัก เธอก็แค่ต้องการเงินของเรา—”

“ผมกำลังถามคุณอยู่” เดเมียนพูด “จริง หรือไม่จริง”

เสียงหัวเราะของวิกตอเรียหยุดลงในทันที เธอหันมามองฉัน และหน้ากากทั้งหมดบนใบหน้าก็หลุดลอกออกไป สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนั้น คือใบหน้าของสัตว์ร้ายที่จนตรอกและพร้อมจะกัดทุกคนให้ตาย

“เธอก็เป็นแค่แม่อุ้มบุญ!” วิกตอเรียกรีดร้อง “แค่มดลูกที่เราจ่ายเงินเช่ามา! จะใช้ไข่ของใครมันสำคัญตรงไหน! ฉันต่างหากที่เลี้ยงเด็กสองคนนั้นมาจนโต! ฉันคือแม่ของพวกเขา! ส่วนเธอไม่ใช่อะไรทั้งนั้น!”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

“แปลว่าคุณรู้มาตลอด” เดเมียนพูดเบา ๆ

กว่าวิกตอเรียจะรู้ตัวว่าหลุดปาก ก็สายเกินไปแล้ว ใบหน้าของเธอแข็งค้างในทันที

“ฉัน—ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น—”

“คุณรู้มาตลอดว่าแม่อุ้มบุญคือแม่ทางสายเลือดของพวกเขา” น้ำเสียงของเดเมียนลดต่ำลงจนเย็นจัด แทบจะเป็นเสียงพึมพำ “แต่คุณกลับปิดบังผมมาตลอด”

“เพราะฉันต้องปกป้องครอบครัวของเรา!” ความสงบนิ่งของวิกตอเรียพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง “คุณรู้ไหมว่าถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปจะเกิดอะไรขึ้น มันจะกลายเป็นข่าวฉาวขนาดไหน แล้วจะส่งผลต่อสิทธิ์การเลี้ยงดูอย่างไรบ้าง ฉันก็แค่ทำสิ่งที่แม่ทุกคนต้องทำ!”

“คุณไม่ใช่แม่ของพวกเขา” ฉันพูด

วิกตอเรียพุ่งเข้าใส่ฉันทันที แต่เดเมียนคว้าแขนของเธอเอาไว้

“อย่าแตะต้องเธอ” เขาพูด

เพียงชั่ววูบหนึ่ง ฉันรู้สึกมึนงง ราวกับเขากำลังปกป้องฉัน แต่ประโยคต่อมาของเขาก็ทำลายความเข้าใจนั้นลงทันที

“ผมไม่อยากให้คดีทำร้ายร่างกายโดยเจตนามาทำให้เรื่องนี้ยุ่งยากกว่าเดิม”

เขาไม่ได้ปกป้องฉันเลย เขาเพียงกำลังรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง

เขาปล่อยวิกตอเรีย แล้วหันมามองฉัน

“คุณต้องการอะไรกันแน่”

“ฉันต้องการเจอลูกชายของฉัน และได้ทำความรู้จักกับพวกเขา”

“ไม่มีวัน!” วิกตอเรียโพล่งออกมา

เดเมียนยกมือขึ้นห้ามเธอ ดวงตาของเขาจับจ้องฉันไม่วางตา เต็มไปด้วยการคำนวณและชั่งน้ำหนักผลประโยชน์

“ผมอาจจะพิจารณา” เขาพูด “แต่มีเงื่อนไข คุณต้องถอนการต่อสู้คดีของ Crossfire Technologies และยอมให้เราซื้อแผนกปัญญาประดิษฐ์ของบริษัทคุณ”

เขากำลังพยายามซื้อฉันอีกครั้ง

ครั้งแรก เขาซื้อมดลูกของฉัน

ครั้งนี้ เขาจะซื้อบริษัทของฉัน

“ไม่มีทาง” ฉันตอบ

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” เขาเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก “ทนายของผมจะติดต่อคุณไป”

ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม“เดเมียน”

เขาหยุดฝีเท้า

“อีธานจำฉันได้” ฉันพูดเบา ๆ “แค่เห็นหน้าฉัน เขาก็รู้ เด็ก ๆ รู้ทุกอย่างอยู่ในใจ คุณอาจปิดผนึกเอกสารได้ แต่คุณปิดผนึกสายเลือดไม่ได้”

บางอย่างวูบไหวผ่านแววตาของเขา—แนวป้องกันที่แข็งราวกับหินผาเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ขึ้นมา

วิกตอเรียรีบคว้าแขนเขาไว้

“อย่าฟังเธอ เธอกำลังยุแยงให้เราแตกกัน”

ฉันเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

ภายในลิฟต์ ฉันยอมให้ตัวเองอ่อนแอได้เพียงสิบวินาที ฉันแนบแผ่นหลังเข้ากับผนัง หลับตาลง และปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา

จากนั้นฉันก็เช็ดน้ำตาจนแห้ง เหยียดหลังตรง และโทรหาทนายของตัวเอง

“ยื่นฟ้องแย้ง” ฉันพูด “ติดต่อผู้พิพากษาศาลครอบครัวให้ฉัน ฉันต้องการคำสั่งศาลบังคับตรวจดีเอ็นเอภายในสุดสัปดาห์นี้”

“ลีน่า ถ้าคุณทำแบบนั้น ค่าปรับจากการผิดสัญญาปกปิดความลับ—”

“สิบล้านดอลลาร์” ฉันพูด “ฉันรู้ ยื่นคำร้องไปตามเดิม”

ฉันวางสาย และโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นทันที เป็นข้อความจากเดเมียน

คุณกำลังทำผิดพลาด

ฉันพิมพ์ตอบกลับไป

ฉันทำผิดพลาดไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ตอนนี้ฉันกำลังแก้ไขมัน

เครื่องหมายสามจุดที่แสดงว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ก่อนจะหายไป แล้วกลับมาปรากฏอีกครั้ง

วิกตอเรียตั้งครรภ์ เธอกำลังอุ้มลูกคนที่สามของผม ถ้าคุณลากเรื่องนี้ขึ้นศาล อาจทำให้การตั้งครรภ์ของเธอมีความเสี่ยง นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริง ๆ เหรอ

ฉันจ้องข้อความนั้นนิ่ง นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์

ในจังหวะนั้น ข้อความที่สองก็ส่งเข้ามา

มาจากหมายเลขของวิกตอเรีย

ฉันไม่ได้ท้องเลย ยัยโง่ ฉันโกหกเขาเพื่อรั้งเขาไว้ เหมือนกับตอนที่ฉันโกหกว่าตัวเองตั้งครรภ์และคลอดลูกแฝดตามธรรมชาติ ฉันอยากให้เขาเชื่ออะไร เขาก็เชื่อแบบนั้น ถ้าเธอกล้าเอาข้อความนี้ไปให้เขาดู ฉันก็จะปฏิเสธทุกอย่าง แล้วเขาก็ยังจะเชื่อฉันอยู่ดี เพราะเขาเชื่อแค่ฉันมาตลอด

มือทั้งสองข้างของฉันสั่นไม่หยุด ฉันรีบจับภาพหน้าจอข้อความทั้งสอง แล้วสำรองข้อมูลไว้ในบัญชีคลาวด์สามแห่งแยกกัน

จากนั้นฉันก็ตอบข้อความของเดเมียนกลับไป เจอกันในศาล