บทที่ 2

บรรยากาศใต้ตึกมันเย็นยะเยือกจนผมต้องห่อไหล่ตัวเอง​ ก้มหน้านิ่งรุ่นพี่ที่กำลังว๊ากผมอยู่ชะงักเงียบกริบเหมือนเกิดเดตแอร์ขึ้น

"มะมีอะไรครับพี่เพลิง"พี่ครับมันเป็นรุ่นพี่คณะอื่นพี่จะไปกลัวมันทำไมกันผมนึก

"กูมาหาคน"เชี่ยยยผมก้มหน้างุดมากกว่าเดิมหลับตานิ่ง ถ้ากูหลับตาแล้วไม่เห็นมันๆก็ต้องไม่เห็นกูสิ

"ใครครับพี่"

"เด็กกูเอง"พอได้ฟังผมถึงกับถอนใจโล่งอกเด็กมันไม่เกี่ยวผมสิงั้นก็

"เอ่อปีไหนชั้นไหนครับผมจะได้ให้เพื่อนกาสให้ครับ"

"ปีหนึ่ง"

"เฮือก"ผมสะดุ้งภาวนาในใจสาธุหลงพ่อครับผมสัญญาว่าจะไปบูชาพระรอดมาแขวนขอให้ไม่ใช่ผมเถอะครับผมจะแก้ผ้ารำวงรอบคณะเลยถ้ามันลืมผมไปแล้ว

"น้องแซลม่อนของกูเอง"

"เชี่ยยยยยยยยยย"ผมเผลอแหกปากแล้วต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง

"ฮั่นแน่มาแอบกูอยู่ตรงนี้เองมานี่มา"ผมเงยหน้าขึ้นส่ายหน้าไปมาทั้งที่มือปิดปากก้าวถอยหลังไม่สนว่าจะเหยียบหัวใครบ้างพอมีพื้นที่ให้ผมโกยผมก็ใส่เกียร์หมาเต็มที่

"ฮึบ!!! อืออออ ปล่อยดิโว๊ย"ขาผมปั่นอากาศอยู่แบบนั้นเพราะมือยาวๆมาคว้าคอเสื้อผมยกขึ้นทุกคนครับทำไมพวกมึงไม่ปกป้องเพื่อนแล้วพี่คณะผมเป็นอะไรกันครับน้องถูกรังแกแต่ทำไมทุกคนถึงยืนก้มหน้าแคะเล็บบางคนก็แกะโทรโข่งราวกับจะหาว่าเสียงมันออกมาได้ยังไงพี่ๆอีกหลายคนเค้าก็งานยุ่งนะครับเกาขามั่งโบกมือว่อนในอากาศบ้าง

"ปล่อยกูดิ๊ไอ้พี่เพลิง"ผมทนไม่ไหวแล้วครับเราต้องปกป้องอธิปไตย...เอ่อไม่ใช่สินะมันไม่เกี่ยวนี่

"เรียกกูดีๆ"ดูท่าทางพวกพี่มันสามคนสนุกสนานนะครับ

"พี่เพลิงปล่อยผมเถอะค้าบผมผิดไปแล้วอภัยให้ผมนะครับ"ผมหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกถึงลมพัดผ่านใบหน้าตัวเอง

"หึหึ"มันจับจุกต้นมะพร้าวบนหัวผมดึงหนังยางสีดำออกปอยผมระลงปรกหน้าผากของผมจนคันยิบๆ

"ปล่อยน้องก่อนไอ้เพลิงเดี๋ยวมันตายห่าเป็นผีเฝ้าคณะหรอก"เสียงนี้...เสียงของพี่วินที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าสองข้างมองผมแบบขำๆ

"หึหึ"ผมเกลียดเสียงหัวเราะของมันจริงๆให้ตายสิ

"ไม่ต้องกลัวนะเบ๋บี๋พี่เพลิงเค้าแค่อยากมาทำความรู้จักเท่านั้น"หู๊ยยยเสียงหล่อครับจะใครได้อีกก็พี่ธันวาคาสโนว่าของสาวๆเค้าละครับ

"ผมไม่อยากรู้จักอะครับ"ผมเถียงครับ

"มึงว่าไงนะ"เสียงโหดๆดังอยู่บนหัวเล่นเอาผมต้องรีบหดคอเอาสองมือจับปกเสื้อมาชิดกันไว้เพื่อนผมไอ้บู่กับไอ้ไผ่เลยลุกขึ้นมาหาผมรักเพื่อนครับซึ้งมากที่มันมาร่วมต่อสู้ไปพร้อมๆกับผม

"พี่ครับพวกผมขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับมันยิ่งโง่ๆอาจจะทำอะไรให้พวกพี่ไม่พอใจ"ไอ้ไผ่ครับโอยผมบอกทุกคนหรือยังว่าผมรักเพื่อนผมมากแค่ไหน

"มึงจะรับผิดแทนว่างั้น"น้ำตาผมจะไหลพอไอ้พี่เพลิงมันถามเพื่อนผม

"เปล่าครับผมแค่จะบอกว่าถ้าพี่ทำโทษมันเสร็จแล้วเอามาคืนที่คณะนะครับผมรอมันอยู่"

"สาดดด"คราวนี้ผมไม่กลัวแล้วครับขอมีปากเสียงกับเขาบ้างเถอะ

"พี่ผมไม่ได้ถ่ายจริงๆนะ"ผมยกมือไหว้ปะหลกๆ

"เรื่องของมึงไหนมึงมานี่ดิ๊..เห้ยกูขอเด็กกูไปนะ"ครับพี่มึงถามกูก่อนก็ได้นะครับว่าอยากไปด้วยมั๊ยผมได้แต่ค้านในใจ

"เดี๋ยวดิวะไอ้เพลิงเด็กคณะกูมึงจะเอาไปไหน"เสียงสวรรค์ครับใครๆกันที่ช่วยผมไว้สงสัยว่าใบหน้าผมมีออร่าการรอดตายไอ้พี่เพลิงได้ตบผั๊วะที่หัวผมไปทีนึง

"ทำไมวะไอ้กันต์มึงมีปัญหาเหรอ"ไอ้พี่เพลิงปล่อยแขนที่พาดออกจากคอผมแล้วมองหน้ารุ่นพี่คณะผมน่าจะเป็นปีเดียวกับพี่เพลิงมันแน่ๆพี่เขากล้าหาญมากเลยครับผมจะเอาพี่เป็นไอดอลของผม เย่!!รอดตายแล้วกู

"กูไม่มีปัญหาแต่พ่อแม่เด็กมันจะห่วงถ้ามึงเอามันไปนานๆ"

"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูไปส่งมันเอง"

"ไม่เป็นไรครับพี่ผมกลับกับเพื่อนได้"ผมเสนอหน้าตัวเองพี่เพลิงมันก้มลงมองผมทำหน้าดุ

"กูถาม?"

"เปล่าครับ"ผมยิ้มแหย

"เออ"พี่เพลิงมันเลิกสนใจผมแล้วหันไปพูดกับพี่ที่ชื่อกันต์

"เด็กกูๆจัดการเองไปนะ"พี่กันต์ครับพี่ต้องเป็นฮีโร่ต่อสิครับนิ่งทำไมอย่าไปยอมมันๆเป็นมาเฟียมหาลัยพี่ไม่รู้เหรอพี่ต้องต่อต้านมันนะครับมันก้าวข้ามมาหือในคณะเราได้ยังไงสู้มันครับพี่

"เออดูแลน้องคณะกูดีๆล่ะมึง"เอ๋าไหง๋งั้นหน้าผมคงจ๋อยจนเห็นได้ชัดจนไอ้พี่เพลิงมันยกยิ้มมุมปาก

"เอ๊าไหง๋งั้นล่ะพี่"ผมแย้งแต่ตอนนี้ผมเซหลุนๆไปตามแรงลากของไอ้พี่เพลิงกับแบ็คดรอปของมันครับ

"ลาก่อยเพื่อน"ใครวะใครตะโกนผมหันไปยกนิ้วกลางให้เพื่อนคือไอ้ไผ่กับไอ้บู่ที่โบกผ้าเช็ดหน้าหยอยๆ

"เดี๋ยวดิ๊"พี่เพลิงมันหยุดหน้าเฉยจนผมต้องเอาหน้าตาอันหล่อเหลาของผมไปกระแทกกับแผ่นหลังมันจนเจ็บจมูก

"อะไร"พี่ธันมันถามครับ

"กูว่ามึงไปเอาเพื่อนมันมาด้วยดีกว่าทั้งสองคนเลย"ดีงามครับเอ้ยไม่ใช่ๆ

"พี่จะเอาพวกมันมาทำไมพวกมันไม่เกี่ยว"ผมต้องปกป้องเพื่อนครับผมหล่อทั้งใจและกาย

"กูกลัวมึงเหงา"แหมใจดี๊ดีย์นะ

"ไม่เป็นไรพี่ผม..."ครับพวกมันสองคนมายืนหน้าซีดข้างๆผมแล้วแหละตอนนี้

"มะ..มึงพี่มันจะเอาพวกเราไปฝังกลบที่ไหนวะ"ไอ้บู่กระซิบถามเสียงเบา

"กูไม่รู้หว่ะมึงพกปากกามะมั๊ย"คราวนี้ไอ้ไผ่ถามมั่งผมสองคนเลยทำหน้าสงสัย

"เอามาทำอะไรวะ"ผมกระซิบถามกลับ

"กูจะเอามาเขียนพินัยกรรม"

"เชี่ยยย"ผมกับไอ้บู่พูดพร้อมกันเลยครับ

"ไงประชุมกันเสร็จหรือยัง"ไอ้พี่เพลิงมันถาม

"พี่คือผมไม่ได้ถ่ายจริงๆนะครับเอ่อ...ถ่ายนิดเดียวพี่ลบไปเลยก็ได้ผมขอโทรสับคืนนะครับแม่ผมด่าแน่ๆอะแล้วผมไม่บอกใครด้วยว่าพี่ซ้อมคนผมสาบานเลย"ผมสูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วตัดสินใจพูดไม่งั้นพวกผมดับหมู่ครับ

"แล้วไงล่ะ"น๊านดูมันครับตอบแบบนี้ตายมาเยอะแล้วนะครับ พวกผมนี่แหละจะตายถ้าตอบแบบนี้

"มึงนี่มันตื่นตูมจริงๆเลยไอ้ปั๊ก"พี่เพลิงมันส่ายหัวเพื่อนผมตาโตแล้วหัวเราะก๊ากแบบไม่เกรงใจหน้าตาผมเลยให้ตายสิ

"เชี่ยม่อนหมาปั๊ก ฮ่าๆๆๆๆๆ"ไอ้ไผ่กุมท้องหัวเราะพอๆกับไอ้บู่ที่หัวเราะจนน้ำตาเล็ดบรรยากาศรอบๆตัวผมดูเบาบางลงนะครับไอ้พี่วินกับพี่ธันก็ดูชิลๆ

"เอ่องั้นพี่จะคืนโทรสับให้ผมเหรอครับ"ผมยิ้มแบบใจดีสู้เสืออยู่ๆไอ้พี่เพลิงมันก็ชะงักไปนิดแล้วก็รีบหันหน้าหนีไปคุยกับเพื่อนมันแทนผมได้ยินไม่ถนัดแต่แล้วพวกผมก็ถูกต้อนให้ขึ้นรถ suv สีดำคันใหญ่โดยที่มีพี่วินเป็นคนขับ

"ไปไหนอะ"ผมอดถามไม่ได้

"หาไรแดก"คนที่ตอบห้วนๆก็มีคนเดียวแหละครับ

"เอ้าแล้วลากพวกผมมาทำไม"คราวนี้ผมงงจริงๆนะครับ

"กูอยากกิน"สั้นๆง่ายๆแล้วพี่แกก็นั่งเอามือเท้ากับพนักแขนมองออกไปข้างนอกไม่สนใจอะไรอีกผมกับไอ้ไผ่ไอ้บู่มองหน้ากันแบบงงๆต่างกับพี่วินที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถกับพี่ธันที่นั่งเล่นโทรสับไม่สนใจอะไร

"แล้วคืนโทรสับให้ผมได้ยังอะพี่"ผมถามแบบกล้าๆกลัวๆ

"เดี๋ยวคืนให้ทำไมใครจะโทรหามึงหรือไง"เสียงเขียวเลยครับอะไรของเค้าวะ

"เปล่าพี่เดี๋ยวแม่ผมโทรมา"ผมแก้ตัวเสียงอ่อย

"อ่อโทรมาแล้วกูบอกว่าจะพามึงไปหาอะไรกินเดี๋ยวไปส่งบ้าน"

"เห้ยแบบนี้ก็ได้เหรอพี่"ผมทำหน้าเหว๋อ

"มึงจะเรื่องมากอะไรอีกวะกูอุตส่าห์ลากมาจากว๊ากคณะอยากโดนมากหรือไง"มันอารมณ์เสียใส่ผมไปอีกคราวนี้ผมเลยเงียบกริบจนถึงห้างดังใกล้มอแหละครับมันก็ลากข้อมือผมหลุนๆไปที่ชาบูพี่วินกับพี่ธันส่ายหัวน้อยๆแล้วเดินตามผมกับพี่มันเข้าไปแล้วก็มีปัญหาเรื่องที่นั่งอีกผมจะนั่งกับเพื่อนๆแต่มันผลักผมเข้าไปนั่งข้างในสุดแล้วตามด้วยมันจากนั้นก็เป็นพี่วินอีกฝั่งเป็นเพื่อนผมสองคนกับพี่ธัน

"มึงนี่นะ"พี่วินหัวเราะน้อยๆ

"เรื่องกู"พี่เพลิงมันทำเสียงแข็งแล้วก็ปล่อยให้พี่ธันเป็นคนสั่งพอถามว่าจะกินอะไรพี่เพลิงมันก็บอกว่าเอามาเหอะแดกได้หมดพออิ่มหนำกันแล้วผมก็ทวงอีก

"พี่ครับคืนได้ยัง"ผมแบมือออกพี่เพลิงมันเลยทำอะไรยุกยิกๆกับโทรศัพท์ผมแล้วคืนให้

"มึงต้องฟังคำสั่งกูไม่งั้นกูจะหาเรื่องจนมึงอยู่ไม่สุขแน่"แน่ะมีขู่ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับก้ดันไปรู้ความลับของพี่มันนี่เน๊อะผมถอนหายใจน้อยๆ

"คร้าบๆรู้แล้ว"ผมรับคำจะหนีไปไหนได้ล่ะครับโดนล๊อกตัวเอาไว้ซะขนาดนี้แล้วไปถึงแล้วลงรถได้ผมหันไปมอง มันรู้จักบ้านผมได้ยังไงกันวะผมกับไอ้สองคนนั่นมองหน้ากันไปมา

"เอ่อพี่ครับรู้จักบ้านผมได้ไงอะ"ผมสงสัย

"กูไม่ได้โง่แบบมึงนี่"หู๊ยยยแร๊งส์

"แค่นี้ก็ด่าด้วยผมกินปลาเยอะไม่ได้โง่ซักหน่อย"ผมบ่นอุบอิบอยู่ในลำคอ

"พูดอะไรวะ"แล้วไอ้พี่เพลิงนี่มันก็แปลกนะครับพยาย๊ามพยายามจะมาอยากรู้เรื่องผมจริงเป็นอะไรมากป้ะเนี่ย

"มึงก็อย่าไปกวนตีนน้องมันเยอะดิวะไอ้เพลิง"พี่ธันพูดขำๆ

"ก็มึงดูหน้ามันดิเหี้ยเหมือนไอ้นองนอยชิบหาย"พี่เพลิงจ้องหน้าผมแล้วใช้สองนิ้วจิ้มตรงหน้าผากผมผลักแรงๆจนหน้าหงาย

"ฮ่าๆๆๆ เออจริงว่าไปก็เหมือน"พี่วินหัวเราะก๊ากเลยครับปล่อยให้ผมกับเพื่อนงงกันไปใครวะชื่อพิลึกนองนอย หรือหูผมเพี้ยนที่จริงคือน้องน้อยหรือเปล่านั่นช่างมันเถอะครับผมรอให้พวกพี่มันคุยให้เสร็จพ่อกับแม่สอนว่าอย่าพูดแทรกเวลาผู้ใหญ่เค้าคุยกัน

"อ้าวใครล่ะเนี่ย"เสียงหวานๆของแม่ผมเองครับเดินมาหยุดที่รถที่ติดฟีล์มมืดตื๋อยกมืองที่ป้องตาส่องเข้ามาในรถพี่เพลิงมันเลยเปิดกระจกลงมา

"ผมเอาคนมาส่งครับ"แหมทีงี๊พูดจาสุภาพเชียวนะ

"ต๊ายหล่อ..เอ้อหน้าตาดีจริงๆมาส่งลูกแม่เหรอคะ"แม่ผมเป็นสาววายครับคุณๆคงรู้จักสาววายกันดีแล้วใช่มั๊ยแม่ผมเป็นนักเขียนครับเขียนแต่แนวyaoi กับ yuri นี่แหละครับแม่ผม

"ครับ.."พี่เพลิงมันตอบสั้นๆดูท่าทางจะกลัวๆแม่ผมยังไงไม่รู้แฮะ

"เข้าบ้านก่อนสิลูก"

"ไม่เป็นไรครับพอดีพาไปเลี้ยงแล้วมาส่งไว้วันหล้งนะครับ"พวกพี่เพลิงยกมือไหว้อีกรอบแล้วขอตัวกลับ

"กูโทรหาก็รับด้วยล่ะ"แม่ผมยืนยิ้มอยู่ข้างๆรถพี่เพลิงมันก็หันมาบอกผมเสียงเบาแต่ในรถได้ยินกันทุกคนแหละครับพี่มันปล่อยพวกผมลงแล้วจากไปทิ้งให้พวกผมงงๆกันเองพวกเราสบตากันแล้วตกลงกันว่าคืนนี้พวกเราต้องถกปัญหาระดับชาติเรื่องนี้ไม่อย่างนั้นคงเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างไม่สงบสุขแน่ๆ

"เอ๊ามายืนเอ๋ออะไรล่ะครับลูกเข้าบ้านสิ"ดู๊ดูแม่ผมสิหาว่าลูกเอ๋อได้ยังไงกันผมเลยวิ่งไปเกาะเอวแม่เอาไว้แล้วเดินเข้าบ้านปล่อยให้เพื่อนมันเดินตามหลังกันมา

เพลิง

​"ไอ้เพลิง"

"อะไร"ผมนั่งหมุนโทรศัพท์ไปมาสายตามองออกไปนอกรถ

"มึงกำลังจะทำอะไรวะ"ธันถาม

"นั่นสิมึงไปตอแยเด็กนั่นทำไมวะ"วินเองก็อยากรู้

"เด็กมันน่าแกล้งหว่ะกูคิดถึงไอ้นองนอย"

"เชี่ย"สองเสียงของเพื่อนผมประสานกัน

"แล้วมึงจะทำยังไงกับน้องวะ"

"ก็เอามาเป็นของเล่น"

"หีะ!!"ไอ้วินทำหน้ายุ่ง

"มึงอย่าบอกนะว่า..."

"k คิดอะไรของพวกมึงกูยังชอบผู้หญิงเหมือนเดิมโว๊ย"ผมตวัดเสียง

"อ้าวก็เห็นมึงบอกจะเอาเป็นของเล่นนี่หว่า"ไอ้ธันเถียง

"กูหมายถึงว่าจะเอามันมาแกล้งแก้เบื่อโว๊ยห่านี่คิดอะไรกันอยู่วะ"ผมบ่น

"ว่าไปน้องมันก็หน้าตาน่ารักนะ ขนตายาวชิบหายตัวก็บางนิดเดียว"ไอ้วินบอก

"เออแถมขาวด้วยนั่งใกล้ๆกูเห็นผิวแม้งอย่างเนียนอะ"ไอ้ธันเสริม

"อย่ายุ่งของๆกู"ผมขู่พวกมันเอาจริงนะครับผมจะไม่ตอแยน้องมันก็ได้เพราะผมดูในโทรศัพท์แล้วไม่มีอะไรเห็นแค่ขายาวๆของผมวางอยู่บนตัวไอ้อาทเท่านั้นหน้ากับเสียงพูดก็ไม่เห็น ถึงเห็นผมก็ไม่กลัวหรอกครับผมเป็นลูกของเจ้าของมหาลัยนี้เพื่อนผมก็เป็นลูกหลานแวดวงเดียวกันพ่อพวกเรามีธุรกิจร่วมกันหลายอย่างครับ ผมไม่ได้บ้าอำนาจถือว่าตัวเองเป็นลูกใครหลานใคร พวกผมเกาะกลุ่มกันเองสนิทกันแค่สามคน กินเที่ยวปี้หญิงก็ไปกันเอง พวกผมมันพูดน้อยต่อยหนักคนก็เลยกลัวกันไม่ได้หาเรื่องใครก่อนแต่ถ้าใครกวนบาทาก็จบไม่สวยหรอกครับ พวกเราสามคนร่วมหุ้นมีกิจการที่ได้เงินค่าขนมก็เอามาลงทุนร่วมกันคือสนามแข่งรถครับใครอยากพนันอยากประลองฝีมือก็มาที่สนามผมเรื่องยาเสพติดสิ่งผิดกฏหมายอื่นพวกผมไม่เอาด้วยแล้วก็ไม่มีใครกล้าเอาเข้ามาด้วย ใครๆก็บอกว่าผมดุจริงๆแล้วผมเป็นคนใจดีนะครับและผมก็รักหมา นี่ไงครับผมถึงได้ติดใจหน้าเอ๋อเหล๋อของไอ้เด็กแซลม่อนนั่น อือ นองนอยเอ้ย ผมอดยิ้มน้อยๆไมไ่ด้

"อารมณ์ดีเชียงนะมึง"

"เออดิกูคิดภาพเวลาไอ้นองนอยมันวิ่งมาหากูแม้งเหมือนไอ้เด็กแซลม่อนชิบหาย"ผมหัวเราะน้อยๆไอ้วินกับไอ้ธันถึงกับส่ายหน้า

"แล้ววันนี้จะเอายังไงกลับบ้านกันก่อนมะแล้วค่อยไปสนาม"ไอ้วินถาม

"เออ"ผมกับไอ้ธันพยักหน้ารถคันนี้เป็นรถส่วนกลางครับพวกผมหุ้นกันซื้อเพื่อเอามาใช้จิปาถะแต่พวกเราสามคนก็มีรถส่วนตัวของตัวเองทั้งมอเตอร์ไซด์และรถสปอร์ตคาร์ไอ้วินมาส่งผมที่คอนโดก่อนแล้วค่อยไปส่งไอ้ธันเพราะบ้านมันกับไอ้ธันไปทางเดียวกัน

"เจอกันสี่ทุ่มโว๊ย"ผมลงจากรถแล้วก็ปล่อยให้พวกมันกลับผมสแกนบัตรเข้าห้องกูทิ้งตัวลงนั่งตรงโซฟาตัวใหญ่หลับตานิ่ง ผมเป็นลูกโทนครับไม่มีพี่ไม่มีน้องพ่อผมก้เอาแต่ทำงานๆนานถึงจะเจอกันทีแม่ของผมชิงไปสวรรค์ก่อนเพราะเป็นโรคร้ายต่อให้มีเงินทองมามายแค่ไหนก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเอาไว้ได้หรอกครับ ถามว่าเหงามั๊ยเหงาแต่ผมก็มีเพื่อนสองคนและไอ้นองนอย แต่มันก็ไม่อยู่กับผมอีกแล้วมันดื้อวิ่งตามผมออกมาจากบ้านผมก็ไม่ทันมองเอาแต่บิดบิ๊กไบร์ทออกมายามจับตัวมันเอาไว้ไม่ทันเลยโดนรถที่ตามหลังมาเหยียบจนมันตายคนงานที่บ้านโทรมาบอกตอนที่ผมลงแข่งรถในสนามแล้วไอ้วินเป็นคนรับโทรศัพท์พอผมรู้ก็อดที่จะร้องไห้ไม่ได้มันเป็นหมาตัวเดียวที่ผมดันทุรังจะเลี้ยงเพราะพ่อไม่ชอบผมมีมันเป็นเพื่อนตัวเดียวบ้านใหญ่โตที่มีแค่ผมมันวังเวงขนาดไหนพวกคุณคงนึกออก แล้วพอผมเห็นหน้าไอ้เด็กเด๋อนี่ทำให้ผมอดคิดถึงไอ้นองนอยไม่ได้แถมคราวนี้ไอ้นองนอย2ยังพูดได้อีกด้วยมันน่าสนุกน้อยที่ไหนล่ะครับจริงมะ ผมหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูมาโทรหาชื่อที่เมมเอาไว้คือนองนอย เท่าไหร่มันก็ไม่รับจนผมหงุดหงิด

"พรุ่งนี้มึงตายแน่ไอ้นองนอย"ผมเข่นเขี้ยวโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอนแล้วเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปแข่งรถเลยไม่ได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายโทรกลับพอออกมาจากห้องน้ำผมก็ทิ้งมันไว้บนเตียงอย่างนั้นเพื่อไปสนามแข่งคืนนี้ก็คงยาวอีกเหมือนเดิมแข่งรถ ไปผับจับสาวก็หมดวันแล้วครับ